Pictures Of Ariel の小説・ストーリー

Tila kumakanta pa rin siya sa puso ko. Minsan simpleng tunog lang ang kailangan para bumalik ang mga sandali—ang boses ni Ariel Rivera ang naglalaman ng mga iyon para sa akin. Hindi lang dahil maganda ang pag-awit niya; ang timbre ng boses niya, mababa pero may init, parang yakap na pinalalambot ang mga suliranin mo. Kapag naririnig ko ang piano intro ng isang kantang gaya ng 'Sana Kahit Minsan', hindi lang melody ang bumabalik kundi mga eksena: lumang cassette tape na umiikot sa walkman, unang ligaw, o kape sa umaga habang nag-iisip ng mga bagay na hindi mo masabi.

May bahagi rin na gawa-gawa lang ang nostalgia—alam kong lumipas na ang panahon, pero may comfort sa pagkakatulad ng emosyon. Para sa puso ko, ang ibig sabihin ni Ariel Rivera ay isang tulay: nag-uugnay siya ng kabataan at kasalukuyan, ng pangarap at katotohanan. Madalas kong gamitin ang mga kanta niya bilang soundtrack ng mga pag-ibig na simple pero totoo, o ng mga paalam na hindi nagkaroon ng tamang closure.

Sa huli, naiwan sa akin ang isang pakiramdam ng mahinahon at matamis na dalamhati—hindi nakakabagsak, kundi marunong lumanghap ng hangin pagkatapos ng ulan. Kaya kapag may tumutugtog na piraso na may kanya-kanyang alaala, ngumiti na lang ako at nag-aalala ng bahagya: masakit pero maganda, at sapat na iyon para manatili sa puso ko.