Till We Meet Again In Tagalog Novels & Stories

Enver Andrius’ Pov “Seriously?” hindi makapaniwala na sabi ni Dashiel nang bumalik siya sa office ko, kinabukasan matapos naming pumunta sa night market. “Nandoon din si Mikea?” Tumango ako. “Nagkita kami sa exit ng night market.” “Mag-isa lang siya?” “May kasama siyang lalaki,” sabi ko. “Pinakilala niya iyon sa akin na kaibigan niya at Francis ang pangalan.”

Do you miss me? [Yes. I miss you.. Sobra kitang namiss.] [Talaga? May kiss ba ako mamaya?] Naiimagine ko na ang labi niyang nagpipigil ng ngiti. Natawa ako kahit panay pa rin sa pagtulo ang luha ko. Masaya ako. Masayang masaya ako ngayon. [Oo. Pagmagkita tayo mamaya. Kahit ilang gusto mo, ibibigay ko.]

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

Halos gusto na niyang magma-kaawa. "Kung mahal mo ako, at ibibigay mo ang lahat ng gusto ko. Then, ibigay mo sa akin ang pagkakataon na ito. Babalikan kita at kapag bumalik ako we can be together and magpapakasal na ako sayo.." Katahimikan.. " For now, Hayaan natin ang isat isa na mamukadkad " Kinagat niya ang pang ibabang labi at tumayo.

Sexy pa din naman kahit among lamon," sabay tumawa. "I miss you love" " I miss you too love, kailan ka na ba rito pupunta? February 1 na ngayon akala ko ba ay pagkatapos ng buwan ng January ay pupunta kana rito?" "May inaasikaso pa kasi love . Pupunta naman ako diyan maghintay ka lang at malapit na talaga." "Sanay naman ako pagdating sa hinatayan eh," "Basta pupunta ako diyan kunting tiis na lang at magkikita na rin tayo. I can't wait to hug you and kiss your lips."

I stated while shaking my head repeatedly and tears streaming down my cheeks. --- Terms used: -Rine, dine: same with roon and dito -Ike: Ikaw ay -palusong/pauwi: pabayan -paahon: pauwi na ng bahay

Paano pa kaya kung naghiwalay na talaga kami ng landas? "See you again..." mahinang usal ko. Kung kailan ulit kami magkikita? Hindi ko alam. O baka nga mas makabubuting hindi na lang…

“‘Diba bagay ka sa akin?” “What?” natatawa kong tanong habang bumababa kami ng hagdan. Isinilid ko rin sa kanyang bulsa ang kanyang cellphone. Napangiti siya. “I said, we look good together.” Napabunghalit ako ng tawa. Magkaiba kaya ang dalawang pangungusap na sinabi niya! “Ang Tagalog ng we look good together ay ang ganda natin pagmasdan kapag magkasama tayo pero puwede ring bagay tayo hindi bagay ka sa akin,” pagtatama ko sa kanya.

tanong niyang muli at muling pinatakan ng halik ang aking labi Muli akong tumango, para akong walang gana na magsalita kaya tango lang ako ng tango "I'll have a meeting at Manila after lunch so I need to go" bigla niyang ani kaya napatigil ako "A-alis ka?"tanong ko at ramdan ko ang lungkot sa aking boses Bumuntong hininga siya "Yes, but don't worry isasama kita, matatagalan ang biyahe at baka bukas pa ako makakauwi kaya isasama kita, I can't stand being away with you so yeah" bulong niya

bigla akong nakaramdam ng lungkot sa sinabi niya. Wala din naman kasi akong magawa, mahal ko siya at alam kong mahal niya din naman ako. “Yeah.” Binuksan ko na ang pintuan at saka lumabas ng kwarto. Alasais ang usapan namin nila Gil at eksakto alasais ako dumating sa meeting place naming. Nandoon na si Megumi at Gil ng dumating ako. “Wow, eksakto talaga ang dating di manlang nag-adjust kahit one minute,” may pangangantyaw na sabi ni Megumi. Tumawa naman si Gil.