Sara Shinbi House

"อื้อออ ซี๊ดด กระแทกแรงๆ เลยค่ะที่รัก อ๊ะ อ๊ะ" ปัง! "แอล!" "เฮ๊ย! เข้ามาทำไมวะ" "ยังกล้าถามอีกเหรอ ฉันมากกว่าไหมที่ต้องถามนายว่ากำลังทำบ้าอะไร" "ซี๊ดดด เอากันอยู่ไง ไม่มีตาดูรึไง" "ก็เพราะมีตาดูไง ถึงได้ถาม นายทำแบบนี้ได้ยังไง นายคบกับฉันแต่มาเอากับผู้หญิงคนอื่นนี่นะ!" "ก็เธอไม่ให้ฉันเอา ฉันก็ต้องมาเอากับคนอื่นสิวะ รู้แล้วก็รีบออกไปสักที ขัดจังหวะฉิบ"

"Berapa bayaran lo buat satu malam?" Langkahku terhenti seketika. "Kenapa? Segitu pengennya lo ngerasain permainan gue?" Aku kembali, menatap dirinya dari ujung sepatu hingga puncak kepalanya seolah menyelidik. "Buat apa? Nunjukkin ke orang-orang kalau lo hebat gitu? Ke mana otak lo? Harga diri lo?" Sara maju selangkah, menghadapi aku yang berusaha terlihat kuat dengan bersedekap. Nyatanya aku hanya melindungi diri. "Ngebayar gue buat semalam?" Aku menertawakan idenya. "Aksa! Kalau memang cuma itu caranya buat bisa dekat sama elo. Kasih tau gue!"

The voice is always calling out to me. Everywhere I go its there, lurking in the shadows, observing me.I live in a province just near the city. My house is at the entrance of the forest, away from the neighbors. At the age of fourteen I was orphaned, I went to a convent and was cared for by nuns until I was eighteen years old.Since I was of legal age I left the convent and found myself in this place.When I first saw the old house at the entrance of the forest, I knew it would be right for me.On my first day in that house, something very immediate happened to me. There is a voice that repeatedly calls my name.When I leave the convent and stay in this old house, I do not think I will see strange creatures and socialize with them.

ผู้หญิงคนนั้นคือคนที่ผมกำลังชอบ ผู้หญิงอีกคนคือรักแรกแล้วก็อยู่ในใจมาตลอด ส่วนผู้หญิงคนนี้คือ...ของเล่นคั่นเวลา

มิกซ์ : ผู้หญิงเรียบร้อยคือผู้หญิงที่ผมรู้สึกขัดตาที่สุด เจอกับตัวมาเยอะแล้วครับที่เรียบร้อย อ่อนหวาน แต่สุดท้ายก็...ไม่ได้แรดหรอกเรียกว่า ร่าน เลยดีกว่า เจ้าขา :ฉันจำได้ว่าเวลาที่เห็นพี่คนนั้นตามงานกิจกรรมของมหาวิทยาลัยบ่อย ๆ พี่เขาดูเป็นคนดีมากในสายตาทุกคนและพอได้รู้จักก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาเป็นผู้ชายที่แสนดีจริง ๆ นั่นล่ะ...ดีเหี้ย ๆ

The Rowan estate has stood for centuries, its walls bearing witness to generations of triumph, tragedy, and a quiet, inescapable weight. Known for influence and misfortune, the Rowans guard a secret: the house is a memory vessel, absorbing the emotions and events of its inhabitants. Only one child per generation—“the one who carries it”—feels its imprint. For Jace Rowan, that child is him. Haunted by flashes of his brother Elias’s mysterious death in the sealed west wing, Jace lives with hallucination-like memories, déjà vu, and a physical sensitivity to the house’s presence. When Ava arrives at the estate, the house takes notice. Her father’s disappearance connects her unknowingly to the Rowans, and her grief fuels an emotional resonance the house cannot ignore. Objects from her past—her father’s watch, sketches of the west wing, and a brass key—materialize mysteriously before her, drawing Ava deeper into the estate’s labyrinth of memory. Jace knows the danger: the west wing reacts to emotion, and Ava’s connection could awaken truths meant to remain buried. As tension mounts, Ava and Jace confront both the house’s power and their own growing fears. The west wing does not seek to harm but to claim understanding—feeding on memory, fear, and revelation. In the shadows, a presence lingers, one that Jace fears is connected to Ava’s father. Bound by fear, curiosity, and an unspoken attraction, Ava and Jace must navigate a house that remembers, reacts, and judges, uncovering secrets about Elias’s death, Ava’s father, and the legacy of the Rowan family itself. In a world where emotion is power and the past is never truly gone, the house holds its breath—and waits to see who will survive its memory.

Sara finds herself watching her youngest move away and it leaves her feeling completely all alone. However, that night, she goes to the store and ends up meeting Sam, a man from her past. After she finally realizes just who he is, she welcomes him into her life. Sam hides the fact that he is a rich Billionaire who wants her for more than a leisure roll in the hay, so he waits to see if she is still the girl he knew as a kid. Does he ever tell her and make her the happiest woman in the world? Or do they part their ways before she finds out just how rich he is now?

ซัน : สองต่อสองคืออะไรผมไม่รู้จัก? กิจกรรมสนุก ๆ มันต้องอยู่กันหลาย ๆ คนสิวะ ยัยหุ่นบึ๊มก็เหมือนกัน สักวันผมจะลากมาร่วมวง! จูน : คนอย่างไอ้พี่ซันเหรอคะ? เป็นผู้ชายที่เกิดมามีหน้าที่แค่อย่างเดียวจริง ๆ คือการสร้างความสุขให้กับผู้หญิงบนเตียงเท่านั้นอย่าเผลอเอามาเป็นพ่อพันธ์เชียวนะสงสารอนาคตของชาติ!

ใคร ๆ ก็เป็นเมียผมได้ทั้งนั้นล่ะครับ ใครนอนกับผมแล้วอยากจะครางแทนตัวว่า เมีย ก็ตามสบาย แต่ผม “ไม่เคยเป็นผัวของใคร” ก็แค่นั้นเอง

คิดว่าหล่อลากไส้จัญไรลากดินแล้วผู้หญิงทุกคนต้องสยบให้เหรอ ไม่หรอกมั้ง อย่างน้อยก็ไม่รวมขนมคนสวยเซ็กซี่น่ารักดูดีมีเสน่ห์คนนี้ก็แล้วกัน!