Satoshi Kon Novels & Stories

Nakakabilib at nakakabahala sabay ang kasikatan ni Issei Sagawa sa Japan, ngunit kung ang tanong mo ay ukol sa mga opisyal na parangal o award na natanggap niya, diretso ang sagot: wala siyang natanggap na lehitimong pampublikong award o honor. Mas tama na sabihing ang naging ‘‘parangal’’ niya ay ang hindi kanais-nais na katanyagan — isang uri ng notoriety na nagdala sa kanya ng atensiyon mula sa media, mga publikasyon, at commercial opportunities, hindi mula sa anumang institusyong nagpupugay o nagbibigay ng pagkilala para sa kabutihan o sining. Ang konteksto nito ay madilim: ang krimeng ginawa niya sa Paris noong 1981, ang pagiging hindi makasalanan dahil sa pag-aakala ng insanity sa France, at ang pagbabalik niya sa Japan kung saan nagbago ang dynamics ng kanyang buhay — muling lumabas, nakipag-interview, nagsulat at naging isang public figure ng kakaibang uri.

Bilang taong sumusubaybay sa ganitong mga kaso, nakikita ko kung paano nagiging produkto ang kontrobersya. Hindi ‘‘mga award’’ ang dumating kay Sagawa, kundi mga alok sa media: interviews sa telebisyon, features sa magasin, pagkakalathala ng kanyang mga sulatin at photo essays, at paglahok sa ilang showbiz o underground na proyekto. Sa halip na medalya o sertipiko mula sa mga respetadong institusyon, ang pagkilala sa kanya ay komersyal at sensasyonal — readers, producers, at magazine editors na handang magbayad para sa exclusive na access sa kanya. Ito ang mahirap unawain na bahagi: may distansya sa pagitan ng pagtalakay sa krimen para sa pangkalahatang impormasyon at ang pagsasamantala o glamorizing ng kriminal para sa kita at curiosity.

Seryosong isiping moral ang nangyayari dito. Bilang tagahanga ng kultura pop at isang taong nagmamalasakit sa kung paano tinatalakay ng media ang mga sensitibong isyu, hindi ako komportable sa ideya na ang isang tao na sangkot sa brutal na krimen ay parang naging celebrity na rin dahil lang sa kanyang kasalanan at sa public fascination. Sa madaling salita: wala siyang natamong pormal na award sa Japan — ang ‘‘recognition’’ na natanggap niya ay infamy at marketable notoriety, na nagbunsod ng maraming debate tungkol sa etika ng media at pagkatao. Personal kong tingin, kahit gaano ka-curious ang publiko, dapat may limitasyon at paraan ng pagtalakay na hindi nagpapalakas sa trauma ng biktima at hindi nagbibigay ng eksena para sa mga taong dapat patuloy na pinag-iimbestigahan at hinahatulan ng kasaysayan para sa kanilang gawa.