Eri Kitamura Mga Nobela at Kwento

Kanina ay sinundo nila ako sa bangko ni Kyohei na kaka-out lang rin sa trabaho nito bilang software engineer ng isang malaking Japanese technology company sa Pilipinas. Tahimik siyang kumuha ng isang slice ng pizza at dumungaw sa banda nila Ryan na nagtuturo ng karate. He's tall and extremely attractive. I can't blame the other Karateka girls who had a crush on him, and based on what Mahiro said, I knew he was still single. "Kila Dan ba matutulog si Akio, milabs?" Napatingin ako kay Mahiro na umiinom ng cola at pinunasan ang pawisan kong leeg at noo.

Bilang mabait na bata ay lumapit ako sa kanila ng kapatid niya. "This is my assistant Dion Clamente. She's also our neighbor Haru. And this is my baby brother Akihiko Haru," pagpapakilala naman ni ate Tina sa amin sa isa't isa. Haru? So may second name pala siya nice.

Pagtataray ng baklang assistant. Tumaas ang kilay ni Ella. Sinukat ng tingin ang bakla, mula ulo hanggang paa, mula paa hanggang ulo. Naramdaman ng designer na magri-react ang kanyang assistant, kaya agad niyang sinenyasan ito na huwag pumatol, upang maiwasan ang gulo.

Naroon si Seiichi Kawashima, nakaupo sa floor-to-ceiling glass window, umiinom ng hot espresso habang binabasa ang isang legal document. Minimalist ang unit. Walang kalat. Parang corporate museum. Tanging isang shelf ng martial arts trophies ang nagbibigay ng kulay. Isa siyang half-Japanese, half-Filipino lawyer na pinalaki sa Kyoto ng isang estriktong Japanese foster father, si Mr. Kenji Inoue.

“Akiro Takishima?” ​Yes, half-Japanese at kababata ko siya. Nag-migrate sila sa Japan noon, and now he’s back? ​But what should I play? Iyong dati ba na palagi niyang pinapakinggan? “Yes, Irene. Isa siya sa mga investor mula sa Japan. He's requesting you to play piano.” Kompirma niya.

Pagkatapos ay kumislap ang mga mata niya hindi nagtagal. Hindi niya matukoy ang pagkatao ni Harvey. Kaunti lamang ang alam niya sa pagkatao ni Harvey. Ngunit ang nangyari ay sapat na upang makumpirma ang kanyang hinala. Si Aki Kitagawa ang young lord ng Kitagawa Clan at ang disipulo ng Shinkage Way. Sa isip ni Yoana, ang isang taong may ganitong pagkatao lamang ang kayang manghamak sa isang taong tulad nito nang ayon sa gusto niya.

Bagamat nagsasabi ng totoo si kerta, mas naging mahinahon parin siya. Kung medyo mahirap lang pakisamahan, malamang na matagal nang nasira ang pinto ng pamilyang Hiraya. "Paano siya mahirap pakisamahan?" tanong muli ni Hiraya, natila gustong malaman ang lahat. "Ngumiti si Kerta," Siguro medyo mahiyain siya, mahigpit sa iba, at medyo hindi interesado sa mga babae.Ngunit ang pamila ni Hiraya ay may matuwid at mahigpit na kaugalian.

Hindi niya akalaing mas lalo pala itong gumagwapo kapag nakangiti. Hindi pa talaga niya nakikitang ngumiti ito at mukha naman itong mabait kapag nakangiti. Palagi na lang kasi itong seryoso sa tuwing nakikita niya. Sa isang larawan, nakasuot ito ng yukata, isang pulang floral kimono habang may hawak na wooden sword. Napakaganda ng ngiti nito sa camera. Para itong isang aristokratang Japanese warrior mula sa Edo era. A gorgeous samurai.

Pinaningkitan ko ito ng mata at isang kibot na lang talaga ay magiging criminal na ako. “Try then at pati ingrown mo sa paa ay hindi ko palalampasin, hayup ka!” “Wow, ha! Para ka palang sinasaniban ni Tsutomu Miyazaki (AKA The Human Dracula. One of the notorious killer of the history.) kapag nagseselos ka, no? In fairness sa'yo, ang chaka mo kapag nagseselos ka.” “Shut up!” Asik ko.

tanong ko sa kanya Tumango lang siya. Itinigil din ng ibang nag weweld ang ginagawa nila at lumapit sa min na animoy nakiki usyoso. “Ganito po kasi yan, bago maidikit yan ng maayos kailangang tingnan kung tama ang amperahe o timpla ng init ng machine para dumikit ng mabuti. Mababa po kasi yung ginamit mong amperahe sir kay ganyan butas butas yang bakal na dinidikit mo.”