Simoun Monologue Script Novels & Stories

malumanay ang tonong tugon niya dito. “Oh, puh-leez! Itatanggi mo pa ba sa aking pera lang ni Simoun ang habol mo kaya ka nandito? Here, that’s five million pesos. Take that and leave Simoun. Hindi ka bagay sa kanya. Maghanap ka na lang ng kauri mo at huwag mo nang ambisyunin pa si Simoun! Hindi mo siya ka-level!” angil nito sabay hagis sa kanya ng tsekeng hawak nito.

Nasa ganon s'yang pag-iisip ng biglang bumukas ang pinto at nagliwanag ang paligid. Naipikit n'ya ang kan'yang mga mata dahil sa sobrang liwanag mula sa pinto na kakabukas lang. "Hindi pa naman ako patay siguro? Hindi pa naman ito ang langit, hindi ba?" pagkausap n'ya sa kan'yang sarili. Pilit na pinapalakas para malampasan ang lahat ng pagsubok na nangyayari sa buhay nila ni Simon.

“Hinahanap kayong dalawa.” Parang bigla akong nabuhusan ng malamig na tubig. “Damn…” napaayos ako ng upo. “I forgot my son…” Madaling araw na pala. “At sinabi ko na lang na may importante kayong inayos,” dagdag ni Simon. “He’s trying to be brave.” Napapikit ako saka napahilamos sa mukha ko. “I’m failing both of them…”

Sigaw naman ni King David. "O siya, kumain na muna tayo. Nagpareserve ako sa isang restaurant malapit dito. Doon na tayo." Inalalayan ako ni Simoun. Nauna na si Ido at King David. Sumakay kami sa van ni Ido. Natutuwa talaga ako sa kanilang magkakaibigan. Dama naman kasi na matagal na silang magkakakilala. We arrived at the restaurant. Sa VIP room kami agad dumiretso. We sat in there and ordered. Nakikinig lang ako sa kwentuhan nilang tatlo. Pinagmamasdan ko si Simoun --- malaki na talaga ang pinagbago niya. Ngumingiti na siya ngayon. Wala na ang lungkot sa mga mata niya pero alam kong walang - hiya pa rin siya, tulad lang din ng ama niya. Lahat naman sila ay walang - hiya kanya - kanya lang