Sisa Monologue Script 소설 & 이야기

maiyak-iyak niyang sinabi habang pinupunasan naman ang mga silverware displays sa opisina. Para na talaga niyang ini-internalize ang role ni Sisa dahil sa pagmo-monologue niya habang nagtatrabaho. She wiped her imaginary tears because her moistening eyes wouldn’t cry for some reason. “What’s up?” She stopped wiping the expensive displays when she heard a familiar voice. Kuryoso siyang bumaling sa may pintuan dahil doon niya narinig ang boses. Umarko ang kilay niya nang makita ito.

"Inumin mo na ang tsaa mo o ibubuhos ko ito sa mamahaling sapatos mo, Mr. Voltaire." Ibinagsak niya ang tsaa sa ibabaw ng mesa ko nang may kasamang malakas na tunog na nagpatigil sa akin sa pagpipirma ng mga dokumento. Si Ciara Montez. Ang babaeng suot ang kulay dilaw na damit sa madilim kong opisina para lang sirain ang araw ko. Nakapamaywang siya sa harap ko habang matalim akong tinitigan na parang siya ang may-ari ng kumpanya. Inabot ko ang tasa na may halong inis dahil sa wakas ay nakita ko ang unang bahagi ng trabaho niya. Wala pang naglakas-loob na magbanta sa akin nang ganito kalapit mula nang maging bilyonaryo ako. Hinigop ko ang tsaa habang nanatiling nakatitig sa mga mata niyang wa

“Then I will just figure it out, I don’t know how, but I will make sure that after this game, I will be the winner, and he will face the consequences of taking a life—a dear life to us,” “You mean even if living as Sierra and not Savannah?” Sandali akong natulala, malaki ang pinag kaiba ng buhay at mundong iniikutan namin ni Sierra, she is a belle and I’m just someone who breath and exist, I don’t know if I can make it to live is her, but she’s not here anymore, this is a big plan and action for me, it might be petty for other people’s eyes, pero hindi ko hahayaan na habang kami nag durusa sa pag kawala nang kapatid ko, dahil sa sobrang pag mamahal niya sa lalaki na yon, mawala na lang ito n

ICE Tiningnan ko ang monitor kung saan makikita si Louisianna. Makikita sa monitor kung paano niya pahirapan ang sarili. Kagagaling ko lang sa Palazzo at narito ako para muling kausapin ito. “She won’t talk,” ani Exodus. “I told you, kahit anong maayos na pakikipag-usap mo sa kaniya ay hindi ‘yan magsasalita. She prefers to die than reveal all she knows.”

usisa n'ya rito. "Sinisisi n'ya ako sa nangyari sa kan'ya, malaki daw ang kasalanan ko kaya napahamak s'ya at ang sabi n'ya pa ay papatayin n'ya daw ako," naiiyak na sumbong ng kasintahan. Nanginginig ang mga labi nito habang nagsasalita at alam n'ya ang takot na nararamdaman nito sa natatanggap na tawag mula sa hindi kilalang babae.

My knees gave out. Napaluhod ako sa sahig habang nanginginig. “I don’t understand… bakit ganito? Bakit kahit totoo ako, kailangan ko pang magmakaawa sa mundo para maniwala?” Lumuhod siya sa harap ko. “Because evil is loud, Sierra. But I swear, I’ll make the truth louder.” (POV: Solana Montenegro – Exclusive Media Interview) Nakangiti ako habang nasa harap ng camera.

Ang buhay ng tao ay nakabase sa dignidad pero sa mga oras na to parang nawala lahat ng dignidad na pinakaingat-ingatan ko. "Tito Pogi, it's not the proper way to roar..." That is my Tressa Monica's voice. Kung pwede lang tumakbo ako pabalik sa silid ko ginawa ko na. Nasa gitna pa lang kami ng hagdanan dinig ko na ang pagbibida ni Monica sa harap ng mga kaibigan ni Angelo.

"SAAN MO ba talaga ako dadalhin, Zymon, huh?" usisa ni Monica habang lulan siya ng sasakyan ni Zymon. Wala na siyang nagawa nang buhatin siya nito mula sa event place hanggang sa sasakyan nito. Sinubukan niya itong takasan pero hindi siya nito hinayaan. Mukhang balak talaga siya nitong itakas. "Sa tingin mo ba sa ginagawa mo pipiliin kita? Kahit ipilit mo, ipilit natin ang ating mga sarili sa isa't isa, hindi nga tayo pwede. Kaya please, stop this, Zymon, iuwi mo na lang ako," patuloy niyang pakiusap pero tila wala namang naririnig ang binata, patuloy lang ito sa pagmamaneho.

Naiwan silang dalawa sa sala habang nakatitig sa isa't-isa. Pinapakiramdaman nila ang isa't-isa na halatang sabik sa bawat yakap at halik nila. "I'm scared," ani Janissa kay Theodore. "Bakit naman?" "Baka maulit ang..." "Trust me, I will not." "Baka hindi ko mapigilan ang sarili ko?" ani Janissa sa mababang boses. "Then don't hold yourself, I'm just here." Tugon nito na kinuha ang palad ng ginang at masuyong hinalikan iyon.

Kahit takot at kinakabahan ako eh wala naman ako magagawa kung hindi harapin pa rin si Sidney. Nang makapwesto na kami lahat at siya naman ay seryoso lang na nakaupo with cross arms, isang matalim na tingin ang tinapon niya sa akin kaya naman napaiwas ako ng tingin at kunyaring may binabasa ako. Agad na siyang tumayo and face us sabay tawag sa pangalan ko. "Monica, I want the presentation now" Sabi niya kaya naman napapakamot akong tumayo sa kinauupuan ko and then lumapit sa kaniya, I manage to stand beside her para mag-connect sa pc and show my presentation.