Simoun In El Filibusterismo Novels & Stories

"I'm heading specialized. Kakain sa canteen." Tumaas ang kilay niya at minuwestra na mauna. Pero nanatili ito sa puwesto. Nangunot ang noo niya at nagsalita. "Go on, mauna ka." Lumunok si Simoen at bumuntong-hinga. "Pwede bang..." Umikhim ito. "Pwede bang sumabay sa 'yo?" "What are you? Grade schooler?" bara niya.

Pinaputukan ito ni Wilson ng baril at inaya na silang magmadaling pumunta sa speedboat. Nagsimula na silang tumakbo sa kanang direksyon pero nakuha ng sunod sunod na busina ng sasakyan sa kanilang kaliwang direksyon ang atensyon nila. Si Simon. "Ohh myghad Simon!!!!!!" Tumitiling bigkas nito nang mamukaan nito ang napaka gwapong si Simon. "You came to save us yessss!!!!! Ayyyyyyy" Iwinawagayway nito ang kanyang baril at kitang kita nila Simon ang hubo't hub*d nitong katawan sa gitna ng tirik na araw. Maging si Walter ay ibinaba ang kanyang sunglasses.

Gulat akong napatigil sa paraan niya ng pagsasalita sa wikang iyon, matatas (fluent) na para bang sanay na sanay siyang gamitin iyon. Inilibot ko ang paningin sa kabuuan ng kubo bago humakbang papalapit, hindi lang si Ka Simon ang naroroon. Mayroon pang tatlong kalalakihan, ang dalawa’y nakaupo sa magkaharap na upuan at ang isa’y nakatayo sa likuran ni Mateo sa bandang kaliwa. Sa gitna ay si Ka Simon na magkasalikop ang palad habang nakatitig sa akin. Hindi na ako magtataka pa kung bakit narito siya, hula ko’y mayroon siyang mahalagang koneksyon sa Ka Simon na ito. Marami pa akong hindi nalalaman sa pamamaraan at balangkas ng kilusan, na kinakailangan kong pag-aralan sakaling baliktarin nila

Tila naunawaan naman nito iyon dahil agad itong humakbang palayo sa kanila ni Simoun. Bahagyang naubo si Simoun. At nang lingunin niya ito, nahuli niya ang bakas ng kaaliwan sa mga mata nito. Pero dagli din nito iyong binura. Ikinawit nito ang braso sa mga balikat niya. “Babe, meet Camille, a friend of the family. And look, a welcoming committee!” anito tukoy ang dalawang lalaking palapit sa kanila.

mabilis naman siyang inawat ng ama ng akmang susuntukun niyang muli si Simon na nahulog na sa sahig at sapo ang pumutok na nguso. “Fuck! What are you doing?” gulat na bulalas ni Simon. Dahil sa kumusyon ay naalimpungatan si Avery. Dagli siyang napabangon. Gayon na lang ang kaniyang pagkabigla ng makita ang mga tao na nakatayo sa harapan niya. Napalingon siya sa gilid ng kama kung saan awat-awat ni Travin ang anak na si Travis habang si Simon ay n*******d na nasalampak sa sahig.

Pagkatapos magsalita, tumayo si Simeon at handa nang magpalit ng damit. May kislap sa kanyang mga mata, tumayo si Yusof at sinabi, "Heneral, kung hindi mo sana isipin, sasama ako sa iyo." Sa oras na ito, kailangan niyang ibigay ang kanyang buong suporta mula ng pumili siyang magtago sa ilalim ng pwersa ni Simeon. Narinig ito, natulala sandali si Simeon. Pagkatapos ay ngumiti at sinabi, "Sige, mas mabuti kung sasama ka."

Dahil sa kuryosidad din ni Simon ay lumapit siya kay Xavier para makibasa sa sulat. {Ipinaghanda ko na po kayo ng maisusuot niya dahil alam ko naman pong hindi niyo maiangat ang braso niyo. Kung maliligo po kayo, maligamgam po ang ipaligo niyo para hindi po kayo mabinat. Hindi naman po masamang makinig at sumunod din po kayo minsan sa mga taong nakakababa sa inyo;)} may smile emoji pa ito kaya nang-aasar na naman ang mga ngiti ni Simon. May pasulat sulat na ngayon ha?

Na para bang hindi siya nito kadugo! “Kaya lang naman ako nanlaban kagabi kasi panay sila kakampi ni Ralph. Kesyo si Ralph lang ang magaling. Na si Ralph lang daw sa ating mga Del Fierro ang may kakayanang magnegosyo nang matino. Na kapag nawala na raw si Grandpa, baka sa kangkungan tayo pulutin na pare-pareho. You don’t expect me to just stay silent while those assholes slander our family, don’t you?” pagrarason ni Simon, muling ngumiwi, humawak sa bandang tagiliran nito at umayos ng upo sa sofa.

Alam kong kapag nalaman ni Lukas iyon ay maaaring masaktan siya dahil sa kaalamang naging mag-isa ang anak niya. Araw- araw habang hinihintay kong magising si Simoun Paul ay iniiyakan ko siya. Nasasaktan ako sa tuwing nakikita ko siya. Kumpara sa mga anak ko, si Simoun Paul ang kamukhang-kamukha ni Lukas. Pati kurba ng kilay, sulok ng labi at pati yata ang kuko sa paa ay nakuha niya. He is the real spitting image of his father.

Ani Simon nang mapansin na para akong hindi mapakali. Nahilot ko nalang ang sintido bago marahang isinandal ang likod sa upuan. Mabilis namang pinasibad ni Simon ang sasakyan. Gusto ko ng makarating agad kami ng San Fernando. Although I only drink moderately ay talagang alam na ng mga tauhan ko ang dapat gawin. And part of that is they wouldn't let me drive basta nakainom ako, kahit kaunti pa man yan. And I just let them dahil kailangan kong ingatan ang sarili bilang nag iisang tagapagmana ng mga Villaroman. Lalo na ngayong, hindi ko pa nakakamit ng tuluyan ang hustisya sa pagkawala ni lolo.