Simoun Monologue Script Novels & Stories

Namutla ang mukha ni Plum habang sumigaw siya. “Kung hindi ko lang kayo nanay, matagal ko na kayong pinalayas sa bahay na ito! Wala kayong utang na loob kahit na nabuhay kayo ng masaya sa bahay na ito ng maraming taon!” Napuno ng galit ang dibdib ni Simon habang nagsasalita siya. Habang iniisip ni Simon na siya ang katatawanan ng lahat, nagalit siya at hindi niya alam kung saan niya ilalabas ang galit niya.

Sa pagtatangkang pakalmahin ang sarili, minasahe niya ang kanyang sentido. "Nandito na po tayo," sabi ni Simon pagkaraan ng ilang minutong paglalakad. Pagkatapos ay bumaling siya kay Caroline at nagsabing, "Mauna na po ako." Tumango si Caroline. Pagkaalis ni Simon, kumatok siya sa pinto. Inulit niya ito ng ilang ulit, ngunit walang sumagot.

mahina niyang sambit. Tumigil ito sa pagtawa. Muli siya nitong kinabig at niyakap ng mahigpit. “I’m sorry, I just love teasing you.” inayos nito ang makapal na kumot sa kanilang katawan. Kapagkuwan ay hinalikan siya nito sa noo. “My John Thomas missed entering your cave of wonders and he missed tasting your sweet and delectable honey pot, a lot!”

Huminga ng malalim si Simon, “Dahil mapilit ka, sasamahan kita sa magulong mundong ito. Gayunpaman, ikaw mismo ang magdadala ng kahihinatnan." "Huwag kang mag-alala, walang mangyayaring masama." Tiniyak ni Thomas. "Sumunod ka sa akin." Tumalikod si Simon upang umalis, at sumunod si Thomas sa likuran. May bangin sa ibaba lang ng summit. Tumalon si Simon mula sa bangin at humarap sa isang natural na kuweba. Pagkaraan ng ilang sandali ay narating nila ang isang dead end. May pader na bato sa harap nila.

Dumagundong bigla ang ingay dito sa loob dahil sa sigawan, tilian, at kantyawan. Matapos 'yon ay naupo na sila. Hindi ko agad napagtanto kung ano ang tinutukoy na pasensya. Medyo late na nang umiral ang lumot ang utak ko. Bahagya tuloy akong natawa nang dahil do'n. Sunod na bumunot ay si Simon. "Eat me, one day... one day..." Pagkabasa no'n ng host, hindi ko 'yon naintindihan agad kung ano ang nais nitong iparating.

"Hindi to dahil negosyo Simon, personal to. Alam mong patay na patay yun sayo. Kaya wag mo munang aasawahin si Thalia at siguradong pag iinitan nya din yun" Sumandal sa napakalaking salamin ng mansion si Simon habang nakayuko at galit na galit, walang magawa kundi pumikit. "Simon," tawag nito. "Ngipin sa ngipin ba? Sabihin mo sa akin, Ngayon din tatawag ako ng tao." Simon was gazing blankly through the glass wall, too far from below to hear everything. The lights helped him calm a little bit, but his anger was consuming his soul igniting something inside him---something buried for a reason.

3RD PERSON'S POV “Uhm, h-heto ang unan. Mas magandang mahiga ka ng maayos kung matutulog ka na.” “Maiidlip lang muna ako. Maligo ka na, pagkatapos mo, maliligo na rin ako.” lihim na nag-init ang pisngi ni Fiona sa sinabi ni Simon. Tila gusto niyang tuktukan ang sarili dahil inaamin niya sa sarili na iba ang dating sakaniya ng sinabi ni Simon.

Baka maging sapat pa ang utang na loob niya para hindi niya ako patayin kung sasabihin ko sa kanya na ako ang babae noong gabing iyon. Ngumiti ako ng awkward, sinusubukang maging tunog helpful at confident. “Ibig kong sabihin, pwede ko po kayong dalhin doon. Kung ‘yun lang po ang nagiging hadlang.” Lumaki ang mata ni Simon habang tumingin siya kay Johannes, na lalo pang lumalim ang tingin. Huh? May nasabi ba akong mali?

Bubulong bulong pang wika ng dalaga. "Para kang bubuyog." "Ano ho ba kasi iyon mahal na hari? At tila hindi ka mapakali." Tila namumula at nahihiyang umiwas ng tingin niya si Simon. Inikot nito ang wheeled chair niya para talikuran si Bethany. "I-I. . .I. . ." "Ano ba 'yan? Say it straight--" "I couldn't find my underwear!" sigaw ni Simon sa malakas na boses.

Nadinig kong sabi ng katulong kay Simoun ng buksan nito ang pinto. "Pakisabi manang pababa na ako." Tumango naman ang kasambahay at saka ito tumalikod. Isinara muli ni Simoun ang pinto, kung gaano kalakas ang tunog ng pinto ng lumapat ito sa mismong hamba ay ganoon din ang kabog ng d****b ko. Hindi pa rin ako masanay-sanay sa pag-uutos nito sa akin kung utos man iyong matatawag.