Donya Victorina Monologue Script Novels & Stories

Muling nagsalita si Don Victor, ang kanyang boses ay malamig at puno ng awtoridad, ang kanyang mga salita ay parang isang hatol na nagpapabagsak sa aking mundo. "Simula ngayon, matutulog kayong magkasama sa iisang silid. Aayusin n’yo ang gusot na ito bago pa lumala ang sitwasyon." Ang kanyang mga salita ay parang isang kadena na nagbubuklod sa akin sa isang buhay na hindi ko pinili.

Agad nagsitayuan ang mga tao at lahat ng atensyon nito ay bumaling sa kanilang puwesto at malakas na nagpalakpakan. He's face was emotionless and cold, hindi nya talaga gustong pumunta sa party but because this party was very special to his partner, he have to get along with it and pretend that he's enjoying the party. “This is just the beginning of our success Don Rafael, no doubt we can make it more successful in the future.” Victor said while busy purring their glass of wine. Rafael didn't reply, he badly wants to go home and spend his time in hacienda Cortez.

Ang buong silid ay tila nawalan ng hangin matapos bitiwan ni Ymilio ang mga huling salita. Dahan-dahan kong nilingon si Donya Victoria. Ang kaniyang mukha na palaging nakataas ang noo at puno ng awtoridad, ngayon ay tila nawalan ng dugo dahil sa pamumutla. "P-Paano..." gumaralgal ang boses ng Donya, isang beses siyang humakbang patungo kay Ymilio. "Paano mo nalaman ang tungkol diyan?”

" Sabi nito na lalong nanlisik ang mga mata. "Ang kapal, at hinuhuthutan pa talaga ang anak ko matapos mong....hah! kapag nga naman Linta at makakita ng madugong biktima hah! Ang mga hampaslupa nakasungkit ng mayaman. Gagawin ang lahat ng drama. Puwes hindi uubra sa akin yan. Kung ayaw mong gawin kong impyerno din ang buhay mo magbabalot balot ka na" sabi ng babaeng walang iba kundi si Donya Viola.

----------------------------------------------------- Amanda’s POV Muntik na akong mawalan ng balanse. “What the—?!” “Wala kang karapatan, wala kang kahit anong karapatan, na tumapak sa lugar na ’to!” sigaw ni Selene na nanginginig ang labi sa galit. “Akala mo ba porke nakadikit ka sa mga matataas na tao ay pwede ka na rito?” “Ang kapal ng mukha mo!” halinhinang singhal ni Donya Victorina. “Isang hampaslupang nagsimula sa ampunan at pinulot lang namin. You don’t belong in places like this!”

Hindi na siya magtataka kung biglang abswelto si Victoria sa kaso. "Donya Victoria, may bisita kayo." Gumuhit ang saya sa mukha ng Donya ng makita ang anak. Ngunit ng napansin na naka buntot pa rin si Dharylle sa likuran ng anak niya, napalias ang kanyang malapad na ngiti. Napalitan ito ng galit at poot. "Anong ginagawa mo rito?" Galit ang donya na sinugod ng sampal si Dharylle ngunit agad naman iyon pinigilan ng braso ni Seidon.

Isang kamay ang nasa kanyang bulsa, at kalmado ang kanyang ekspresyon, na parang isang taong lamang ang dumadaan. "Ginoong La Victoria." Bumati si Victor. "Ah." Tumango si Gavin. Lumingon si Victor at tumingin kay Ophelia sandali. "Atty. mendoza, subukan mo pa ang luto ng aking ina sa susunod." Napatitig sandali si Ophelia, bago siya kusang sumagot, "Ah, sige po..." Pagkatapos magsalita ni Victor, tumango siya kay Gavin at umalis.

Sinadya ko pang palungkutin ang boses ko. "What's the meaning of this Donya Cristina? Tito Damian?" Binaling niya ang tingin sa mga ito. Malakas akong natawa sa kanya, nagkibit balikat habang tinitingnan ang aking kulay pulang mga kuko. Hinihintay kong magsalita ang matandang Donya pero walang salitang lumabas sa bibig nito. Pag-angat ko ng tingin nakita ko ang mga luhang nag-uunahan sa mga pisngi ng matanda. Drama!

Ang opisyal ay sa huli inayos ang kanyang sarili at tumugon, “Talaga. Walang bintana o ilaw. Ni hindi ka makakakuha ng pagkain o tubig kapag nakakulong sa silid na ito." Maaaring tanggapin ni Darius ang unang dalawang bagay, ngunit ang huling bahagi ay sumalungat sa kanyang mga paniniwala. Kaya, hinimok niya sa pamamagitan ng pagngangalit ng mga ngipin, "Kailangan kong pag usapan ang sitwasyon ni Donny sa iyong pinuno ngayon." Habang nagkukwentuhan ang dalawa sa pintuan, may narinig na kalabog sa loob ng kwarto—si Donny pala.

Tinalikuran ako ng Donya nang may kasamang malakas na tawa na umalingawngaw sa buong mansyon. Naiwan akong nakatayo sa pintuan ng aking bilangguan. Tumingin ako sa aking mga kamay, nanginginig, marumi, at tila hindi na sa akin. Tama ang Donya. Hindi ako ang mahal ni Alexander. Ako ang kaniyang armas laban sa kaniyang ina. Ako ang kaniyang paraan para patunayan na siya ang Diyos sa bahay na ito.