Who Is Simoun In El Filibusterismo Novels & Stories

Tila si Simoun ang pinakamadilim at pinaka-komplikadong puwersa sa loob ng 'El Filibusterismo' para sa akin — parang kidlat na dumapo sa tahimik na dagat ng kolonyal na lipunan. Bumalik siya mula sa pagkakakulong at iba pang trahedya bilang mayamang alahasero na puno ng lihim; hindi lamang siya naglalakad sa nobela bilang isang tauhan kundi bilang katalista ng maraming pangyayari. Sa unang tingin siya ang tagapag-iskandalo, ang nag-uudyok ng paghihimagsik, ang taong nagsusulong ng marahas na pagbabago gamit ang panlilinlang, panlilinlang na may layuning maghiganti at magwasak ng umiiral na kaayusan.

Habang binabasa ko, nakita ko kung paano niya sinamantala ang kahinaan ng mga tao — mula sa mga opisyal na korap hanggang sa mga inosenteng kabataan — para maiangat ang kanyang plano. Ngunit hindi siya puro kontrabida sa isang simpleng paraan: siya rin ay trahedya, nagmula sa isang sugatang pagkatao na pinagsama ang pag-ibig, pagkabigo, at galit. Sa dulo, ang kanyang plano ay nagdulot ng higit pang kapahamakan kaysa inaasahan, at ang kanyang pagkabigo ay nagbubunyag ng isang mapait na aral: ang paghihiganti bilang solusyon ay may napakalaking sakripisyo. Personal, naiwan sa akin ang tanong kung sino ang may pinakamalaking sala — ang sistemang nagpadugo sa kanya o siya mismo na pinili ang landas na marahas.

Alon ng galit at mabagal na paghihiganti—ganito ko iniuumpisa kapag tinatanaw ko ang mga pinakamahahalagang eksena ni Simoun sa 'El Filibusterismo'. Sa tingin ko, hindi basta bilangin lang; kailangang isaalang-alang kung ano ang itinuturing mong "mahahalaga": ang mga sandaling nagbago ng daloy ng kuwento, mga eksenang naglantad ng kanyang motibasyon, at yaong mga nagdala sa kanya sa wakas. Kung susuriin ko nang masinsinan, makikita mo ang humigit-kumulang pitong hanggang siyam na eksenang hindi mo pwedeng palagpasin kung susubukang unawain si Simoun.

Una, ang kanyang pagbabalik at pagpapakilalang marangya bilang alahero—ito ang pundasyon ng lahat ng plano niya; dito mo naramdaman ang kanyang transformasyon mula kay Crisostomo Ibarra patungong Simoun. Sumunod ang mga eksena sa tindahan at ang pag-aalok niya ng mga alahas at katanungan sa iba't ibang tauhan—pinatutunayan dito ang kanyang taktika sa pagmanipula at pagmamanipula ng mga makapangyarihan at may-ari ng isip. May mga mahahalagang pag-uusap niya sa ilang kabataang tulad nina Basilio at Isagani—dito naglalagay siya ng binhi ng rebolusyon o pag-aalsa.

Ang dulo naman—ang planadong pagsabog sa piging at ang pagkasira ng plano—ang pinakamalupit na eksena na nagpabuhos ng lahat ng tensiyon. Kasunod nito ang kanyang pagkakasugat, pagtakas, at huling pagharap kay Padre Florentino at ang kanyang pagbubukas ng katauhan. Para sa akin, bawat isa sa mga ito ay mahalaga dahil iba-iba ang papel na ginampanan nila sa pagbubuo ng karakter ni Simoun at sa temang paghihiganti, kabayaran, at pagkabigo.

Isang nakakabighaning pagninilay ang pagkakabuo ni Simoun sa 'El Filibusterismo' na tila nababalot ng mga misteryo at mahigpit na simbolismo. Ang karakter niya, na isang makapangyarihang negosyante, ay hindi lamang naglalarawan sa pagkakaroon ng yaman kundi pati na rin sa masalimuot na kalagayan ng lipunan. Malayong nauugnay ang kanyang pagkatao sa ideyolohiya ng rebolusyon at paghihimagsik; siya ay tila ang simbolo ng takot at pag-asa ng bayan. Sa bawat hakbang niya, nag-iiwan siya ng mga tanong ukol sa totoong ugat ng mga suliranin at ang ligtas na daan tungo sa pagbabago.

Isang pangunahing simbolo si Simoun ng natatagong galit at pagkadismaya sa estado ng lipunan. Ang kanyang masalimuot na plano na paghasain ang isang malawakang rebolusyon ay nagpapakita ng pagkabigo sa mga tradisyunal na paraan ng pakikibaka. Minsan, ang kanyang pagiging tahimik at mapanlikha sa pagbabalatkayong pagdiriwang ng mga tao ay nagiging batayan ng kanyang pagnanais na bumangon ang mga mamamayan sa kanilang kalupitan. Ginamit niya ang kanyang yaman bilang isang paraan upang maghimok at magsimula ng mga palitan ng ideya, ngunit sa kabila ng lahat, ang kanyang mga pagkilos ay puno ng panganib at pagkabalisa. Ang mga sumunod na pangyayari ay nagpapakita ng mga bunga ng kanyang mga desisyon — hindi lamang ang kanyang mga kaibigan ang nalugmok kundi pati na rin ang kanyang misyon.

Ngunit ang pagiging Simoun ay hindi nagtatapos sa pagiging rebolusyonaryo; siya rin ay simbolo ng sakripisyo at kabayaran ng pagtawid sa linya sa pagitan ng pagmamahal at galit. Aking napagtanto na ang kanyang mga aksyon ay hindi isang simpleng paraan ng paghihiganti kundi isang pagsasalamin ng kanyang sarili, ang kanyang pagnanais na ituwid ang mga maling nagawa sa kanya at sa bansa. Sa kabila ng kanyang madilim na aura, may mga pagkakataon na makikita mo ang isang tao na puno ng malasakit at pag-insulto sa mga naging kapalaran ng iba. Sa mga huling bahagi ng kwento, lumilitaw ang isang tao na handang magbuwis ng buhay para sa isang mas mataas na layunin, na siyang simbolo ng tunay na pag-ibig sa bayan.

Sa kabuuan, ang simbolismo ni Simoun ay kumakatawan sa laban ng samahan sa kasamaan at ang pilosopiya kung saan ang pagbabago ay hindi nagmumula sa mataas na yaman kundi mula sa pagsasakripisyo ng iisang tao sa ngalan ng bayan. Sa kabila ng masalimuot at madidilim na motibo niya, isa siyang diwa na hindi natitinag sa hangaring makamit ang kalayaan, na sa tingin ko ay isang magandang paglalarawan ng ating mga Pilipino sa panahon ng krisis.