Romans & histoires Since You've Been Gone

Saan na ako pupunta ngayon? I didn’t have anything with me anymore. Everything was gone. Everyone was gone.

No--- "That's why I've been busy this past few days. Anyway, I have to go, Just wait me here okay? Mamaya mo na lang sabihin ang gusto mong sabihin, Let's eat dinner together okey!?" Paalam nito, nanatili lang akong tahimik ng maramdaman kong muli ang pag halik nito noo ko bago ito tuluyang umalis.

aniya Napa-maang na lang ako matapos marinig ang sinabi niya. 'They're gone? '

masuyo kong pabulong na tanong. "Huwag mo akong pansinin, hija. I'm just being emotional because you'll be leaving an hour soon. Hindi ako sanay mawalay sa kahit sino sa inyo ni Diore. Feels like a part of me is missing every time I have to see you go away."

And do believe with my unnamed feelings for you. "Na ikaw iyong taong kailangan ko sa buhay ko? Then where were you all those times that there was no more strength left in me? Why didn't you show up, fuck you! I was mourning for my vanished memories and in great sorrow because my Dad was on the ICU, three months in comatose state at the same time. Now tell me where the hell have you been all those times na kailangan ka sana sa sitwasyon ko?" Tears streamed to her face.

Walang salitang lumalabas sa mga labi ko. "Ano ang kailangan mo?" "Hindi ba sinabi ni Gio sa iyo? Nagkabalikan ka kami last year lang. Talagang binahay ka pa niya. Hindi ka na ba nahiya." Para akong binagsakan ng langit at lupa. Dahil sa ikalawang pagkakataon ay nasaktan na naman ako. Sa iisang lalaking minahal ko. "Umalis ka na. Nandito na ako. Gio, doesn't need you anymore."

Sa loob ng limang taon, hindi nila ito tinanong nang diretsahan, pero ngayon na lumalaki na sila, nagiging mas mausisa na sila. Kinagat ko ang ibabang labi ko at huminga nang malalim bago sumagot, pinipilit na maging kalmado ang boses ko. “Your daddy… he had to go away for a very important work. He lives far, far away. And… he doesn’t know about you guys.” “Bakit hindi niya alam?” tanong ni Soleil, ang kanyang mga mata ay puno ng pagkalito. “Didn’t he want to meet us?”

Nagmumukha lang siyang bloated sa sitwasyon niya na ito ngunit hindi naman hatala na buntis siya. “I don’t know,” he replied. “We lost connection four months ago.” Yes, it’s been four months since Cydine left and she’s starting to get worried. Kung babalik pa ba ito o sabihin sa mga anak niya na hindi na makakabalik ang kanilang mga ama.

Aabutan nga tayo minsan ng alas dyes ng gabi bago mag dinner, balewala lang naman sa iyo. "Why do you keep bringing the past.?" Malamig kong sabi. "Nagbago ka na nga!" Tumaas ang kaniyang boses. "Ako ang kaharap mo, pero hindi mo naman ako matingnan dahil sa cellphone naka glue ang iyong mata. Why is that?"

Nanginginig pa ang aking mga daliri nang gawin ko iyon. "B-Bella... How could you l-leave me? Why didn't you wake up? You promised me you wouldn't go anywhere. You p-promised me everything was going to be o-okay. You promised m-me..." garalgal na saad ko. "But what happened?"