Since You've Been Gone Mga Nobela at Kwento

"Sobrang mahal kita Grace, simula noon hanggang ngayon." "Bakit ka ganyan magsalita Jean." paguusisa ko sakanya. "Parang hindi na tayo magkikita." naging malaking parte ng buhay ko si Jean kaya kahit paano ay may kaonting sakit akong mararamdaman kapag nagtapos na yung pagkakaibigan namin. "Hindi ako mawawala pero kinakailangan ko lang muna lumayo," "Where are you going?"

"Diyos ko, Luna, ilang taon na ang lumipas pero bakit parang hawak mo pa rin ako sa leeg?" Pumikit ako saglit, trying to gather my thoughts. Hindi ako pwedeng mahulog ulit. Hindi pwedeng bumalik sa nakaraan. "You were the one who left, Luna," patuloy niya, bumibigat ang boses niya. "You left me without a word. One day we were happy, the next day, you were gone. Just like that." Ramdam ko ang hinanakit sa tono niya. At mas lalong bumigat ang pakiramdam ko.

And then I was gone. …

Napatanga ako sandali sa why would I niya. “Marami namang space Tei, bakit nandiyan sa gilid ko?” “I’ve been away from you for two months yet you’re telling me to distance myself from you? Are you serious?” pabagsak kong ibinaba ang kutsara at tinidor na hawak ko na ngayon. “Ano bang nangyayari sa ‘yo?” bulong ko dahil maraming servants dito sa hindi ko alam kung kaninong bahay ito at nakikinig sila sa amin.

“If you walk away from me tonight… I’m not sure I can let you go.”

Bumaling na si Chandria sa binata at ngumiti. “Kumusta?” tanong niya. “Why did you invite me for dinner. Where’s… Solene?” “I’m good,” sambit nito. “How about you? You look… different.” Napaangat ang kanyang kilay. “Am I?” “Yes, you are. I wonder how you were doing for the two years you’ve been gone,” aniya. “Muntik ko pang isipin na tuluyan mo na kaming inalis sa buhay mo.”

"I have no time to argue with you, yaya! So please, leave me alone!" "Alam kong masakit para sa 'yo ang pagkawala niya dahil kahit hindi kayo okay ay ama mo pa rin siya kaya naiintindihan ko kung saan ka nanggagaling. Iiyak mo lang 'yan."

C56 SMGB “You know what, when your gone, I feel empty. Alam mo ‘yong sanay ka na na andyan ka, tapos bigla lang mawawala,” malungkot niya namang sabi sa akin. “Sorry,” mahinang sambit ko sa kanya. “Umalis ka ba dahil sa narinig mo?” Yumuko ako at tumango sa kanya. “Damn! Why didn't you ask me?”

I'm so sorry if because of me, your life gone chaos. Sana mapatawad mo ako.

Tubig lang naman ang sinusuka ko dahil to sa gutom malamang ang dahilan nito. Hindi ko alam kung kailan ang huling kain ko. Alam kong matagal ang byahe papunta dito at hindi pa ako kumain bago ilibing si Mama. Hindi ko rin alam kung ilang araw na ba ako nawawala kila Keiron.