Since You've Been Gone 소설 & 이야기

"Seryoso ba iyan?" Mabilis itong napatango. "Kung hindi mo natatandaan, may muntikan nang bumangga sa iyo bago ka nawalan ng malay ilang buwan na ang lumipas. At siguro iyon ang naging dahilan kung bakit nawalan ka ng memorya."

"Thank you for coming back. I've been curious about you the past years. Iniisip ko kung kumusta ka na? Kung nakalimutan mo na ba ako at kung may nahanap ka ng iba. There were times that I feel like I wanted to see you. I wanted to find you. Pero ayaw kong magulo ang buhay mo. I-I..." "Naghintay lang ako ng ilang taon bago bumalik. The past years without you was hard. Maraming beses na gusto ko na agad bumalik pero pinigilan ko, dahil alam kong itutulak mo din ako palayo dahil ayaw mo akong maging rebound." Bakit parang kilalang-kilala niya ako? He sighed. "Paano, uuwi na ako." Huh? Uuwi na siya?

"Hindi ka na ba mapipigilan sa desisyon mong 'yan?" Umiling ako. "Wala nang urungan Brii. Tuloy na tuloy na ito bukas." We both heave a sigh. "Mabuti nga't umuwi ka na ngayon, at least nakapagpaalam ako ng personal sa'yo. Anyway, saan ka ba nanggaling? Sabi mo tatlo hanggang limang araw kang mawawala? Bakit lagpas isang linggo kang nawala?"

Binuksan ko ito at saka ito binasa. Dear Lala, Hey, how are you? It’s been a long time, haha. I miss you so much, alam mo ba ‘yon? Miss na miss na kita, sobra. Sana kasama kita hanggang ngayon. Sobrang nalungkot ako nang mawala ka sa piling ko. Sobrang nahirapan akong mag-adjust sa buhay.

Napabuntong-hininga ako. "Ewan ko ba diyan at hindi mapakali kapag wala ka. Iiwan mo daw kasi kami at hindi ka na babalik. Kaya ayan, iyak ng iyak. Ang tagal mo kasi. San ka na ba nanggaling?"

“What…?” “Siya ang humabol sa’yo. Siya ang sumalo sa’yo bago ka mahulog sa bangin mula sa backroad ng lumang resort. At dahil doon—nasugatan siya nang matindi. Ikaw naman… nawalan ng memorya.” Para akong nahihilo. Umaandar ang paligid. Umiikot. Sumasampal. “At mula noon,” patuloy ni Mama, “hindi na siya lumapit sa’yo. Pero minamanmanan ka niya. Lagi. Sa malayo.”

Ang taong ilang taon kong iniwasan at hiniling na hindi na makaharap pa. "Rain..." The way he called my name, there's something in it. Hindi ko na halos napansin ang paglapit nito. Ni hindi nagbago ang kanyang hitsura sa mga nakalipas na taon. "Where have you been? Bakit bigla kang nawala? Bakit hindi na kita nakita pagkatapos ng gabing iyon? How are you? "

Dumating rin daw ang mga bata. Hindi niya akalaing matitiyempuhan siya ni Georgia. Narinig niya ang doorbell sa kanyang unit. Nagtaka siya kung sino ang dumating. Hindi na siya makakaiwas kay Georgia. “Where have you been? Bakit angtagal mong hindi nagpakita?” “May mga inasikaso lang ako. I have to been out in the country.” “I missed you so much, Honey. Imagine, you seemed not to miss me at all.”

“It’s been three months since I’ve been away. How are you doing here?” Nagiging madaldal pala si Sir kapag lasing ‘no? Pero nakakatakot kasi bigla-bigla na lang nanghahalik! Para tuloy akong mahihimatay sa sobrang bilis ng tibok ng puso ko.

Stay strong. You're right, Baste. Nandito ka pa rin at alam ko na hindi mo ako iniwan. Alam kong may rason kung bakit hindi mo sinabi sa akin ang tungkol sa pag-alis niyo. Don't worry, hindi naman ako galit. I just missed you, so much.