Since You've Been Gone นิยาย & เรื่องราว

Tumabi ulit sa kanya si Jack. "Sir Luke ayan na..." wika na ni Sofie sa akin. Pi-ni-play na niya ang kantang Wait For You. I never felt nothing in the world like this before. Now, I'm missing you and I'm wishing you would come back through my door.Why did you have to go?You could have let me know.So, now I'm all alone. Girl, you could have stayed but you wouldn't give me a chance.With you not around, it's a little bit more than I can stand.And all my tears—they. Keep running down my face.Why did you turn away?

"Sobrang mahal kita Grace, simula noon hanggang ngayon." "Bakit ka ganyan magsalita Jean." paguusisa ko sakanya. "Parang hindi na tayo magkikita." naging malaking parte ng buhay ko si Jean kaya kahit paano ay may kaonting sakit akong mararamdaman kapag nagtapos na yung pagkakaibigan namin. "Hindi ako mawawala pero kinakailangan ko lang muna lumayo," "Where are you going?"

"Diyos ko, Luna, ilang taon na ang lumipas pero bakit parang hawak mo pa rin ako sa leeg?" Pumikit ako saglit, trying to gather my thoughts. Hindi ako pwedeng mahulog ulit. Hindi pwedeng bumalik sa nakaraan. "You were the one who left, Luna," patuloy niya, bumibigat ang boses niya. "You left me without a word. One day we were happy, the next day, you were gone. Just like that." Ramdam ko ang hinanakit sa tono niya. At mas lalong bumigat ang pakiramdam ko.

Dumating rin daw ang mga bata. Hindi niya akalaing matitiyempuhan siya ni Georgia. Narinig niya ang doorbell sa kanyang unit. Nagtaka siya kung sino ang dumating. Hindi na siya makakaiwas kay Georgia. “Where have you been? Bakit angtagal mong hindi nagpakita?” “May mga inasikaso lang ako. I have to been out in the country.” “I missed you so much, Honey. Imagine, you seemed not to miss me at all.”

Napatanga ako sandali sa why would I niya. “Marami namang space Tei, bakit nandiyan sa gilid ko?” “I’ve been away from you for two months yet you’re telling me to distance myself from you? Are you serious?” pabagsak kong ibinaba ang kutsara at tinidor na hawak ko na ngayon. “Ano bang nangyayari sa ‘yo?” bulong ko dahil maraming servants dito sa hindi ko alam kung kaninong bahay ito at nakikinig sila sa amin.

"I have no time to argue with you, yaya! So please, leave me alone!" "Alam kong masakit para sa 'yo ang pagkawala niya dahil kahit hindi kayo okay ay ama mo pa rin siya kaya naiintindihan ko kung saan ka nanggagaling. Iiyak mo lang 'yan."

C56 SMGB “You know what, when your gone, I feel empty. Alam mo ‘yong sanay ka na na andyan ka, tapos bigla lang mawawala,” malungkot niya namang sabi sa akin. “Sorry,” mahinang sambit ko sa kanya. “Umalis ka ba dahil sa narinig mo?” Yumuko ako at tumango sa kanya. “Damn! Why didn't you ask me?”

Tumayo ako, hawak pa rin ang phone, pero wala na si Sofia sa harap ko. She was gone. Again. And this time… the past might be coming after both of us.

Hindi ko alam. “I can't take you out of my mind, Loisa,” basag na bulong niya. Ang boses niya ay parang nasasaktan. “Kahit anong layo ko, ikaw pa rin ang nakikita ko. I am losing my goddamn mind. I’m missing you, since the day you left without word.”

Tubig lang naman ang sinusuka ko dahil to sa gutom malamang ang dahilan nito. Hindi ko alam kung kailan ang huling kain ko. Alam kong matagal ang byahe papunta dito at hindi pa ako kumain bago ilibing si Mama. Hindi ko rin alam kung ilang araw na ba ako nawawala kila Keiron.