Staying In My Play Pretend の小説・ストーリー

Ang nakakatawag sa pansin ay ang napakalalaking aircraft's toys house kung saan busy ang mga bata sa kanilang pagsaka-panaog sa paglalaro. "Mama, I want to play with them." Astrid excitedly mumbled while her eye are sparkling with so much excitement. "Ako din Mama. I want to play." turo rin ni Axel crafts. Umiling ako. "No babies, saglit lang tayo rito. As I told you may gagawin pa si Mama, right?" I remind them caressing their cheeks.

Lumabas naman na siya ng opisina ko at isinandal muna ang likod ko sa swivel chair. “Susunduin ka na ng yaya mo mamaya baby. Ok?” tiningnan ko siya na naglalaro ng mga laruan niya sa sofa. “Can I stay here mom?” tinitigan ko siya at hindi naman siya nagpatinag. Ke bata bata napakaseryoso ng mukha. Bumuntong hininga ako. “Ok but please stay here at ayaw ko ng magulo.” “Okay.” Walang gana niyang sagot. Napahilot na lang ako sa sintido ko dahil pati ugali niya ay ganun, hindi naman siya bastos sadyang seryoso lang siyang bata.

What does she mean by that? Umayos sya ng upo at muling nagsalita. "How about this.. Let's make a plan. Kunin mo yung mga gamit mo sa bahay nyo at idala mo saamin, let's pretend na aalis kana sa bahay na yun, tsaka ibigay mo rin saakin yang phone mo." Mas lalo akong naguluhan sa tinanong nya. Bakit may narinig akong pretend daw tsaka aalis? Para saan ba ang plano na ito?

At the same time, I am hesitant to stay because I don't want to develop attachment to both of them. Can I take the role of her mother for the mean time. What if one day Ameeya's mother will show up? Where will I be? Saan ko ilulugar ang sarili ko kapag nangyari yun? It's still clear in me what I heard that night. Thunder is looking for her mother. "Please, please, please, Ate Storm. I'm so tired staying in Daddy's office after school. I want to stay here and play. I want to ride my bicycle. I want to swim in the pool. Can you stay here with me please? "

Miss na miss ko na ang mga bata. Dumaan muna ako sa isang department store para bumili ng munting pasalubong sa kanila. I love the way they smile everytime I give them something. Kahit na simpleng pagkain lang ay masaya na sila. Their happy faces remove my tiredness. That's the reason why I value them so much that I'm willing to let go of my freedom. Sister told me that the kids are in the game room. It's a place where they go indoor activities like assembling puzzles, playing chess, jackstones and sometimes, painting or drawing. Dito sila madalas naglalagi kapag mainit sa may mini playground nila.

sabi ko. “That’s terrible. We’re doomed by those two jerks.” Tumayo siya at nagsimulang maglakad-lakad sa kwarto. Pagkatapos, tumigil siya at sinabi, “I have a suggestion, Evelyn.” “What is it?” “We can move on easily if we help each other. We’ll show them that we’re not vulnerable to the breakup and they don’t matter to us.” “Let’s pretend to be together, that we’re dating. We’ll show the world how happy we are together. We’ll make those two jealous for hurting us.”

“Don’t worry. I’m not here to ruin your little game. I’m just here to check what he’s hiding.” Tumingin siya kay Ammir, then leaned in. “Are you sure, love? You never used to like playing pretend.” Napalingon ako kay Ammir, and for the first time since I met him… He looked caught.

May record na ehh, ano ba ang ma-itutulong ko. "Attorney, ano po ba ang gagawin ko? Gagawin ko po ang lahat para mailabas na rin dito ang kaibigan ko." Sambit ko naman na ikinangiti nila. "Nelia, you need to pretend." "Pretend? Anong pretend?"

Tanaw mula sa labas ng bahay ang garden na ginawang playground para sa kambal. Lumalaki na kasi ang mga ito. At hindi lang indoor activities ang kailangan. Kitang kita ko kung paano tumigil ang dalawa sa paglalaro at agad na sinalubong ng yakap si Ma'am Aina. Na agad bahagyang lumuhod upang makapantay ang mga anak ko.

Nang matapos ang game na ‘yun, agad na sinabi ni Brent, “Tapos na! Tayo naman maglaro ng pretend family!” “Pretend family?” tanong ni Trojack, naguguluhan. “Oo! Ikaw ang magiging Daddy ko!” sagot ni nito, na may kasamang malapad na ngiti. “Ako ang magiging anak mo! Maglaro tayo!”