Studio Ghibli Quotes Novels & Stories

After they left, sila nalang dalawa ni Quel ang naiwan. "Are you still mad at me because of what I told you earlier?" Tanong nito dahil kanina nya pa ito hindi pinapansin. "Hindi lang dahil sa sinabi mo kanina." Gabriella corrected. Quel chuckled. "I'm sorry. I didn't mean what I said earlier. I reviewed all your pictures the camera man took earlier, and it's all beautiful. You look so sexy and hot, Gabriella." he said without any hint of lies.

" Hindi mo ginamit ng tama ang mga mata mo dahil hindi mo nakita ang isang bagay na mas mahalaga kaysa sa nakikita lang ng iyung normal na mga mata. Maraming mga bagay ang wala sa kanila ngunit hindi na sila naghahangad pa ng labis. Alam mo bang kapos din sila kung minsan. Minsan pa nga nangungutang kami sa isang caffe makatikim lang ng honey bread. Pero masaya kami kahit maraming kulang. Hindi kasi porket nasa poder kami ng mga Jungslagger ay namumuhay na kami sa karangyaan. Nagkakamali ka ng inakala. Ikaw.Malaya ka. Ako. Hindi. Ni hindi nga ako makabili sa mall ng walang bantay. Hindi pa huli ang lahat Leonardo. May pagkakataon ka pang baguhin ang iyung kinabukasan." Nabitiwan ni Leonard

pakiusap ko. "At wala silang kinalaman sa mga kuwentong ginagawa ng ibang tao." Napansin kong yumuko ang ilan sa production staff na nasa likuran. Marahil ay nakahinga rin sila sa wakas. "Sa ngayon at nagtatrabaho kami para matapos ang aming pelikula. Kaya sana...Irespeto ninyo ang aming trabaho. Huwag na kayong pumunta sa aming shooting locations. Huwag ninyong gambalain ang aming mga artista, staff, at crew. At hayaan niyong matapos namin ang project na matagal ng pinaghirapan ng team," dagdag ko.

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

“Your theory about sunny London sounds promising… but discovering the city with a mysterious person like you makes me feel like I’m in a Hitchcock movie. Should I be worried I might end up like the lead in Rear Window?” Napangiti ako nang parang tanga, tulad ng nangyayari tuwing binabasa ko iyon. Diyos ko. Hindi lang maganda at funny si Via. Matalino rin siya. Yung film reference. Yung witty na sagot niya sa comment ko tungkol sa pagiging mysterious. At yung maliit na mischievous emoji sa dulo. Eksakto sa inaasahan ko sa kanya… pero somehow nagawa pa rin niya akong sorpresahin.

"You have to fight through some bad days to earn the best days of your life. So keep your head high, your chin up, and most importantly keeps smiling, because life's a beautiful thing and there's so much to smile about." Pagkatapos niyang sabihin iyon, pinalakpakan siya ng mga kasama ko. "Wow! Puno ka naman pala ng words of wisdom! Mahilig ka siguro magbasa ng mga books?" saad ni Maki. "Mahilig, pero kasi 'yong quotes na 'yon nabasa ko lang d'yan, oh!" sabay turo ni Sining sa pader na may nakadikit ngang quotes for life.

Paliwanag ko naman rito. Napanguso naman ito. "Oo nga no? Baka naman exaggerated lang yung picture." Komento naman ni Gen. Napangisi naman ako. "Only believe in things if you already seen it." Pinal na saad ko rito at uminom na ako ng tubig.

Tumawa si Yoshito bago sinabi, “Ayos lang. Hayaan mong magsaya ang mga kasama mo. Sa totoo lang, pwede niyo itong gawin nang sabay-sabay. Sa parehong oras, pwede rin kayong mag-record ng video nang hindi ipinapakita ang mga mukha niyo. Kapag nilabas ang mga video na iyon, siguradong mas malaki ang magiging epekto nito! Hahaha!” Tumawa rin ang Iga ninja habang sinabi: “Huwag kang mag-alala, Mr. Matsumoto. Siguradong gagawa kami ng blockbuster para sayo!” Sa sandaling ito, namutla na ang mukha ni Sophie sa galit. Nagmakaawa siya sa nanginginig na boses, “Nagmamakaawa ako na patayin niyo na lang ako nang direkta. Huwag niyo na sanang sirain ang pagiging inosente ko…”

Iyon din ang rason kung bakit malaki ang respito at pagmamahal namin sa mga staff namin. "Anong masasabi ninyo?" tanong ni Solar habang nakatutok sa amin ang camera na hawak nito. "Thank you, Quadros!" "You're the best!" "We'll work hard for you and for us." "Let's eat! 1,2,3 uy!"

At sabay silang humakbang, habang sa screen sa likod nila ay lumabas ang bagong motto ng kumpanya: “Rebuild. Relive. Remember.” Ngunit sa gitna ng palakpakan, hindi nila namalayang ang kanilang mga kamay ay patuloy na magkahawak — parang sinasabi ng tadhana: This time, it’s real. Sa gabi ring iyon, habang naglalakad sila sa tabi ng ilog ng Arashiyama, tinanong ni Mariel: “Billie… do you ever wonder what comes next?”