Filipino Culture And Values Essay Novels & Stories

Simula magkaisip na, siguro bilang lang sa mga kamay ang beses na umiyak ako. I sighed. It's unfortunate, but we live in a culture that fosters competition and individualism over community and collectivism— and this certainly doesn't exclude our parents. This day is just... too draining. I need to get myself out of here. "Aquilino, be careful there. Call me if anything happens." Mama helps me pack my things. I'm really going to leave the mansion. Parang wala lang iyon sa kanila. Siguro nagpapasalamat pa dahil mawawalan na ng konsumisyon sa buhay nila.

sabi niya sa akin. I gasped and said, "Huwag mo na pong isipin 'yon, Ma. Naiintindihan ko naman kung bakit hindi n'yo ako napagpatapos ng pag-aaral dahil sa kahirapan ng buhay. 'Wag mo na pong isipin 'yon. Ako na lang po ang gagawa ng paraan para makapagtapos ako ng aking pag-aaral. Hindi pa naman po siguro huli pa para mag-aral akong muli, eh. Gusto ko po talagang makapag-aral pang muli. Sayang po. Hindi mo na po responsibilidad na papag-aralin ako. Ako na lang po ang gagawa ng paraan, Ma. Maghahanap na lang po ako ng matatrabauhan ko dito sa probinsiya. Dito na lang po ako mananatili, hindi na po ako babalik sa Maynila."

masayang tugon ni Gina. Ang kanilang mga ngiti ay tila nagliliwanag sa ilalim ng sikat ng araw, puno ng pananabik sa mga bagong karanasan. Hindi inaantala ang pagbubunyag ng katotohanan; ang mahalaga para sa ikaliligaya ng kambal at maranasan ang kultura ng pagiging Pilipino.

Sa murang edad niya, parang hindi niya agad maunawaan ang konsepto ng ganitong klase ng kabutihan. “O-okay po, Uncle,” sagot niya sa wakas, medyo nahihiya. “I’m sorry po for doubting your words… baka po kung ano na ang isipin niyo sa akin. It’s just that… I got so used to my mommy and daddy back in the States. Every time I ask them for something or a favor, laging may kapalit. Always. That’s why I thought, baka ganon din po dito sa Philippines.”

Hawak niya na rin ang backpack ko. Wala sa sariling inilibot ang paningin sa kabuoan ng cafeteria. Staff didn't mind though. Ang janitor na naglilinis ng sahig ay patuloy lamang sa ginagawa. Nagbibilang na din yata ang babaeng kahera. It's closing time I guess. Natagalan talaga ako sa loob ng banyo. Ano kaya ang tumatakbo sa isipan nila? Na totoo ang sinabi kanina noong lalaking kamukha niya? Well, I grow up in Australia and I shouldn't mind what they are thinking right now, but I'm not in my home, nasa pilipinas ako at iba ang tradisyon, paniniwala, at kaugalian nila dito.. Filipino people were hospitable, polite, and kind.. and most especially they're conservative..

Don't they know that the Filipino subject is not as easy as they used to think it is? Bakit? Kaya ba nilang ilatag ang walong bahagi ng pananalita ng hindi nagkakamali at nalilito? Alam ba nila ang kaibahan ng payak, tambalan at hugnayang pangungusap? Ang pagkakaiba ng unlapi, gitlapi, hulapi at kabilaan? And, most importantly, do they understand that without the Filipino language, exclusively taught in the Filipino subject, people in this country would never genuinely comprehend one another? It serves as the primary tie binding our nation and as a means for our unity.

Kahit na nagsimula kami sa isang maling kasalanan at masalimuot na kahapon, may mga kaayaw ag gustong pabagsakin ang Santiago Empire ay nanatiling matatag pa rin ang aming pagmamahal at pagkaisa. Moral Lesson: Ang kwentong ito ay nagtuturo na ang tunay na kayamanan sa buhay ay hindi nasusukat sa tagumpay, kapangyarihan, o kayamanan, kundi sa oras at pagmamahal na ibinibigay natin sa ating pamilya. Ang sakripisyo at pagsusumikap ay mahalaga, ngunit sa huli, ang kasiyahan at kaligayahan ay makakamtan lamang sa piling ng mga taong pinakamamahal natin. Ipinapaalala ng kwento na sa bawat laban sa buhay, ang pagmamahalan at pagkakaisa ng pamilya ang nagbibigay ng tunay na kahulugan at kaligayahan.

He's workaholic but it's fine, hindi naman niya napababayaan ang responsibilidad niya as my boyfriend. "Kanina ka pa?" umiling siya "Ngayon lang. I brought some beer," Tumingin ako sa dala niyang alak. "Rico, I told you that I won't do that yet," I'm referring to s3x. Ayaw kong may mangyari pa sa amin. Yeah, I grew up here in Spain, but my mom didn't forget to remind me on how to be a Filipina. She nurtured me with Filipino cultures and traditions.

Lahat ay may sariling buhay. Pero dito sa Pilipinas, iba. Kahit gaano kaabala ang mga tao, nakakahanap pa rin sila ng oras para sa pamilya. May oras para sa kuwentuhan. May oras para sa tawanan. May oras para sa simpleng salu-salo na walang ibang agenda kundi ang magsama-sama. Napakasarap talagang umuwi sa sariling bayan.

Tumalikod na rin siya at naglakad papalayo. Kilala ko si Ama, hindi siya nagbibiro sa mga usaping katulad ng pagpapasa ng kapangyarihan. May isang salita si Ama, at iyon ang ikinakatakot ko. Natatakot pa rin akong mamuno. Natatakot pa rin akong panindigan yung tungkuling iniatas sakin simula nung ako’y mamulat sa mundong aming ginagalawan. Alam kong natatakot din si Ama na tuluyang mawala ang aming kultura at paniniwala, pero matagal na itong naglaho… simula noong palitan ng mga Kastila ang pamumuno ng aming mga ninuno. Kung may matira man sa amin, yun ay ang katangian namin bilang isang tunay na Pilipino.