Studio Ghibli Quotes Novels & Stories

sambit ko. “Really? What kind of dream?” Sunod na tanong nito. “Na nakaibabaw ako sa isang babae at sinasabi nito na huminto ako—” “Oh? Naku! Masiyado mo na atang nasasabuhay ang karakter mo. Hanggang panaginip, Justin.” Natatawang sabi nito. But it feels so reel. “Alam kong maganda ang pelikula but you are not Jiro. Okay?” Tinapik ako nito ng mahina.

"Eh di ba ikaw yung utak ko, so ikaw yung short memory! Di ka nga nagpa-function sa lahat ng quizes and tests ko!" Shunga din tong utak ko, pati ako kinakalaban kung tanggalin ko nalang siguro to eh wala naman din 'tong laman. Bibilhin ko nalang utak ni Albert Einstein tapos ipatatapon ko tong walang laman kong utak!

Totoong kinang ng kaaliwan sa pagkakataon na iyon. "You think you're already fluent in speaking, Sebastian. That you can hide what you really feel inside with just your words." "Mabilis na akong natututo, Gilliane. That's all that I can say. Subuan mo uli ako, I love the taste of it," ang malambing nitong utos. "Masaya ka. Use your mighty hands, Doctor Sebastian. Where are your talents?" Ngunit inilalapit na ni Gilliame kay Sebastian ang kubyertos na may creme brulee.

“You need to eat. Lumalamig na ang mga pagkain.” “Perestan' byt' s ney takim grubym, chuvak. Ona prosto obozhayet svoyu rabotu. I ne uvol'nyay yeyo. Mne nuzhno vdokhnoveniye, chtoby snova i snova syuda prikhodit,” singit naman ni Doc Jacobs sa kanilang usapan. [translation: Stop being so rude to her, man. She just loves her job. And don't fire her. I need to have an inspiration to keep coming back here.]

Nakakagulat na ganito pala kababaw si Gia, at ang lalo pang nakakagulat ay kung paano ito madaling nalansi ang project manager. Ang impormasyon na ibinigay ni Jacob kay Zuko ay naglalaman ng mga voice recordings. Pagkatapos pakinggan ang mga ito, tumawa si Zuko at hinuha nito, “Ang film studio project ay kailangan ng malawak na lugar. Ang dalawang tao na ito ay binalak na gawing isang commercial residential are ang ilang bahagi nito at gamitin ito bilang isang shell company para kumita mula dito!”

sabi ni Anton habang naglalakad kaming dalawa papasok ng lobby ng building. “Naku, huwag ka nang masyadong mag-isip. Ang mabuti pa ay magpahinga ka na. Yung tungkol naman sa kumag mong boss, ako na bahala doon. Hindi pa rin ako papayag na hindi mo makukuha ang perang pinaghirapan mo.” Matamis ang ngiting ibinigay niya sa akin. “Maraming salamat talaga, Gab. Hindi mo alam kung gaano mo napagaan ang araw ko.”

Nakangiti din sya at mukhang excited na malaman kung ano ang nakasulat doon. "Do I love you? My god, if your love were a grain of sand, mine would be a universe of beaches." — William Goldman, The Princess Bride "Another quote" sabi ni Keisha sakin. "Grabe yung ngiti mo pero quote lang naman pala ang laman. Hindi naman nagpapakilala yang secret admirer mo" dagdag nya pa. "Keisha! Ano ka ba?! It's enough for me. Atsaka may hint naman ako kung sino to" sabi ko.

Secind day Dinala ko siya sa sikat na Shibuya Crossing. Tuwang-tuwa siya habang pinapanood ang libo-libong tao na sabay-sabay na tumatawid sa kalsada. “Parang ang gulo pero may kaayusan,” sabi niya habang nakakapit nang mahigpit sa braso ko. “Just like us,” sagot ko. “Chaotic at magulo ang simula, pero sa huli… magkasama pa rin tayo.”

Nagdilim ang ekspresyon ni Ichiro. Naging matindi ang kanyang aura habang mahigpit niyang hinawakan ang kanyang espada. "Hindi ka naman nag-aartista, pero natutunan mo nang itago ang tunay mong kakayahan sa isang murang edad. Masyado kang mapanlinlang. Hindi ko kayang hayaang makatakas ka nang buhay," sabi ni Ichiro.

"Admiring... my soul?" "Yeah. Sabi ni Tita, your art is honest. Minsan masakit, pero laging totoo." Lumingon siya sa akin, at sa titig niya, parang nababasa niya lahat ng pait na dinadaanan ko. "Kaya nung makita kita sa convenience store kanina na parang pasan ang mundo, alam ko agad na ikaw 'yun. The eyes don't lie, even when the person does."