Tempting Fate Novels & Stories

"Gusto ko pa s'yang pahirapan. I want her to be my playmate 'coz I know that she's not simple as what everyone thinks. Do as I say, will you?" "Yes big boss." Ng namatay ang tawag ay bigla niyang pinakalagan ang walang malay na si Fate. Inutusan n'ya ang tatlo n'yang tauhan na itapon s'ya sa gilid ng daan kagaya ng utos sa kaniya ng big boss. -------------------------

I'm always updating a typographical, grammatical, or spelling errors in my chapters so be bare with me. CHAPTER 1 Your destiny was always on the wheel of fate. Minsan nasa ibabaw, minsan nasa ilalim. People just wait to thrive for what luck would bring them. Some folks drill their ambition deep, pumping every ounce of grit in hopes of climbing out of the pit. They refuse to place blind trust in fate, convinced their true place is always at the peak. The bitter truth gnawed at me, no matter how hard we claw for the summit, it’s all too easy to slip to the bottom when people around you are quick to pull you down, shackling you with scorn and whispers you can’t silence or outrun.

Even if you changed it, but when the right time comes, mangyayari pa rin ang nakatakda para sa'yo. And you can't do anything about it. And the gift that Tyron was refering, maybe it is their fate. Kami kaya ni Travis? Anong tadhana ang naghihintay sa aming dalawa? Will this contract lead us to our happy ending? Or this contract will seperate us also? Oh, well. Kami pa rin naman ang gagawa ng tadhana namin. Sometimes we don't need to rely on our fate. Because fate can also change.

"Traffic po kasi. Natakot akong ma-late." "Fear is a good motivator." Saka lamang isinara ng lalaki ang hawak nitong folder. Dahan-dahan nitong itinaas ang ulo. Parang huminto ang oras sa mundo ni Katerina. Mas guwapo pala ito kaysa sa mga litrato sa magazine. Matangos ang ilong, makapal ang mga kilay at perpektong jawline. Ang kulay abo nitong mga mata ay malamig na parang ulan sa Disyembre. Walang emosyon.

At kung gugustuhin ko, I can sleep with any of them. Pagdating sa restaurant, bumaba agad siya at pumasok na. 8:15 na rin kasi. Bumaba na rin ako at dumiretso sa opisina. I want here since we were young but I can’t have her. I need to control myself Her body is keep on flashing on my mind this makes me crave for her more. Damn it. She's temptation in human form. MAXINE POV

Sila iyong mababait kapag may kaharap na ibang tao pero ang totoo, bulok din ang mga ugali nila. "Paano kung akitin niya ulit si Theo? Wala ka kaya paano kung magtagumpay siya?" nag-aalalang tanong pa rin ni Tita Camille. "Candice, tandaan mo. Naka-jackpot ka na, pakakawalan mo pa ba? Tandaan mo, hindi madaling makahanap ng mayamang uto-uto."

"M-My what!?" Her brows furrowed to that statement. "He will trade you with great benefits, Portia," nakangiting turan sa kanya ni Madamme. Napatitig siya sa amo, saka bumaling sa lalaking kaharap. Ngayon siya nagkaroon ng pagkakataon na matitigan ng maigi ang lalaki. The man sitting in front of her was tall, dark, and handsome, tall dahil sa mahabang biyas ng mga binti nito. Tantiya niya ay nasa mid-thirties na ito. His broad shoulders define his well-built. Naka coat man ito ay huhulaan na niyang matikas ang pangangatawan nito.

Pigil-hiningang tanong ko. [“Forget about the silly things that you've been doing ever since then and start a new life.” Hmm. It makes sense.] “Katie...” May halong pagbabanta na sabi ko. [Okay, chill. I'm just kidding.] Napailing na lang ako nang marinig ko na tumawa siya. [Oh ito na yung lumabas. “The stars are in favor to you today. You can possibly meet the person that's been fated to you by the fate itself. Take care of yourself from every ill-fated things just like accidents.”]

hindi ko matandaan kung ilang years na kaming nagkalayo sa isa't isa pero base sa nakita ko hindi naman ata sila nagbago. Medyo iba lang ngayon dahil alam namin kung saan kami nang galing kung bakit kami nagkikita ulit. Hindi ko alam kung iyun ba talaga ang destiny namin apat, para lang magkita ulit kami o nasa mali lang kami na daan kaya ganun ang resulta. Tahimik lang kami sa loob hanggang sa makarating kami sa Jollibee.. maraming tao sa Jollibee kahit sa labas palang ang nakita namin.

Walang alarm clock na maingay, walang deadlines, at walang boss na masungit na sisigaw sa kanya. Gumising siya kinabukasan nang tanghali na. Kumain siya ng masarap, nag-shopping, at nag-enjoy. Narealize niya na kahit anong mangyari, mahalaga ang sarili niya. At kahit medyo weird si Kalel, at least binigyan siya ng chance na magpahinga.