Sobra akong naantig nang una kong mabasa ang huling pahimakas — at madalas, iyon ay isinulat mismo ng may-akda ng libro. Madali itong kalimutan pero napakahalaga: ang huling linya o pahimakas ay karaniwang huling hininga ng akda, at kadalasan sinusulat ito ng siyang nagbuo ng buong kuwento. Sa karanasan ko, kapag ang may-akda ang nagsusulat ng pahimakas, ramdam mo ang kabuuang intensyon, ang tema, at ang emosyon na nais iwanan sa mambabasa, parang hinahawakan mo ang tapos na obra sa paalam nitong payak ngunit matalim na salita.
Minsan naman, mapapansin ko na ang pahimakas ay parang huling titik mula sa isang karakter — isang liham o tala na nagtatapos sa buhay nila. At may pagkakataon ding ang pahimakas ay isang sipi mula sa ibang manunulat o isang tula na pinili ng may-akda para magbigay ng pangwakas na pagtingin. Ang mahalaga sa akin ay hindi kung sino eksaktong sumulat — kundi paano siya nakaapekto sa damdamin ko pagkatapos isarado ang libro. Ang pahimakas na tumatatak ay yung nagbibigay ng panibagong paningin sa buong kwento at hindi basta lang huling pangungusap.