The Judgement Of Paris นิยาย & เรื่องราว

Nang nakabawi ako sa pagkabigla ay tumikhim ako at unti-unting lumapit dito. I took a deep breath and smiled sweetly. Time to play again my love… and this time I assured that I would catch you in my arms again. Time to play my favorite game of ‘Le Séduire’ again. “how much?” I repeated. He looked more confused and spacing at the same time.

Nagsalita si Pierre sa napakalamig na boses habang isang kulay pilak na karayom ang biglang lumitaw sa kanyang mga daliri. "Alam niyo ba kung bakit hindi ko ito nilagyan ng mata?" tanong ni Pierre. Tumingin siya nang diretso sa mga judges na may halong pang-uuyam. "Dahil nagtiwala ako sa kakayahan ng mga judges dito. Akala ko ay makikita niyo ang tunay na ganda ng phoenix na ito, ngunit nagkamali ako."

She was a vision—powerful, untouchable, mysterious. “Perfection,” bulong ni Laurent. “Paris will never forget this.” Ngunit sa isip ni Cressida, sumulpot ang tanong: And after Paris, what then? --- Natapos ang fitting bandang tanghali. Habang lumalabas ng atelier, dala ni Cressida ang excitement ng paparating na Paris Fashion Week, ngunit dala rin niya ang bigat ng sariling iniisip.

tanong ko habang maingat kong hinaplos ang lumang label ng isang bote mula pa noong 1950s. “Anim na taon matapos iyon, sa isang blind tasting sa Paris, ang Golden Vineyard ang nag-first place. At napilitan ang French na aminin sa publiko ang pagkatalo niya.” Ngumiti si Astrid, puno ng family pride. “Simula noon, ang pinakamagagandang ubasan ay nakalaan para lang sa line na ito.”

Ang Rue Jean-Jacques Rousseau ay isang sikat na kalye sa Paris. 11 years ago ay hindi ganoon katagal. Noong panahong iyon, marami nang surveillance camera sa mga lansangan ng Paris. Nadama ni Jordan na dapat siyang makahanap ng ilang mga pahiwatig mula sa footage ng surveillance camera! Humigop si Jordan ng kape na ginawa ni Emily at naramdaman niyang medyo masarap ang lasa. With the company of his future sister-in-law, hindi magiging boring ang byahe.

I said while browsing the menu. After a while, the waiter cameback to take our orders. "Its your treat right?" I asked him. "Yes, I asked for this meeting." My mouth formed a little 'o'. "Then, I'll pig myself out." "Don't try to rob my bank accounts by ordering expensive food." He reminded me. "You said its your treat, I'll make sure to eat very well." I smiled sweetly at him. He just hissed. I ordered grilled peaches with prosciutto and feta for appetizer, ribeye steak in medium done for main course with pasta carbonara florentine and a bottle of Château Mouton-Rothschild 1945.