Last Judgement Novels & Stories

This one's one of my favorite subject kaya di ako na bored. Seconds turns to minutes and minutes turns to hours and it's finally lunch break. "Okay, goodbye students." Our last subject teacher for the morning, said. "Goodbye, Miss Lucero." We shouted back. "Have a good lunch!" And miss Lucero exits the room. "Finally!" I heard Larriel exclaimed at pasalampak na umupo sa kanyang upuan para mag-ligpit ng gamit. "I'm already hungry."

Third Person Point of View Pinunasan ni Gilda ang kanyang luha. Ito na ang huling araw ng burol ng kanyang mga magulang at ililibing na ito ngayon rin. Ayaw niya pang mapawalay dito ngunit wala siyang magagawa dahil kailangan talaga ilibing ang mga patay.

"By the way, I'm asking for your forgiveness right now, because this will be my last visit to you." Buhat sa pagkakahawak ni Judas sa malamig na bakal na rehas ay napabaling ang mukha niya rito. Hindi siya nagsalita, ngunit kusang sumagot pa rin si Adelaida na tila nabasa ang katanungan mula sa isipan niya.

Tahimik si Doña Elena. Ngunit alam niyang tama siya. “Hindi ito tulad ng dati, apo.” “Lahat naman ganoon ang sinasabi ninyo.” “Makinig ka muna.” Napailing siya. “Lola, malaki na ako.” Mahina ngunit matigas ang boses niya. “Ako ang magdedesisyon para sa sarili ko.” “Alam ko.” Huminga ang matanda.

Tahimik na nakatingin sa kawalan. “Sana hindi niyo masamain ang tanong ko, Sir Daniel pero bakit hindi niyo pa sinabi sa anak niyo ang totoo kanina?” Daniel poured himself another glass of wine. Napapailing na tiningnan niya ang matanda. “Did you see what happened to my son earlier? He was having a panic attack nang dahil lang nakakita ito ng dugo. So tell me, Lourdes paano ko maaatim na sabihin sa anak ko ang tungkol sa nangyari twenty years ago?”

Walang awa na pinagsusuntok ni Lance ang matanda at hindi tumigil hangga't walang nakuhang sagot mula rito. Hinawakan niya ang damit ng matanda at saka inangat ito kapantay ng kanyang mukha. "Sumagot ka, tanda! Kung hindi ay ngayon din ay papatayin kita dito!" "H-Hindi ko k-kilala ang t-tinutukoy mo. H-Hindi i-ikaw ang g-gustong mamatay ng b-boss ko..." Pagsasabi ni Judel ng totoo. "K-Kahit p-patayin mo ako ay w-wala na akong ibang sasabihin s-sa'yo..." Umubo ng dugo ang matanda.

Damn! "I don't have a wife!" His voice thundered inside the comfort room. Pero hindi ako natinag. "Eh ano si Liberan? He is your son, right? Don't tell me asexual reproduction ang ginawa mo? Ano sarili mo lang si Liberan ganun ba 'yon?" Lazarus pulled me towards him. I avoid myself from hitting his chest kaya hinawakan ko ang kanyang dibdib. Nanlaki pa saglit ang mga mata ko nang maramdaman ko ang pagka-tigas non. What the hell?

"Ang bawat tao ay may apat na buhay. Ang unang buhay nila ay umiikot lamang sa pagkilala nila sa mundo; ang ikalawa, matututunan nilang oras ang mahalaga sa mundo; ikatlo, malalaman na nila ang tunay na kahulugan ng buhay; at sa ikaapat o huli, matatamasa na nila ang totoong kahulugan ng katapusan, at ito ay ang kamatayan." Isinara ko ang librong binabasa ng kaibigan kong si Joanna. Narito kami ngayon sa library upang mag-aral sana ngunit parating tulog lang naman ang inaatupag ko dito. "Celestine Ysabelle Cortez. Bakit mo naman isinara ang binabasa ko?" Inis na sambit nito. "Napakahilig mo talagang magbasa ng mga librong walang saysay. Sinabi ko naman sayong walang katotohanan ang mga iyan.