Ang Karanasang Hindi Ko Malilimutan 소설 & 이야기

CHAPTER 43 Isang kalapastanganan sa aking sarili kung sasabihin ko na kaya kong kalimutan si Treve. Hindi ko siya maaalis sa isipan ko kahit saan akong pumunta, kahit gaano ko pa piliing hindi siya isipin. Pakiramdam ko, nasisiraan ako ng bait sa tuwing hindi ko siya makita. Na kahit sa gitna ng pagre-review ko, siya ang lumilitaw.

I sighed! "to tell u honestly, it's hard to forget. Ang hirap hirap kalimutan Kiel. Napakahirap kase ang sakit sakit e. Ang hirap kalimutan ang lahat dahil hindi madali ang pinag daanan ko. Ang hirap hirap, ang sakit sakit na halos isumpa ko na kau, na halos hindi ko na gustuhin kayong makita." I said while crying. Hinabol ko ang hininga ko

Panenermon ko sa sarili ko. Kahit ilang beses kong kalimutan ang nangyari na 'yon, paulit-ulit siyang bumabalik sa isip ko. Manghahatinggabi na pero hindi pa rin ako dinadalaw ng antok. Kahit gustong-gusto kong lumabas para uminom ng tubig ay hindi ko magawa dahil baka magising siya't magkatitigan na naman kami. Argh!

Kaya imbes na gumaan ang loob ko, mas lalo akong kinabahan. “Nakalimutan ko lang,” dagdag niya pa, sabay iwas ng tingin. “Nasanay na ako na palaging kumakatok. Don’t overthink.” Hah! Mas lalo akong nag-overthink nang sinabi niya ‘yon.

Hindi ko ito iiwan kahit na ano ang mangyari Sa mga nakita ko kanina, naramdaman ko na kung gaano ako kahalaga dito kaya naman wala nang dahilan pa para patuloy akong magmatigas. Pwede naman na siguro naming subukan eh. Pwede naming kalimutan ang nakaraan at mag-umpisa ulit. Total naman, wala na si Jolene. Nakakulong na ito at alam kong hindi na ito makakalapit sa amin para mangulo

Bumuntong hininga ako at pinaharurut palabas nang gate. Dumaan ako sa lugar kung saan kami laging nagkikita. Nandoon parin ang duyan na palagi niyang tinatambayan. Napangiti ako at yumuko. 'Some things may happen for a reason' Bumuntong hininga ako at pinaandar ng sasakyan paalis sa lugar na 'yon. Bakit ba ang hirap kalimutan nang mga pangyayari.

Ilang oras na akong nasa loob ng cr ngunit hindi ko magawang lumabas. Hanggang sa mga oras na ito ay hindi ko parin matanggap na hanggang ngayon ay hindi ko magawang kalimutan nalang basta si Macky. Ang lalaking hindi hindi ko malilimutan kailanman. Alam ko na nasa puso ko pa siya at kahit kailan ay hinding hindi siya mawawala rito.

Kahit saang lugar pa ako pumupunta para mag-enjoy hindi ko talaga siya makalimutan. Dapat hindi na lang muna ako umuwi dito sa Pinas eh! Dapat hindi din ako nagyaya noon na mag-bar! Wala sanang nangyaring kababalaghan sa aming dalawa ni Arnold at hindi ko sana nararanasan ang paghihirap ng kalooban na nararamdaman ko ngayun!

Sa hindi ko malamang kadahilanan ay tanging si Dylan lang ang naiwan dito. Oo at matagal na panahon na ang lumipas. Okay na nga ko, eh. Pero hindi ko lang talaga akalain na babalik ang lahat ng sakit na naramdaman ko nang dahil lang sa nagkita kami ulit ngayon. Hindi naman talaga gano'n kadaling kalimutan lang ang lahat. Because it already left a permanent scar in my life and in my heart. Pero hindi ko hahayaan na malaman niya pa 'yon.

Walang pag-aalinlangan kong ikinalabit ang gatilyo, kasabay noon ay ang pagbagsak ng aking mga luha at panghihina ng aking mga tuhod. Those scenarios from my past keeps on bugging me but I shouldn't be affected by my past. Humugot ako ng malalim na hininga bago ko tinungo ang kinaroroonan ng tulala pa rin na si Yza na hanggang ngayon ay nakalupasay sa sahig.