Ang Karanasang Hindi Ko Malilimutan Novels & Stories

Hindi madaling magising sa umaga na paulit-ulit akong sinasampal ng katotohanang wala na si Pearl sa akin. Bawat ala-ala naming dalawa baon ko kahit saan man ako mag punta. Ano man ang ginagawa ko, siya ang palaging tumatakbo sa isipan ko, walang oras at mga araw na hindi ko siya iniisip. Bagay na mas lalo lamang akong nahihirapan. Himala nga at buhay pa ako hanggang ngayon dahil sa kalungkutan.

At yun ang hindi ko makakalimutan. _____ Kinabukasan, pagmulat ng mata ko, parang ang bigat-bigat ng pakiramdam ko. Hindi lang dahil sa hangover—bagamat ramdam ko pa rin ang kirot ng ulo’t pagod sa katawan—kundi dahil sa bigat ng konsensyang hindi ko maalis. Tahimik ang buong bahay, at pakiramdam ko, ako ang dahilan.

Kabanata 3 — Ang Babaeng Nakalimutan Ko Nanatili akong nakatingin sa babaeng nasa pintuan. Hindi ako makagalaw. Hindi rin ako makapagsalita. Pareho ang mga mata namin. Pareho ang hugis ng mukha. At kahit hindi ko siya maalala, may kakaibang pakiramdam sa dibdib ko. Parang matagal ko na siyang kilala.

Wala akong masyadong maalala. Kinuha ko nalang yung baso saka hinigop ang sabaw na laman nito habang patuloy na pinagdudugtung-dugtong ang mga konting alaala na naaalala ko sa naganap na grand EB sa Samal. Baka may kung anong katarantaduhang akong pinaggagagawa habang lasing na lasing ako tapos hindi ko maalala. Pero wala talaga akong masyadong maalala. May ilan na pumapasok sa isip ko pero para talagang may kulang. May gusto akong maalala pero hindi pumapasok sa isip ko.

Para saan pa? Akala ba nya ay nakalimutan ko na ang ginawa nya sa akin noon? Aba! Nakaramdam ako ng matulis na bagay sa aking dibdib nang maalala ang nagyari sa nakaraan. Lalo akong nainis nang mapagtantong naaapektuhan pa nga ako. Apat na taon na ang nakalilipas, dapat ay nakalimutan ko na rin iyon. Dapat ay ayus na kung magkita kami ulit. Pero hindi pa, masakit pa rin.

Palihim kong pinagalitan ang sarili nang pumasok iyon sa isipan ko. Excitement? Nunca na makaramdam ako niyon. Hindi ko kilala si Raul. Anong malay ko kung bigla na lamang niya akong pagsamantalahan? Lalo pa't nalaman at narinig ko mula mismo sa bibig ng mga kaibigan niyang matinik siya pagdating sa kama. Oh fuck. Bakit naiisip ko na naman ang mga bagay na iyon?

Kahit kanino ayaw kunang mangyari 'yon. Sa tuwing maaalala ko ang gabing 'yon. Natatakot talaga ako, para siyang bangungot na hindi ko makakalimutan. Ni hindi sumagi sa isip ko na may kikidnapped sa'kin at may mananakit sa'kin ng ganon. Sobrang sama niya, wala naman akong kasalanan sa'kanya, eh.

Sadyang kapag mahal mo na nga ang isang tao ay hindi mo ito basta basta makakalimutan na lang ng ganun ganun na lang. Bakit nga ba nakalimutan ko na halos tatlong buwan pa nga lang pala na nag break sila. Bakit nakalimutan ko na baka maging rebound lang ako at pag bumalik yung isa ay itsa pwera na ako kaagad. Bakit nakalimutan ko ang bagay na yun?

Bakit wala akong matandaan at maalala sa lahat ng mga nakita at napanood ko mula sa camerang iyon? Sa hindi malamang dahilan ay bigla ko na lamang ibinato ang camera at nagsisigaw habang ngumangawa. Pinaghahampas ko rin ang aking ulo, sinasabunutan ang sariling buhok, at pilit na inaalala ang mga alaala na hanggang ngayon ay malabo ko na nga yata pang maalala pa. Bakit hindi ko maalala? Of all people bakit kailangan ko pang makalimutan ang lahat ng iyon?!

CHAPTER 43 Isang kalapastanganan sa aking sarili kung sasabihin ko na kaya kong kalimutan si Treve. Hindi ko siya maaalis sa isipan ko kahit saan akong pumunta, kahit gaano ko pa piliing hindi siya isipin. Pakiramdam ko, nasisiraan ako ng bait sa tuwing hindi ko siya makita. Na kahit sa gitna ng pagre-review ko, siya ang lumilitaw.