Tula Ng Kahirapan の小説・ストーリー

“Totoo naman. We are rich. They are not. Wala silang resources. Mga squatters lang sila na nakatira sa flood-prone areas. Tapos ngayon, sisisihin si Dad? Yung company natin? Kasalanan ba namin yung pagiging mahirap nyo?” “Tama yan,” dagdag ni Tita Carmela. “Mga taong katulad nyo, laging naghahanap ng sisisihin. Laging pa-victim. Pero kayo ang dahilan kung bakit mahirap kayo. Pabaya kasi kayo. Mga tamad!” Hindi ko na mapigilan ang hagulgol ko. Sobrang sakit nilang magsalita. Ganuon ba talaga ang tingin nila sa aming mahihirap?!

How will I be able to fix ‘us’ kung wala siyang naaalala tungkol sa nakaraan namin? Bago pa tuluyang bumaha ng luha doon ay lumabas na ako agad. Nanghihina akong napasandal sa pader habang iyak pa rin ako nang iyak. Nagpadausdos ako hanggang sa mapaupo ako sa sahig habang walang humpay ang pag-agos ng luha sa mga mata ko. Pinagtitinginan na ako ng ibang mga staffs na nagdaraan pero tulala lang ako. I don’t want them to mind me. I don’t want them to see how pitiful I am right now pero hindi ko na talaga kayang itao pa.

At kung bakit may mga taong kung kumapit sa patalim akala mo sila na ang pinaka nakakaawang tao sa mundo? The end will never justify the means. Nakaya nga ng ibang mas malala pa ang sitwasyon sa buhay na mamuhay sa tama. Why can't others do that as well? Dahil sa kahirapan? Dahil sa kawalan ng pera? Nah, he doesn’t believe in such things. Rason 'yan ng mga taong makikitid ang mga utak at tamad. “Rave?!” “This is stupid! I shouldn't have come.”