Novel & Cerita Tula Ng Kahirapan

’ mangiyak-ngiyak na dalangin ni Thalia. “Paano po ako gagaling eh ngayon ko pa lang po talaga ito nasubukan. Saka po hindi naman po talaga nakakain ang flashlight eh . . .” umiiyak ng turan ni Thalia. Her tears were unrestrained lalo pa’t natatakot na siya. Sa makatuwid ay nawala na nang tuluyan ang gahiblang lakas ng kaniyang loob. Hindi na umobra pa ang huli niyang dasal. Nadaig na siya ng frustration at pagod na hindi naman niya namamalayan.

Kaya, ito ang bansa na may pinakakaunting nasawi simula ng maganap ang First Calamity. Sa kasalukuyan, may problema sa pagkain at kahirapan sa buong mundo. Ang mga bansa na may kakaunting reserba na pagkain ay malapit na magcollapse sapagkat ang mga tao doon ay nagsimula ng kumilos mag-isa at nauwi sa pagiging bayolente sa kapwa. Maraming bansa ang walang nagawa kung hindi patayin ang mga gumagawa ng gulo. Naging magulo sa buong mundo.

madiin niyang sabi na bakas ang galit sa kaniyang mukha. Alam niyang ikakasal na ang mga ito at hindi niya hahayaang maging masaya silang dalawa sa isa't isa. "Hindi pa ba sira ang buhay ni Tali nang mawala ang lahat sa kaniya? Sa pamilya niya?" "Kulang pa 'yon, Hiro, kulang pa ang lahat ng iyon kumpara sa pitong taong paghihirap ko," giit niya.

Sana ay nalipasan lang ito ng gutom. “S-sorry desperada lang dahil sa kahirapan. Puros na lang kasi sa impyerno ang nasasadlakan ko, sana naman kahit minsan lang ay langit naman,” matipid na paliwanag naman nito bago nagyuko ng ulo.

"Halos kinakain ni Sir Troy ay 'yung nasa chef's menu. Kaya wala siya masyadong alam sa ulam nating mahihirap." Umawang ang bibig ni Hailey sa bahagya niyang pagkagulat, pero nabawi din 'yon ng kaniyang pag nguso. "Yan na nga rin 'yung hula ko dati pa, manang eh. Ma iba kasi talaga pag mayaman. Siguro, 'yun ang kaibahan ng mahihirap at mayayaman." She said as she differentiate the differences of poor and the rich.

Tutunguhin niya ang highway at hihingi ng tulong. Hindi na mawari ni Taliyah kung gaano katagal siyang tumakbo. Kasabay ng pagpatak ng ulan ay ang pagbuhos rin ng kanyang luha. Labis siyang nag-aalala sa sinapit ng lalaki. Tanong niya sa sarili, makakalabas pa kaya siya ng buhay roon? Nanginginig ang tuhod niyang napahinto sa pagtakbo. Mayroon pa nga bang pag-asa?

mahina niyang bulong. Napangiti ako kahit halos manginig na rin ako. Ilang buwan din naming nilibot ang buong bansa. Mula sa mga liblib na baryo hanggang sa pinakamalaking siyudad. Nakita namin ang tunay na kalagayan ng mga tao. Mga batang walang makain. Mga matatandang walang gamot. Mga pamilyang halos mabaliw sa hirap.

Yan ang laman ng kaniyang isip. Well, hindi siya magbabait-baitan sa mga hampas lupa. She knows na sasamantalahin lang din nila ang kabutihan na ibibigay niya sakanila. Para sakaniya, ang mga mahihirap, kaya patuloy na naghihirap ay dahil sa pagiging batugan! Naghihintay lang palagi na kaawaan at bigyan ng ayuda. Hindi man lang sila humahanap ng paraan para maiahon ang sarili sa kahirapan. Naghihintay lang sila palagi ng tulong mula sa masisipag na tao at may mga pangarap sa buhay. They're so pathetic!

Nariyan pa ang sakim na si Tita Fe na kahit isang singkong duling ay wala manlang tinira sa kinita ko kagabi. Niyakap ako ulit ni Ate Luz na napaiyak na rin. Hinaplos nito ang likod ko. "Napaka unfair ng mundo ate. Bakit sa amin pa nangyayari ang ganito. Bakit sa amin pang naghihikahos na nga sa kahirapan." Napa-upo akong napaiyak sa sahig habang yakap-yakap ang dalawa kong tuhod.

May halo itong takot—takot sa pagkawala ng perang inaasam, takot sa pagkabunyag ng lahat ng kasinungalingan. Sa loob ng ilang araw na pagkawala ni Hope, halos baliw na siyang naghanap. Lahat ng eskinita’t eskwelahan ay binantayan. Ngunit sino’ng mag-aakala na sa ganitong lugar siya magtatago? Kung hindi nila ito mahahanap, hindi lang sila mauubusan ng pera—baka may mga tao ring mawala, mga kasunduan masira, at mga pamilyang masagasaan.