Novel & Cerita Tula Ng Kahirapan

Ang bahaging kahit saan ka man tumungo ay siguradong iyo itong makikita. Ang kahirapan. Ang mga nakakaawang mamamayan na pilit nabubuhay sa mundong pinapaikot ng mas may kapangyarihan. Iyon ang mga bagay na gusto man niyang baguhin ay hindi niya magawa dahil sa pinagmulang bansa ay wala din kapangyarihan ang tulad niyang babae.

Hindi ako sinagot ni Tita Susan, nanatili lang siyang nakatitig sa akin ng seryoso, kaya akala ko, pinag-iisipan niya ang pagmamakaawa ko, umaasa na naman ako, pero ano ba naman kasi ang kaya kong gawin bukod sa umasa na may himala, 'di ba? Malakas na bumuntong hininga si Tita Susan bago ipinunta sa likod ng tainga ko ang mga takas kong buhok na nasa pisngi ko na nakadikit dahil sa pag-iyak ko. Rumahan ang pag-tangis at paghagulgol ko dahil nakaramdam ako ng kapanatagan sa mga haplos ni Tita Susan sa mukha ko. "Kylie," umpisa niya, "Mahirap ang buhay. Alam mo 'yan 'di ba? Subok mo na 'yan. Kaya ang payo ko, gamitin mo ang oportunidad na ito para maka-ahon sa kahirapan."

Reen TIBAY NG LOOB. Iyan ang dahilan kung bakit hanggang ngayon ay narito ako sa mundong aking tinatapakan. Walang halong lohika, walang panghalina, walang ibang nag-atas, maliban sa mga bagay na aking kinamulatan sa buhay. Ang kahirapan . . . Habang patanda nang patanda ay lalo kong nasasaksihan ang kahalagahan ng salitang paglaban sa buhay.

Kundi dahil sa sobrang absurd ng sitwasyon. "Sa tingin mo hindi pa ako damay?" Hindi agad nakasagot si Talia. Dahil alam niyang tama ito. Mula pa lamang sa sandaling magkrus ang kanilang mga landas, pareho na silang nasangkot sa mundong puno ng sikreto, kapangyarihan, at panganib. Sa ibaba ng gusali, patuloy na kumikislap ang mga ilaw ng lungsod.

~*~ NALULA siya sa kwento ni Aling Chona. Espanya at Maynila. Para sa tulad niyang nagkamuwang sa piling ng bukid at walang katapusang kakahuyan, ang mga katagang iyon ay animo nababalot ng mahika. Hindi niya mapigilang isipin kung ano ang buhay ng mga tao sa mga lugar na iyon. Ang balutin ng karangyaan mula ulo hanggang paa. Ang pagsilbihan at ituring na parang isang makinang na ginto. Ang hangaan ng mga mga tao sa taglay na kagandahan at kayumian lalo na ng mga binatang nag-aral sa ibang bansa. Ngunit isang malabong pangarap iyon. Isang ilusyon na naghahari sa isang simpleng dalagitang tulad niya. Iwinaksi niya ang ganoong kaisapan. Hindi iyon mangyayari at isa pa hindi siya nandito para h

Wala kang mahihingan ng tulong. Ibang bansa? Bulag at bingi sila. Walang nakikialam at walang nais mangialam. Wala kang takas. Para itong hawla, at isa ako sa mga nakakulong. Isa ako sa mga naghirap at lumuluha, isa ako sa mga naging mahina. This world is so cruel.

Sapul sa dibdib at bumulagta ang lalaki. May sumugod pa sa kanila kaya nagmadaling kinuha ni Keyla ang baril ng kalaban na nasa tabi niya at wala ng buhay upang tulungan si Thaigo na patayin ang mga ito. Unti-unting humupa ang puntukan hanggang tuluyang naubos ang mga ito. Nagkalat ang bangkay sa paligid at may mga iilan din na haciendero ang hindi nakaligtas.

tumikhim ulit ako. "But maybe, soon I'll need your help to ease this pain and to heal this wounds. And I hope for now, be hopeless, huwag ka munang umasa sa akin. Ayaw kong makasakit ng damdamin, dahil alam ko kung gaano kasakit ito." mas lalo ko pa siyang tinitigan sa mata. Nakikita ko ang mapait na timpla rito. Na sa isang sundot pa'y lalabas na ang likido.

Kapag hinimatay ng kahirapan, lahat ay nagkakandarapa ang mag-asawa — kahirapan pa ang haharapin nina Karlos at Ruth. “Ang tindahan mo ay nandito na ngayon. Hindi mo na kailangang lumipat, at hindi ka rin dapat lumipat. Hayaan mo silang panoorin kung paano unti-unting umuunlad ang negosyo mo. Sa hinaharap, makakapagbukas ka ng malaking hotel, magiging isang matatag na babae, at magiging bilyonarya. Hayaan mong mamatay sila sa inggit.”

Tuluyan nang nagbagsakan ang mga luha sa aking mga mata at kung hindi niya lamang ako hawak ay paniguradong para akong basahang matutumba sa sahig. “I’m so sorry... I promise no one can hurt you again.” Iyon lamang ang binulong niya ngunit sapat na para pawiin ang lahat nang sakit at poot sa dibdib ko. Sa mga oras na iyon, tila ba mas naintindihan ko na ang sinasabi nilang pwedeng tao ang iyong maging pahinga. Si Khael ang pahinga ko sa nakakapagod na mundo.