Tula Ng Kahirapan Novels & Stories

“Aurelia, listen to me. Lita borrowed money from a dangerous group… a syndicate. She wanted to help you, to send you back safely to Thailand. That money, it wasn’t hers. She owed them, and they found her. They killed her.” Tuluyang bumagsak ang luha ni Aurelia. Ang kabutihan ni Lita, ang pagnanais nitong tulungan siya, iyon pa ang naging dahilan ng kanyang kamatayan. “Ate… Diyos ko…” bulong niya habang hawak-hawak si Anchali. Patuloy ang tinig ng Tita, puno ng pangamba.

Saktong nasa harapan na kami ng pinto ng silid ni Thea kaya tuluyan ko na siyang hinarap. "Huh?"

“HUBAD!” Umalingawngaw ang utos ng isang babaeng nakatayo sa harapan ng mga nakahilerang aplikante. Hawak nito ang isang malapad na kahoy at paminsan-minsan ay marahang ipinapalo iyon sa sarili niyang palad, na tila nagbibigay babala sa sinumang magtatangkang sumuway. Napalunok si Cataleya. Nanlalamig ang kanyang mga kamay, at ramdam niya ang pag-agos ng luha sa gilid ng kanyang mga mata. Sa sandaling iyon, tila naglalaban sa kanyang isipan ang natitirang katinuan at ang matinding desperasyon.

Yakap-yakap ko ang dalawang tuhod habang sinasariwa ko ang lahat ng alaala sa kung paano ako napadpad sa mansyon na ito. Di ko mapigilan ang sarili sa paghikbi dahil parang bulang naglaho ang pag asa kong makaahon kami sa kahirapan at mapatuloy ang gamutan ni Lola Cita hanggang sa gumaling siya.

Kaagad naman siyang tinulungan ni Mama Ali nang mapaubo ito ng dugo. I felt bad when Mama La died because I wasn’t there for her. Wala ako sa mga panahong nahihirapan na siya. I was so devastated hearing the news that Mama La was gone. Hindi man lang kami hinihintay nila Tita Nika. Tita Nika suffered a lot. She just lost her niece, our pamangkin; we almost lost Tita Mon; she lost her child; Vien got kidnapped; my mother and father got imprisoned; kahit na hirap na hirap si Tita na ipakulong si papa; ay wala na itong nagawa pa. If that will make our father change, gagawin namin. And after all of that, Mama La died. In a most unexpected time.

"What have I done." Billionaire's Possession Chapter 14 Part 15.75 Papasok pa lang ang tatlo sa kanto patungo sa isang pang gabing pasyalan. Kita ang kahirapan sa lugar. Napakarumi. Napakabaho at maraming mga batang natutulog lang sa gilid. "Dada. They are so hopeless." May hapdi sa tono ng boses ni Alexander. " Life sometimes is unfair." Hinigpitan ni Andromeda ang kaniyang pagkakahawak sa mga palad ng kambal.

Tumango siya bago niya ako niyakap ng mahigpit. "Iyon ang kailangan nating tanggapin. Napakaliit ng chance niyang mabuhay ngunit nagtataka sila dahil hanggang ngayon di pa siya bumibitaw. Ilanga raw na pero patuloy pa rin siyang lumalaban. Banaag na sa mukha nito ang pagod at hirap at natatakot silang bigla na lang ito tuluyag bumitaw na.”

Paano naman kaya ang isang taong makakapagpigil lamang habang nakikita ang paghihirap ng mahihinahan at mananahimik sa harap ng kawalang-katarungan, lalo na kapag nahaharap na rin siya sa panganib, ay makakagawa ng pagbully sa iba? Ang kawalan ng pag-iisip sa sarili at pag-unawa ni Hiraya, sa mga nakaraang taon ay nagdulot sa kanya ng pag-iisip na marahil ang ilang tao ay talagang ipinanganak na hindi nila kailangang lampasan ang iba para umangat.

Khaliyah POV Tulala akong nakaupo sa sofa habang nakatitig sa TV screen. Mainit pa ang kape ko sa kamay, pero hindi ko na maalalang huling higop ko rito. Nasa balita ngayon ang pagkasunog ng isang malaking gusali sa Maynila—pag-aari raw ito ng pamilya ni Nolan.

Namumuo ang mga luha, ayaw niyang umiyak, ngunit hindi niya mapigilan ang sariling damdamin. Ang Tore ng Dilaw na Tagak na pinaghirapan nilang buuin nang kanyang Ina ay ngayon wasak at hindi na kailanman maibabalik sa dating anyo. Namamaga ang ilong ni Liana, para bang nakatayo siya sa gitna ng mga guho, walang kasiguruhan, walang malapitan. Biglang may isang payat na pigura ang humarang sa kanyang likuran.