Novel & Cerita Tula Ng Kahirapan

Himig ng Pagkagunaw Ang pagpasok ng Hydra fleet sa himpapawid ng Earth Continent ay hindi isang tahimik na pagdating. Ito ay isang marahas na pagpunit sa kalangitan. Limang dambuhalang sasakyan, na korteng mga obsidian na punyal, ang sabay-sabay na bumasag sa asul na katahimikan, nag-iiwan ng mga nagbabagang gasgas sa atmospera na tila mga peklat sa mukha ng isang diyos. Ang kanilang pagdating ay nagdulot ng isang pandaigdigang shockwave, na nagpatumba sa mga satellite at nagdulot ng kaguluhan sa lahat ng network ng komunikasyon. Sa isang iglap, ang modernong mundo ay naging bulag at bingi.

Tila may isang hindi nakikitang harang ang sadyang binuo sa pinabilugang puting abo na siyang kumukulong at pumipigil sa akin na makatakas. Kasama ko si Solana. Kasama ko ang matalinhagang babaeng ito sa di malamang bahagi ng gubat. Mahanggang ngayon ay gulat pa rin ako sa pagmumukha niyang talagang kawangis nang sa akin. Hindi ko pa rin lubos maisip na sa malawak na mundong ito ay may nabubuhay rin kaanyo ko. Ang makaharap at makita si Solana ay para bang kinakaharap ko rin ang aking sarili, ang sarili kong may kasamaang kabudhian na siyang nagpaiba sa aming dalawa.

Siguro. Iniisip ni Claudia na baka binago ito ng kahirapan gaya ng ibang tao. Kapag walang pera ang tao ay nawawalan ito ng kakayahan, mawawalan ng pasensiya at magsisimula mag-ilusyon. Muli naging matalim ang boses ni Claudia. “I don’t think you want to open the card anymore.” Bumuga ng hangin si Hazel. “Sa tingin niyo ba malaking halaga na ang twenty thousand pesos?”

Tuluyan na ding tumulo ang luha sa aking mata "Siya ang dahilan lahat ng paghihirap mo,sa tingin mo ba ay coincidence lang na Ikaw ang napili niyang pakasalan?hindi dahil sigurado akong may Plano siya sayo,Malay mo Plano niya palang patayin ka Hindi ba?" Aniya sa aking Tenga"Parehas lamang Tayo ng mga pinagdadaanan,gusto naming maghiganti sa tarandatadong iyon dahil sa pagpatay niya sa boss namin.Ayaw mo bang maipaghiganti ang mga magulang mo,pagkakataon mo na ito.Puwede kang sumama saamin ng sa ganon ay mapagtagumpayan natin ang pagpatay sa kaniya"

Wika ni Nanay sa akin. Inabot nito sa akin ang panibagong pagkain, this time prutas naman. “Ang kahirapan ngayon ang pumu-putol sa pangarap ng mga kabataan. Kahit pa sabihin na maraming paraan, hindi mo masasabi dahil ang hirap ng buhay ngayon. Hindi ka pwede umasa sa tulong lang dahil nauubos ‘yun.” Makahulugan kong sagot.

Trilyon-trilyong dolyar. Sa isang iglap, ang pamilyang Brilliones, ang pamilyang nilalait at pinagtatawanan dahil sa kanilang kahirapan, ay naging ang pinakamayamang pamilya sa buong planeta. Napaupo sila, gulat at hindi makapagsalita. Ang abo ng kanilang nakaraan ay hindi pa pala tuluyang nawala. Sa ilalim nito, isang pangarap ang natutulog—isang pangarap na gawa sa ginto, na ngayon ay nasa kanilang mga kamay na. Ang tanong ay, ano ang gagawin nila dito?

At tuluyan na niyang hindi napigilan ang pagpatak ng isang butil ng luha mula sa kanyang mata na palihim niyang pinunasan gamit ang kanyang palad. 'Endure it, Tori. Just endure the pain...'

Tila nasa kawalan ako habang pinapahirapan ng mga kalabang hindi ko nakikita. Hindi ko mapigilan ang sariling umiyak na lamang. Ito na ba ang katapusan namin? Marami pa akong gustong gawin kasama ang mga taong mahalaga sa akin. Gusto ko pang sulitin ang buhay ko habang kasama sila. Ano bang nagawa naming pagkakasala at bakit kami pinaparusahan nang ganito?

Saktong nasa harapan na kami ng pinto ng silid ni Thea kaya tuluyan ko na siyang hinarap. "Huh?"

at tuluyan nya itong niyakap ng mahigpit. "P- patawad. p- promise i'll settle this." "I- i'm r- really sorry." Anas ko sa kanya at tuluyan na syang hinalikan. Sobrang init ng pakiramdam nya at mas lalo pa nyang binilisan ang ginawa. Nadala na sya ng kakatwang pakiramdam na ito.