Tula Ng Kahirapan Novels & Stories

Hinawakan ko ang lapida kung saan nakasulat ang pangalan nya at pinahid ang mga luha kong tumutulo doon. "Patawarin mo ako kung bakit ginawa ko pa rin yun T-tay. Alam kong hindi ito ang gusto mong gawin ko pero gusto kong ipadama sa kanila ang lahat pagpapahirap nila sa atin. Alam kong hindi na maibabalik sa lahat kahit pa maghiganti ako tay pero yun ang nararapat sa kanila. Kulang pa nga T-tay, kulang pa ang papakulong ko sa kanila dahil kahit pa makulong at mamatay ang mga demoyong yun hindi nila maibabalik ang buhay mo."

She wants him to become a donor and they call it dying with a purpose. Bullshit. Slaughter ang tawag 'dun! Berdugo pala itong kaharap niya. He raised his hand to stop her from saying more. Kinikilabutan na siya sa puntong iyon. Ibinalik niya rito ang papeles.

Kahirapan na maaring meron sa ating lahat. As a child, I’ve experienced the adverse impacts of poverty. As I looked around, I realize that the poverty I knew was just one of the many poverties. May tatlo akong nalalaman na paghihirap, ang kahirapan sa pangangailangan, kahirapan sa karunungan at kahirapan sa pananampataya . At lahat iyon noon ay mayroon ako. Salat kami sa pera, salat ako noon sa karunungan at salat ako sa pananampalataya.

Tayo parin ang magkakampi,wal ng iba,sandali nay,pupulutin ko lang ang mga perang nagkalat ibabalik ko ito kay Tyron bukas. Hindi dahil sa mahirap lang tayo ay kaya na nila tayong bilhin,at tapak-tapakan,kaya nga ako nagpursige na makatapos sa aking pag-aaral para maiahon ko ang pamilya natin sa kahirapan kesehodang tawagin nila akong p****k, nagbebenta ng katawan mabuhay ko lang kayo Inay,tumulo narin ang luha sa mata ni Laura.

Sa gitna ng kaguluhan, sa gitna ng pagbagsak ng isang imperyo, may isang bagay na malinaw—pinili nila ang isa’t isa. Unti-unting lumakas ang ingay sa paligid. May mga umaalis, may mga nagagalit, at may mga nagmamadaling maglabas ng balita. Ang Villareal empire ay unti-unting gumuho sa harap ng publiko. Elena: “It’s over.” Alexander: “No.” Alexander: “It’s just the beginning.” Habang bumababa sila sa stage, may kakaibang pakiramdam si Elena. Parang may mali. Parang may hindi pa tapos.

~ Tuluyan nang huminto sa paghakbang ang mga paa ko noong sa huli ay narating ko na ang destinasyon ko. Ang puntod ni Sia. Naupo ako roon kasabay ng pagpatak ng mga luha sa mata ko. "Sia, why don't you just let me be happy? Bakit kailangan mong laging sirain ang mga bagay na binubuo ko? Bakit di ka nalang manahimik sa kabilang buhay?!" Pinaghahampas ko pa ang kaniyang lapida. Tanging ang paghagulhol ko lamang ang ingay na namamayani sa lugar na iyon. Hindi ako papayag na masira ang lahat ng pinaghirapan ko.

"Problema mo na 'yan." Naiwan akong tulala at tuliro. Parang sinampal ako ng libong beses. Hindi ko alam kung ano mas masakit, ang katotohanang hanggang sa huli itataboy niya lang ako na parang walang halaga. Na kahit mamatay siguro ako ngayon ay wala siyang pakialam. O may isang tao sa nakaraan ko na gusto akong makitang malamig na bangkay sa kabila ng daming hirap na tiniis ko?

Paunlakan mo sana kami na tulungan kang hubugin pa ang iyong sarili. Nagmamahal, Humanimal University Ano raw? Humanimal? Ano iyon? --- Caridad Tampipi Ang hirap maging mahirap lalo pa't ika'y nakamaskarang mapagpanggap. Tukso sa paligid ay laganap, apektado pati ang iyong hinaharap. Sadyang kay hirap tanggapin, tayong mga Pilipino'y ginagawang alipin. Mababa ang tingin nila sa atin, kaya pangarap nati'y kay hirap abutin.

Ang hirap manghula, pero umaasa akong makakamit ko ang hustisya. Niyakap ko ang unan at pumikit. Kailangan ko nang matulog para sa panibagong bukas. I closed my eyes, I wish that everything will be okay, ang hirap ng kalagayan ko, hanggang kailan kaya ako magtiis? "I hate you, Seth," bulong ko. And I can feel the tears in my eyes. Nag-uunahan itong nagsipatak patungo sa aking makinis na pisngi.

“HUBAD!” Umalingawngaw ang utos ng isang babaeng nakatayo sa harapan ng mga nakahilerang aplikante. Hawak nito ang isang malapad na kahoy at paminsan-minsan ay marahang ipinapalo iyon sa sarili niyang palad, na tila nagbibigay babala sa sinumang magtatangkang sumuway. Napalunok si Cataleya. Nanlalamig ang kanyang mga kamay, at ramdam niya ang pag-agos ng luha sa gilid ng kanyang mga mata. Sa sandaling iyon, tila naglalaban sa kanyang isipan ang natitirang katinuan at ang matinding desperasyon.