Novel & Cerita Tula Ng Kahirapan

Naumid ang kanyang dila. “Bakit tila ang kaharap ko ay isang halimaw na nakawala mula sa kanyang kulungan? Ang mga mata ng babaeng ito ay tila handa akong patayin anumang oras.” Ito ang tumatakbo sa isipan ni Alona habang pilit na binabawi ang braso mula sa mahigpit na pagkakahawak ni Tara. Takot, ito ang nangingibabaw sa kanya ng mga oras na ito habang ang sundalong si Tara ay nanginginig na ang katawan dala ng matinding galit….

Natauhan si Hunter, pero may isang malaki at masakit na bara ang nabuo sa kanyang lalamunan. Kung si Luna nga ang nawawalang bunso na higit isang dekada nang hinahanap ng mga Padilla... paano naman ang lahat ng trauma, kahirapan, at sakit na dinalan nito nang mag-isa sa lahat ng taong ito? Napilitan si Hunter na ngumiti nang pilit, habang nag-aapoy ang mga mata niya sa pagtitig sa design ng tali sa larawan, nararamdaman ang malupit na biro ng tadhana.

Kabanata 20 Sa eksenang iyon, bumagsak ang isang kaharian. Nagkawatak-watak ang mga pamilya. Nagsitakbuhan ang mga maharlika upang iligtas ang kanilang sarili habang ang mga ordinaryong tao ay naiwan upang harapin ang gutom, digmaan, at kamatayan. Napakabigat ng emosyon ng tagpo. At nang bitawan ni Jam ang huling linya niya, tila hindi na siya isang artista na gumaganap lamang.

~San Pascual 1880~ Hulyo labing-walo nang nagsimulang lumindol dahil sa pagiging aktibo ng Bulkang Taal sa Batanggas. Hulyo dalawampu nang pumutok ito. Ang mga lugar na naaapektuhan dito ay ang Intramuros, Cavite, Bulacan, Pampanga, at Nueva Ecija. Dahil sa mga lindol na nararanasan bago at pagkatapos pumutok ang bulkan, ang mga gusali ay nagiba at nadurog, mga pananim ay natabunan ng mga makakapal na abo, at mga taong nawalan ng buhay at kabuhayan dahil sa nangyari.

Tuluyan nang nawala ang pandinig nito. Unti-unting namutla si Talia habang nakatitig sa lalaki sa harapan niya. Ang mundo ni Caden ay tuluyan nang nalunod sa katahimikan. Hindi na ito nakakakita. Hindi na rin ito nakakarinig. At sa gitna ng madilim at tahimik na mundong iyon, tanging yakap na lamang niya ang hinahawakan nito na tila lifeline para hindi tuluyang malunod sa desperasyon.

Itinaas niya ang kanyang ulo mula sa langit habang walang humpay pa rin ang pagpatak ng luha mula sa kanyang mga mata. Bakit napakalupit ng tadhana sa kanya? Kasalanan ba ang humiling ng isang kumpleto at masayang pamilya? Buong buhay niya, wala siyang nakita at narinig kung hindi ang hirap ng buhay pero tiniis nila ang lahat ng iyon. Pero ngayon...paano niya haharapin ang hirap ng buhay kung mag-isa na lang siya?

Unti-unti akong napabaling sa direksiyon niya na nakayuko ang ulo, saka nilalaro ang aking mga daliri. Panandaliang hininto ni Clifford ang sasakyan. “Chenaniah, huwag na huwag kang mahihiya sa pamumuhay ko.” Hinawakan niya ang aking kamay upang pigilan ang malilikot kong mga daliri sa kalalaro. “Minsan, iyan ang pinakaunang suliranin ng mga nilalang dito sa mundo, ang kahirapan. Dahil sa problemang kinahaharap ng mga sangkatauhan, nawawalan nang pag-asa ang mga tao na mag-aral. Hindi mo naman kasalanan na maging maralita kaya huwag kang mahihiya ipakita sa buong mundo na ikaʼy mahirap dahil iyon ang magtutulak sa `yo pababa,” tagubilin niya sa akin kaya hindi ko na lamang namalayan na dahan

Tuluyan ding may kumawalang ilang luha mula sa kanyang mga mata dahil sa konklusyon niyang iyon. Hindi ba’t parang ganoon nga? Kung sa pag-uwi lang ng Pilipinas ay madali naman sana talaga nitong magagawa matapos nitong gumaling sa mga pinsalang natamo dahil sa pagsabog na iyon. But he was not able to do so. Nakilala na kasi nito si Irina, pinakasalan at bumuo ng bagong pamilya habang sila ni Luke ay tuluyan muna nitong isinantabi. Hindi pa nito aminin pero nahihinuha na niyang hindi na sila ang naging prayoridad nito. “Hindi rin naging madali ang buhay ko sa ibang bansa, Laica. You just don’t know what I went through just to survive.”

RUTH’S POV TULALA na naman ako habang nasa harap ng pagkain. Hindi pa ako nangangalahati sa pagkain ko, mukhang maabutan na naman ako ng bell. Sa totoo lang, wala akong gana kumain. Wala naman na kasing rason para kumain. Wala nang rason para mabuhay. Hindi ko alam kung bakit nandito pa ako. Ilang beses ko na ring pinagtangkaang wakasan ang buhay ko pero nagigising pa rin ako sa aking maliit na higaan.

Sabi ni Pablo, “Masyado kasi silang kumportable. Kung ikaw ay namumuhay ng maginhawang buhay na may karangyaan, bakit ka pahihirapang lumaban ng husto? Kapag nagdurusa ka lang sa kahirapan, maipapakita mo ang iyong buong diwa sa pakikipaglaban!” “Kami ay isang grupo ng mga indibidwal na nabubuhay sa kadiliman, at walang puwang para sa amin na mabuhay sa sikat ng araw. Kaya naman, dalawang taon na ang nakalilipas, umalis ako sa Orlando upang ilipat ang aking pagtuon sa mga lugar na ito sa Southeast Asia kung saan laganap ang kahirapan. "Mayroon na akong higit sa dalawang libong underlings dito, at bawat isa sa kanila ay kayang talunin ang sampung tao sa isang pagkakataon!"