Umiyak ako nung una kong narinig ang linya na 'kung wala ka' sa 'Tadhana', hindi dahil lungkot lang, kundi dahil parang pinagnilayan ko ang kabuuan ng meaning ng tadhana mismo.
Para sa akin, kapag sinabing 'kung wala ka sa kantang 'Tadhana',' nagiging tanong ito tungkol sa sinumang iniibig mo—ano ang nangyayari sa tadhana mo kapag wala ang taong iyon? Parang sinasabi ng linyang iyon na ang tadhana ay hindi isang nakasulat na script; may puwang na napupuno ng tao. Kung alisin mo ang isang tao, nabubura rin ang kulay ng istorya. Sa ilang pagkakataon, naaalala ko ang mga eksenang paulit-ulit kong pinanood sa pelikula ng buhay ko—mga maliliit na desisyon na nag-udyok ng malaking pagbabago. May acceptance at realism din: may mga tadhana na hindi nakatali sa iisang tao, may mga tadhana na kailangan mong i-redefine kapag nagbago ang buhay.
Sa huli, ang pariralang iyon ay paalala: tadhana ay hindi laging romantikong sinasabi sa atin, minsan invitation siya para tanggapin ang pagbabago at ituloy ang buhay kahit walang taong inaakala mong kasama mo. Naiiyak man ako noon, ngayon natatawa na lang at nagpapasalamat sa mga natutunan.