Chapter 5

Alex POV

Magiliw ko pa din silang inanyayahan na pumasok sa loob ng bahay namin. Kanina pa pala sila nasa kalsada dahil kakahanap sa bahay namin.

Nakakatuwa talaga sila—walang arte, walang yabang, at hindi mo aakalain na mula sa isang pamilyang mayaman sila.

Madami silang pagkain na dala. Ang mga iba ay ibinigay nila sa mga tanod na sinamahan sila.

Sa kilos at galaw nila, para silang ordinaryong tao lang; nakaka-relate, nakaka-comfort. Hindi nagiging stiff o parang maskara ang kanilang mga ngiti at pagtawa.

“Ahm… good morning po sa inyo. Pasensya na po kayo, maliit lang po ang bahay namin,” nahihiya kong sabi habang inaayos ang mga pagkaing dala nila.

Napalingon ako kay Tatay nang lumabas siya mula sa kaniyang kwarto.

Nang makita siya ng mommy ni Diego, sandali itong natigilan, parang nabigla, pero agad din bumalik sa normal ang itsura niya.

“Tatay ko nga po pala, Ma'am, Sir,” pakilala ko. Nakatulala lang si Tatay sa kawalan, halatang hindi niya alam kung paano i-handle ang sitwasyon.

“Pasensya na po kayo, may sakit po kasi siya,” dagdag ko pa.

Bigla siyang parang may naalala na hindi ko maintindihan. Paiba-iba talaga ang mood niya minsan.

Pero laking gulat ko nang biglang tumayo si Diego at nagmano sa kaniya.

“Diego Madrigal po, Tay,” magalang niyang sabi kay Tatay. Tingnan mo nga naman si saltik—may natatago pang pagiging magalang.

“Fiancé ni Alexandra po. Kamusta po kayo?” Ha? Ano raw? Fiancé?! Lutang ako. Hindi ko akalain na gano’n ang magiging tono niya sa pagpapakilala sa pamilya.

“Young man, I like your guts,” sabi ni Tatay sa kaniya.

“I hope na maalagaan at mamahali mo ang nag-iisang anak ko.”

Ngumiti si Diego sa sinabi ni Tatay. Pero ako? Lutang na. Anong nangyayari kay Tatay, part pa din kaya ito ng sakit niya?

“How are you now?” biglang tanong ni Tatay sa mommy ni Diego.

Napakunot ang noo ko. Bakit ganun magsalita si Tatay? English? At bakit sa mommy pa ni Diego siya nagtatanong nang ganyan?

Parang nabigla ang mommy ni Diego pero ngumiti din kalaunan.

“Baka po may napanood lang si Tatay sa T.V. na kamukha niyo, Ma’am, baka may kahawig po kayong artista,” dali-dali kong paliwanag kasi baka matakot ang mommy niya sa tatay ko. “Kaya po ganyan ang naging reaksyon niya.”

Tiningnan ko si Tatay at hinalikan ko siya sa pisngi.

“Galing talaga ni Tatay. May pag-English ka na ngayon ah. Turuan mo ko mamaya ah, I love you,” nakangiti kong sabi.

Paglingon ko, nakatingin pala silang lahat sa amin ni Tatay na nakangiti. Bigla tuloy akong nailang sa mga tingin nila samin ni Tatay.

“T-tara, Halina po kayo sa lamesa, kain na po tayo,” pag aya ko.

Naupo na kami sa hapag-kainan. Maliit lang ang mesa namin pero nagkasya naman kaming lahat.

“When is your wedding day, son?” tanong ng daddy ni Diego sa kaniya.

Tumingin ako kay Diego pero parang iniiwasan niyang magkatinginan kami.

“Before kayo ikasal ni Alex, we should introduce her muna sa relatives at close friends ng family. We need to set a formal engagement party.”

Naubo ako. Seryoso pala talaga sila?!

Inabutan ako ni Diego ng tubig pero hindi talaga niya magawang tumingin sa akin.

“And Diego, my son, we need to go sa attorney natin para naman pati si Alex makasama na sa pamamanahan namin. Kasi magiging anak na din namin siya.”

Nasa manahan na ang usapan namin.

“At iha, kapag nabuntis ka na, kami ang bahala sa inyo ng apo ko.”

Hindi ko alam kung matatawa ba ako sa kinahahantungan ng mga idea ng parents ni Diego o maiirita ako.

“Ahm… lalabas lang po muna kami ni Diego saglit. Excuse me lang po,” sabi ko sabay tingin sa kanya.

Sumenyas siyang kumakain pa siya. Nilakihan ko siya ng mata

“Diba, sweetheart?” madiin kong sabi habang pilit na nakangiti.

“Lalabas tayo… para bibili tayo ng soft drinks, diba? Kaya halika na!” Napataas ang boses ko kaya medyo nabigla sila, pero bigla din akong ngumiti sa kanila, kaya naging okay na din sila bigla at tinuon ang paningin sa pagkain.

Agad akong tumayo at mabilis na lumabas. Sumunod naman siya sa akin—kung di niya gagawin, ako mismo hahatak sa kaniya palabas.

Pagkalabas, hinarap ko siya na hindi ko na alam kung ano ang itsura ko sa inis.

“Anong ibig sabihin nito, Diego?” mariin kong tanong.

“Ano na naman ’to? Anong trip mo?” Gigil na gigil na talaga ako.

Biglang lumungkot ang mukha niya. At eto na naman siya sa paawa face niya!

“I need your help, Alex,” sabi niya at hinawakan ang kamay ko.

“Kailangan nating magpakasal. Sige na, as soon as possible. Please… please.”

Parang gusto ko siyang sapakin ngayon. Parang humiling lang siya sakin ng candy ah! Kasal kaya yon!

Napapikit ako. Gago ba ’to? Ganon ba kadali sa kaniya ang humiling ng kasal sa taong hindi niya ka ano-ano?

“Akala ko ba okay na tayo kagabi?” singhal ko sa kaniya.

“Anong kasal-kasal na ’yan? Ha? Ayoko! Hindi ako papayag! Hindi madali ang hinihiling mo!”

" Humanap ka na lang ng ibang babae dyan, malamang mag unahan pa mga yon sayo!"

" Hindi sila pwede! Ikaw. Ikaw ang gusto kong pakasalan dahil alam kong safe ako sayo at ikaw na ang kilala ng mga tao na fiancé ko."

Inalis ko ang pagkakahawak niya sa kamay ko, Nag cross arms akong nakatayo sa harap niya pero soya biglang lumuhod na kinabigla ko. Ano ba ko santo?!

" Tigilan mo ko, tumayo ka dyan. Nakakahiya kapag may nakakita sayo dyan! Tumayo ka!" Agad din naman siyang sumunod sa sinabi ko.

“Please naman, Alex, babayaran kita. Ako ang magpapa-aral sayo. Di mo kailangan magbenta ng balut sa gabi. Sige ka, please kailangan kita,” pagmamakaawa niya na parang ikakamatay niya kapag nagsabi ako ng hindi.

“ Tatanawin kong malaking utang na loob ko sayo ’to, please Alex!”

“Ayokooooo! Tapos ang usapan.” sigaw ko sa kaniya, dahil hindi ako papayag!

“Final na ’yan! Never! Hindi ako papayag!” At iniwan ko siya sa labas.

Anong tingin niya sakin, ganon kadaling mapa oo sa gusto niya, never!