Uncle Iroh Quotes Novels & Stories

kwento pa ni uncle. "Olivia, sigurado ka na bang hindi ka na mabubuhay sa tunay mong pagkatao? May asawa kana at ayokong magkagulo at sa huli ang maiwan ay ang anak ko," alala ni uncle. Bigla namang pumasok sa isipan ako ang alaalang ayoko nang balikan kaya napapikit ako at napahawak sa d****b kong dahil sa kirot.

I can feel the pain by the tone on his voice. “Uncle, I know how painful it is for you. But please, don’t stress yourself too much about this for now. Hindi pa po kayo magaling. How can you avenge his death if you’re ill? Di po ba? So take a lot of rest for now, Uncle.” I told him with assurance.

Puno ng iyakan ang naganap sa pagitan naming lahat. "Uncle, promise me that no matter what happens you're going back to us. That no matter what trials and pain you face, we will always be your reason to keep fighting. Whenever you feel like giving up always look at the stars. Those stars will be the sign of our love and trust in you, Uncle. Babalik ka po ha?" Umiiyak na turan ni Amaru. Niyakap nila ang isa't-isa habang ako naman ay nanonood sa kanila habang takip takip ang aking bibig upang pigilan ang hikbi ko.

Napahawak ako sa bibig ko habang nag-uunahan sa pagtulo ang mga luha. “My brother will gonna love this.” Rinig kong sabi ng kapatid ni Hiro na hindi ko na inintindi. Agad akong lumapit kay Daddy nang makitang susuntukin niya si Liro. Niyakap ko siya habang umiiyak.

"Marami lang po akong iniisip kaya po ako nagkakaganito." Tiningnan siya nito ng diretso at parang sinuri kung nagsasabi siya ng totoo. "Totoo?" Muling usisa nito. "Opo. wala po akong sakit, Uncle." pangungumpirma niya at mahigpit na tumango. Hindi naman siya kinulit ng Uncle. "Kung may sakit ka ay huwag kang mahiyang sabihin sa akin. Tandaan mo, Uncle mo ako at pamangkin kita. Wala kang dapat ikahiya kung kaylangan mo ng tulong."

Niyakap ko si Uncle para mabawasan ang lungkot ng malamig niyang puso. "Uncle, don't be sad na ahh. Me and Auntie are always there for you."I said with my sweet tone. Humarap ako kay Uncle at sabay na muling ngumiti. VINCENT POINT OF VIEW Ang batang 'to, mabuti na lang at hindi siya mahirap kausapin. Pero matalas pa rin ang kaniyang utak.

Ang gwapo, gwapo mo naman, Uncle… mas lalo mong pinapainit ang umaga! “First lesson,” aniya nang ‘di ako tinatapunan ng tingin. “Never be late.”

"Don't get it wrong, uncle. I mean, feel ko kasi espesyal ako kapag over protected ka sa akin. Minsan kasi feel ko ay wala kang pakialam sa akin." He sighed. "Do not feel that way, dear. Of course, you are special to me. So much special. Kaya huwag mong isipin na minsan ay wala akong pakialam sa 'yo. Ayaw lang kitang higpitan dahil ayaw ko rin na sumama ang loob mo sa akin kapag ginawa ko 'yon. Remember this always, child. No matter what happens, you are still the Uncle's Angel." Natutuwang niyakap ko ito ng mahigpit. "Thanks, uncle. You really are the best uncle in the whole universe." I gladly said.

"Syempre dapat mong ibigay ang higit na pagmamahal sa iyong mga magulang. Sila ang pinakamahalaga sa iyong buhay. Kaya naman, huwag kang mag-alala tungkol sa damdamin ng ibang tao tulad namin ni Mommy. Mahal ka namin ngunit hindi ito katulad ng pagmamahal ng iyong mga magulang, kaya huwag kang matakot. Kahit na may sarili na kaming mga anak, may espesyal na lugar ka pa rin sa aming mga puso." Tumango si Jonas. "Ibig sabihin po ng Uncle, ang pagmamahal bukod sa mga anak at magulang ay iba. May sarili itong lugar na hindi maaaring pagsama-samahin, ganoon po ba? Tulad ng pagmamahal ko sa Papa at Mama, pati na rin sa inyo!" "Matalinong bata ka. Masaya akong makausap ka, boy."

“I’m not judging. I’m just saying… you’re human.” Humigpit ang kapit ko sa phone. “Hindi mo naiintindihan angga sinasabi mo, Joan. He’s my uncle,” sabi ko. “Hindi mo puwedeng basta-basta na lang sabihin ang ganiyan. That’s forbidden.” Hinaplos ko ang tiyan ko.