Point Of View In Literature Mga Nobela at Kwento

Nakakabilib talaga kapag pinag-uusapan ang pananaw sa pagsasalaysay — parang nag-uusap ang istorya at ang mambabasa tungkol sa kung sino ang nagbabantay sa eksena. Para sa akin, ang pantayong pananaw (third-person) ay karaniwang parang camera: makakakita ito ng labas ng kilos at puwedeng lumipat sa ibang mga karakter o magbigay ng mas malawak na konteksto. May dalawang porma ito — omniscient na parang alam ng narrator ang lahat ng iniisip at nangyayari, at limited na sinusundan lang ang panloob na mundo ng isa o iilang tauhan. Sa kabilang banda, ang unang panauhan (first-person) ay literal na sinasabing ‘‘ako’’, kaya napakalapit ng access mo sa damdamin, bias, at perception ng narrator.

Mas gusto ko minsan ang unang panauhan kapag gusto kong maramdaman agad ang panic, pag-ibig, o pagkabigo ng tauhan — sobrang intimate. Sa pantayong pananaw naman mas madali akong napapaisip sa mas malaking stakes ng kwento at sa mga subplot. Ang unang panauhan pwedeng maging unreliable kaya cool siya sa suspense; ang third-person naman mas flexible sa worldbuilding at sa paglalahad ng impormasyon.

Kung nagsusulat ako, iniisip ko muna kung kailangan ko ng malalim na emosyon o ng malawak na perspective. Minsan pinaghalo ko rin, pero kapag hindi maayos ang transition nagiging magulo. Sa madaling salita: pareho silang kapaki-pakinabang, depende sa gustong epekto ng kwento — at ako, lagi akong nahuhumaling sa paraan ng narrator na nagpaparamdam na parang kasama ko ang bida sa paglalakbay.