Unrepentant นิยาย & เรื่องราว

Hindi nya katulad si Noah Arkanghel na mapagpanggap at mukhang laging galit. Bihira ko nga lang makita si Noah Arkanghel na nakangiti madalas itong nakabusangot, seryoso oh kaya nakasmirk lalo na pag may gagawin kalokohan hindi katulad ni Keith na happy go lucky lang tila walang problema pero mas mainam naman na iyon kaysa sa taong bilang ang emosyon at bipolar pa! Teka bakit ko nga ba sila pinagkukumpara?

Mama na pala. Napabuntonghininga ako habang nakatitig sa aking mga paa. Matagal na mula no'ng huli kong nabanggit ang salitang mama. Ilang taon rin 'yong nawala sa bokabularyo ko. Hindi na ako sanay na bigkasin 'yon. Siyempre at pinangarap ko din naman na maranasan ulit na magkaroon ng mama pero hindi sa ganitong sitwasyon. At pinangarap ko lang naman. Hindi ko sinabing sana magkatotoo. May mga pangarap naman kasing mas' gusto natin na hanggang pangarap lang talaga. Alam ko naman kasing hindi na babalik si mommy. Dahil kung may plano man siyang bumalik, edi sana noon pa. At kung bumalik man siya ay hindi ko rin siguro siya matatanggap. "Serra, are you okay?"

aniya at napapasabunot sa sariling buhok. "Bakit hindi na lang ako ang mahalin mo ulit, Vince? Ako na lang ulit, please," humihikbing wika ni Monique habang nagmamakaawa sa kanya. Inis na binalingan nya ang babae at tumitig sa mga mata nitong basa na nang mga luha. Hindi pagmamahal ang nararamdaman niya rito kundi awa. Naaawa siya dahil handa nitong gawin ang lahat para lang muling makuha ang pagmamahal niya. Awa dahil napakadesperada na nito at hindi na iniisip na mayroong taong masasaktan basta ba maging masaya lang ito sa ginagawa. At galit para sa sarili niya dahil umasa siya noon na tanggap na nitong hindi na ito ang mahal niya. Pero nagkakamali siya dahil hindi pa rin nito matanggap an