Unrepentant の小説・ストーリー

, nakataas ang isang kilay ng head ng discplinary at tila ba gusto siyang sakmalin kung siyay magkakamali. Tinignan din niya ng mariin ang kaharap, never in her dream na mag sorry kung dignidad niya ang natapakan. "I'm sorry ma'am, I can't do that. Hindi dahil sa matigas ako but I never let anyone humiliate me like that. Hindi ako nagmamalinis, hindi rin po ako nagdedemand ng respeto pero karapatan ko pong pangalagaan ang dignidad na meron ako. Calling me filthy and slut is unforgivable!", matigas na saaad niya dito.

I patted his head. “I’m so sorry for your loss,” “Matanda na ako, sampung taon na akong namumuhay bilang aso. I was just like you before, buhay pa ako noong mga sandaling naging aso ako. I think I was given a chance to repent for all what I did in the past and do the things I haven’t do. But I lost that chance, I never made a move to repent, I never looked for answers that’s why I died.”

Hindi ko alam kung paano ko patatawarin ang aking sarili at hindi ko iyon magagawa hangga’t hindi mo ako pinatatawad at tanggapin muli. I have no excuse for what happened and saying "I'm sorry" hardly seems adequate. But if you could forgive me this time, I promise you this will never happen again. Alam ko ang iniisip mo, nangako ako noong unang pagkakataon na hindi na tayo mauuwi pa sa hiwalayan. Na mag-uusap tayo para ayusin ang lahat and break-up is never a solution. But I just did it again. Pinili ko pa ring hiwalayan ka kahit pa ipinaalala mo noon iyon sa akin. I’m sorry both the suffering that I've caused you and the misery I feel now. Show me that breaking my word causes too much dama

Pumutok ang Galit Hindi na napigilan ng ama ni Tomas Dela Cruz ang kanyang galit. Tumayo siya at sumigaw, “Ernesto, tumahimik ka! Noong namatay si Tatay, iniwan niya sa akin ang bahagi ng mana. Pero nakipagsabwatan ka sa iba para nakawin iyon sa akin—at ngayon, ikaw pa ang may ganang mang-insulto? Sa tingin mo ba, ako—si Tomas Dela Cruz—ay mananahimik lang?”

Hindi ako nagmana ng tagumpay… Pinaghirapan ko ito. Nang mamatay ang nanay ko, ang natira lang sa akin ay katahimikan, galit, at isang matigas na desisyong hindi ako mawawala nang tahimik. Nagsimula ako kung saan walang makakahawak sa akim. Sa digital na mundo na magulo at mapanganib. Hindi tiyak ang Crypto. Mataas ang risk, mataas ang balik.

untag niya rito at natawa nang malakas nang sabay-sabay na umatras ang tatlo palayo sa kaniya. “You’re... not that hoodoo girl.” “Ang layo!” “At malabo.” “Damn right! Imposible iyan, dirk! Lokarit iyon e tapos may awra ng mangkukulam. Itong si bunny-cake, ibang-iba. No! I won't believe you, dirk.”

“What do I want? I want blood. I want screams. I want them to know what it feels like to lose everything and choke on their own despair.” Napabuntong hininga si Rafael, minasahe ang sentido. “Alaric, we can’t just start a war. Kung gagalaw ka nang padalos-dalos, sisirain mo lahat ng pinaghirapan mo—” Muling ibinagsak ni Alaric ang baso sa sahig, kumalat ang durog-durog na piraso nito sa sahig. Kumawala ang boses niyang parang kidlat.

Whore? He made me feel like one when he gave me that blank cheque years ago.... What do he expect me to do? Act like a saint when he made me feel like I'm just a prostitute back then? Mabilis kong kinastigo ang sarili ko dahil pakiramdam ko anumang oras magbe-break down ako, it's been years but the same effect as before... Bakit ba napaka mapanakit ni Neon? Tahimik na kami eh, pero bakit bigla siyang sumulpot at dinala kami sa ganitong lugar? I was happy before our path crossed, I was peaceful... I already fixed the missing pieces they caused pero bakit ganun? Isang araw lang nagagawa nanaman niya akong durugin?

“No, Jes… NO. It was me… ako ang makasalanan. Ako ang pinaparusahan ng Diyos, hindi ikaw… ako.” Umiling ako. Tumutulo ang luha. Mas lalo akong napaiyak. Lumayo siya sa akin, saka mahigpit na hinawakan ang aking mukha gamit ang parehong kamay. Pilit niyang itinataas ang aking tingin upang magtagpo ang aming mga mata. “Ako ang may kasalanan, Jes… ako. I’m sorry. Nadamay ka sa kasalanan ko. Ako ang pinarurusahan ng Diyos, hindi ikaw. Ako, hindi ikaw… okay? Okay?”

Chapter 7 Bumubulwak pa rin ang galit sa dibdib ko habang binabagtas ang kalsada. Kahit pa may mga gasgas at sira ang sasakyan ko, wala akong pakialam. Ang mahalaga ngayon ay ang makuha ang black book na ‘yon bago pa mahulog sa maling mga kamay. Hindi ako basta CEO lang. Ako si Andrew Dela Vegas, at ang pangalan ko ay may bigat sa mundong ginagalawan ko. Pero isang maling hakbang lang, at lahat ng itinayo ko ay maaaring gumuho.