Novel & Cerita Relentless

"No! You can't do anything without my approval. Hindi ko mapapayagang gawin mo ang mga pinaplano kong mga hakbang sa pamamagitan ng dahas", I can sense the tense sa pagitan ni daddy at ng kausap niya sa telepono bago ito ibinaba at ibinalik ang pokus sa pagmamaneho.

Ang spring water ang pinakamadaling makuha at halos walang limitasyon… pero kung sakaling mawalan ito ng bisa, kailangan niyang magkaroon ng kapalit. Bahagya niyang iniunat ang kamay at pinagana ang Attraction Force Technique. Ang mga tipak ng niyebe ay nag-ipon, umikot, at humugis na parang dragon, saka sumugod papasok sa malaking palayok sa loob ng silid.

sabay ngiti ko sa kaniya. “U-uhmm. For me? My happiness is to have at least 8 hours of sleep a day but I couldn’t afford to do so. Also, I want to spend my time with my family for at least once a month, but you know I am a busy man.” seryoso niyang sagot. “Sir, look at these photos. Is it relaxing? Is the view feeding your soul?” nakangiti muli ako sa lalaking nasa harap ko.

Ilang beses niya itong sinubukan pero nanatiling katulad lamang no'ng una ang resulta. Kaya ikinuyom na lamang niya ang kamao at buong lakas at inis na inis na pinagsusuntok ang sariling katawan. Sinasaktan niya nalang ang sarili at baka sa ganitong paraan ay mamamatay siya nang mahinto na itong labis niyang paghihirap. Ngunit napagod nalang siya at nasaktan nalang siya ng labis, ay hindi pa rin siya nalagutan ng hininga kaya mas nais-stress pa tuloy siya at nainis sa sitwasyon.

'Ang ganda ng pagkakataon. Iminuwestra ko ang aking katawan upang lumundag pababa ng gusaling ito, “Not too fast.” Hindi ko naituloy ang naging plano ko dahil hindi ko na maigalaw ang aking buong katawan at kahit ang aking paghinga ay hindi ko na masyadong makontrol. Nakatuon parin ang aking mga mata sa papalayong pigura ng mga pinuno ng Quicklnt, papalayo nang papalayo, hanggang ni anino nila ay hindi ko na makita. Nag-uumapaw na sa galit ang kaloob-looban ko, at mas nagtindi pa ito nang marinig ko ang boses ng isa sa mga nilalang na nasa likuran ko lamang,

Gusto niyang maramdaman ko ang bawat kawalan, bawat kakulangan, bawat hirap, para matutunan kong walang akong karapatan, walang akong kapangyarihan, at lahat ng meron ako—kahit kaunting ginhawa—ay nakadepende sa kanya. Ang pagkaing inihahain ay laging pareho: tuyong tinapay, kaunting sabaw na walang lasa, minsan ay kaunting kanin na matigas pa. Sapat lang para hindi ako mamatay sa gutom, pero laging nag-iiwan sa akin ng mahinang pakiramdam at kumakalam na sikmura. Kapag tinatangka kong itanong kung bakit ganito ang ibinibigay, tinititigan lang nila ako nang seryoso at sasabihin: “Ito ang inutos ni Ginoong Moretti. Ito lang ang nararapat para sa’yo.”

Her chest heaved, but slowly, the raging fire of frustration in her eyes cooled down into a flat, detached emptiness. Napakurap si Lauren, letting the unshed tears dry up before they could even track down her face. Inayos niya ang pagkakasabit ng mabigat niyang backpack sa kaniyang balikat. Her wall—the defense mechanism she used whenever she felt entirely defeated—slammed shut. "Fine," Lauren said, her voice dropping into a flat, deadpan whisper. "Kung para sa 'yo, malaking pagkakamali 'yun... edi sige."

Natapos nadin ako sa pag blo-blower kaya tumayo ako at pumunta sa higaan at umupo kaharap sa kanya na nakahiga na pala. "I can't stop, hindi niya parin e e-unfroze ang accounts ko kaya, no, not gonna happen."I said matter of fact. Lumingo-lingo siya at may pa 'tss' 'tss' pang nalalaman. "You should try cheap foods, things or whatever is that. Wag kang waldas ng waldas. Nagkakapera ka nga pero para sa hindi kanaman sigurado kong mabubuhay kapa."

Humarap ito sa kaniya at gano'n na lang ang awa na naramdaman ni Anna para sa babaeng amo nang makitang tumutulo na ang mga luha sa kulay brown nitong mga mata. "All these years ay napagod ako sa kakatago, Anna. All I want is to be happy with the man I loved...pero kahit na nagpakalayo-layo na kami ay hindi pa rin ako matahimik. Hindi pa rin ako masaya. Hindi ako free kung saan ko man gustong pumunta. I'm tired of hiding, Anna. Kaya mabuti na rin at may nakatuklas na buhay ako, atleast now ay unti-unti kong haharapin ang mga tinalikuran ko noon. Especially, Brett and Paolo." Tahimik lang si Anna habang nakikinig sa mahabang litanya ni Carol.

agad kong pinunasan ang luha na kumawala sa mga mata nito. "Wala kang dapat ipagpasalamat sweetie. You deserve those treatment. Ako ang dapat magpasalamat kasi hinayaan mo muli akong patunayan ang sarili ko sayo. I love you so much wife" I go near her and kiss her forehead. Happy wife happy life. Relentless downfall In my life, no treasure shines, Like the love my wife and family twines. Once relentless, cold, and steeled, Her love softened, transformed, revealed.