Intolerable Novels & Stories

Tinitigan ko ito ng ilang segundo bago sumagot. "Pag-iisipan ko muna ng maigi bago ko sagutin ang bagay na iyan," sagot ko sa kanya at nakita kong nawala ang ngiti sa kanyang mga ngiti sa kanyang mukha. Hindi ko pa siya masagot sa kanyang tanong dahil kinokonsidera ko ang ilang mga bagay bago siya hayaan na makapasok sa buhay ko. Unang-una, ayokong kagalitan ako ng mga babaihan dito sa aming lugar dahil kilalang-kilala si Joaquin at madaming humahanga sa kanya.

Ngayon, alam ko nang hindi pa talaga ako okay. Pinilit ko lang umuwi pero ang totoo, I’m still falling apart. I’m not okay, and I can't stop myself from being so irritated. Ako naman ang may problema, pero nadadamay sila sa akin, and they have to understand me. Kailangan kasi kahit ako, hindi ko rin maintindihan ang sarili ko. Hindi ko alam kung bakit kailangan kong dumaan sa ganito.

Muntik pa yata itong matawa lalo. "Distracting?" "Yes. Illegal levels of distracting." Tuluyan na itong natawa dahilan para mapasimangot ako lalo. Nakakainis kasi habang tumatawa ito, mas lalo itong gumagwapo. Ano bang klaseng injustice ito? Parang every second may panibagong dahilan para mahulog ako rito. At hindi iyon maganda para sa mental health ko. "You're unbelievable," natatawang sambit nito.

Ako itong nasasaktan sa huli. Sapo-sapo ko Ang dibdib ko at dali-daling lumabas ng mall. Sa loob ng kotse ay Dito na tumulo Ang malaking patak ng luha ko. Ang sakit pa lang makita na may Bago ng nagpapasaya sa taong mahal mo. how sensitively insensitive I am! like a blind spot of retina. how strongly soft I am. like a stone know as softstone how safely vulnerable I am. like a ultra secure system with loophole.

May natapon lang naman na juice sa polo ko. Napatingin yung mga tao na malapit sa pwesto namin. Cal tried to pull me, but I removed his hand on mine. Nakaramdam siguro ‘tong siraulong ‘to na anytime sasabog na ako na parang bulkan sa sobrang inis. Ang pinaka ayaw ko sa lahat ay ang nadudumihan ang mga damit ko! Nakakabwisit ano ba yan! Bakit ba kasi hindi tumitingin ‘tong babaeng 'to sa dinaraanan niya?

Biro niya pa. "Sort of," "A-ano?" "Kidding. Tinuruan ko lang ng leksyon. Mukhang hindi de-kalidad ang takbo ng utak kung ugali ang pagbabasehan e. You know, I hated people who doesn't respect to the people that I treasured most,

Wala na akong ibang sinabi pa tungkol sa sinabi niya. I really can't forgive them, for now. Yes, I know that what they did to me is unforgivable pero ayokong mabuhay na puno ng sakit at lungkot ang puso ko. Gusto kong mabuhay ng malaya na walang kahit anong pagsisisi.

Muntik nang malaglag ang panga ng lahat sa narinig- At mayamaya pa ay sabay-sabay na hagalpakan nang tawa ang lahat. Pinagpapawisan na siya. Hindi niya magawang igalaw ang katawan dahil kahit na nagtatawanan pa ang mga ito ay kakaiba ang awra ng mga ito. Hindi niya alam kung paranoid lang siya at kung ano-ano ang naiisip- o sadyang gano'n lang ang hatid ng mga ito sa lahat. Nakakatakot at nakakakilabot...

"Fudge.... fudge!" Paulit-ulit akong nagmura sa utak ko. I'm not really the kind of person who curses a lot. But if something like this happens, what else can I do other than murmur unpleasant words to express my unpleasant feelings? Kaya pala nakaka-intimidate siya. Kaya pala naiilang ako kanina. Kaya pala. But he just looks so young kaya inakala kong kaklase ko lang siya!

I almost diedㅡor not. “Is this really possible? You’re a keen, Insolent and Intrepid. Posible ba magkaroon ng aberrant without the experiment?” Boses ni Tito Axel, I came back to my senses at tinanggal ang nakakabit sa ulo ko. “Aberrant? And what the hell is that?”