Walks Of Life Novels & Stories

Hindi ko na siya nahatid sa kanila dahil mukhang nauna na itong umuwi. I was walking towards the school's parking lot when I noticed a girl trembling in fear and crying beside her car, it was Eden. I approached her to check what was going on but when she saw me, she immediately leaned to me crying. I was shock at the moment and tried to move away pero mas lalo itong napayakap sa'kin. Naawa ako sa kaniya kaya hinayaan ko nalang siyang umiyak sa balikat ko hanggang sa tumahan na ito.

bakas na ang pagtataka sa kaniya. Ganoon na rin si Arturo na bahagyang pumaling ang ulo habang hinihintay ang tugon ko. "Dar. . ." Nanginig ang aking boses. Ilang beses muna akong lumunok bago nagpatuloy. "Darwin po. Darwin ang pangalan ko. Tanggapin pa ako nawa sa kalangitan. Naglahad ito ng palad. "Welcome to the Family Walker." Matamis itong ngumiti. "Darwin."

Agad kong pinahid iyon. Pero kung makikita man niya ako ngayon, sigurado akong malaki ang tsansang walkout-an lang niya ako. Knowing her, she had different kinds of walkout stunt and she was very used to it. So I had decided na lumakad na lang palayo at magtago. Nagtago ako sa isang sulok papasok sa malapit na comfort room. I guessed, kailangan ko munang ikondisyon ang sarili ko at mag-ipon ng lakas ng loob.

Baka nga kasalanan na nabuhay ako sa mundong 'to kaya ngayon ay pinagbabayad ako. "Haha! Kasalanan ko ba? Kasalanan ko ba? Ginusto ko ba 'to? Alam ko ba 'to!" Parang gusto ko na lang kamuhian ang mundo dahil sa sakit na ipinaparanas nito sa akin. "Ito na nga oh. Binabayaran k-ko na. Masaya na ba kayong lahat!" Malakas kong inihampas ang bote sa sahig dahilan ng pagkakapira-piraso nito at kumalat sa gilid ko. Saan pa ba tutungo ang buhay ko? Sirang-sira na ang buhay ko! Paano ko pa ba magagawang magpatuloy?

Natahimik naman siya at nagpatuloy na lang sa pagkain. Nagbihis na kami para umalis ngayon. Magsisimba muna kami pagkatapos ay pupunta sa mall para mamili at mamasyal. Pagdating namin sa simbahan ay marami ng tao at tulad ng laging nangyayari, umaagaw talaga ng atensyon si Yu-jun sa mga tao. Tiningnan ko lang siya sa suot niya at ang cute niya sa stripes shirt at shorts na suot niya. Habang nagmimisa ay tahimik lang si Yu-jun at alam kong may iniisip pa rin siya. Napakunot pa siya ng noo noong marinig niya ‘yong ‘Si Kristo’y namatay at nabuhay’ ay nagtanong sa akin kung sino si Jesus. At bakit daw ako nagsinungaling sa kanya na may namatay na palang nabuhay dati. Sinabi ko na lang sa kanya n

'Out' SNOW POV Kumalas ako sa yakap niya sa akin at agad akong lumabas ng walk in closet namin. Baka kung magpatuloy pa ito ay baka tuluyan ko na siyang masumbatan sa mga ginagawa niya sa akin. Hindi pwede! Hangga't maaari at hangga't kaya ko pang magtiis ay ipaglalaban ko siya. Alam ko naman na pwepwede pa namin itong maayos dalawa.

And boring people could think of the most ridiculous things to put some color and spice in their lives. Naisip ko naman ang sitwasyon ko. I am single. I am an adult and was accountable to no one. Wala naman mapapahamak sa pagpayag ko sa plano ni Calix. Naisip ko rin naman ang sitwasyon ni Calix. Matagal ko na siyang kilala, tulad ko ay masasabing mag isa nalang siya sa buhay dahil nasa Europe ang mga magulang niya. Ang dalawa naman niyang kapatid ay parehong may pamilya na. So maybe she was looking for a little excitement in her life too.

I was free. Smiling broadly, I walked away from the hospital. I kept walking until I reached the mall entrance. Just as I was about to enter, I noticed a young woman walking aimlessly, as if out of her mind. I don’t know why, but I stood frozen in place, watching her. She seemed just like me once—drowned in her own problems, unaware of where she was heading.

“Nak, paki-abot naman ng pechay na nasa kaliwa mo, o.“ pakiusap ni Mama sa'kin. Dali-dali ko namang iniabot sa kaniya ang pechay na nasa kaliwa ko. “Eto po, Ma, “ nakangiti kong wika. Kahit na medyo matanda na si Mama ay hindi pa rin mapagkakailang napakaliksi niya pa rin. Sa edad niyang 55, ay mabilis pa rin siyang kumilos. Parang 40 lang! Natigil ang aking pagmumuni-muni ng may kumulbit sa akin.

May mga pagkakataon kasing hindi ito maawat sa pagsasalita at may mga pagkakataon ding parang nababayaran ang bawat salita nito. Nagsimula na akong maglakad palabas ng parke. Parang ang bigat sa pakiramdam ko na iiwan ko ang dalawa. Parang may kung anong mangyayari sa kanila akapg wala ako sa tabi nila. Hindi naman sa wala akong tiwala kay Caleb, may tiwala ako roon kaya lang ay parang ang bigat ng mga paghakbang ko habang palayo ako sa kanila.