Watashi No Ai Novels & Stories

Tumugon si Shinwa nang walang pag-aalangan, “Yahiko, dahil ikaw na ang nagsabi, ako na ang bahala! Ibibigay ko sa kanya ang kailangan niya.” Agad na tumayo si Jasmine para batiin si Shinwa, “Mr. Watanabe, matagal ko na kayong hinahangaan. Umaabot sa amin ang mabuti mong reputasyon. Ako si Jasmine Moore at umaasa akong maging mabuti ang collaboration natin sa hinaharap.”

Mas gusto kong si Kaito ang magmanage sa akin dahil sanay na ako sa kanya. Nang makarating kami sa silid na para sa akin, sinalubong kami ng isang babae na sa tingin ko ay nasa tatlumpung taong gulang na. May maikli itong buhok at may matamis itong ngiti na nagbibigay ng magaan na awra. “Hello, Ma’am. Ako po si Aliza. Ang bagong assistant n’yo,” magalang nitong pakilala sa akin.

Naiiyak tuloy ako. "I want to sing, baby. Will you let me?" "Ano ba 'yang gusto mong kantahin?" He didn't answer me, but he started humming. I closed my eyes as I savoured his deep voice. "Watashi no saigo wa anata ga ī Anata toko no mama o saraba suru yori Shinu no ga ī wa Shinu no ga ī wa San-do no meshi yori anta ga ī no yo

sambit ko habang nakayakap sa kaklase ko. "Stop hugging me Dion," pagpigil sa akin ni Akihiko. Kita niyo na? Gwapo sana kaso buraot. "Alam mo may pet name ka na sa akin," imporma ko sa kanya habang nakapameywang. "Simula ngayon WaBu na itatawag ko sayo. Short for gwapong buraot." "Whatever," tipid na tugon ni Akihiko at isinukbit ang bag niya sa balikat nito.

Matapos ang matagumpay na pag-hire kina Zara at Bianca, naisip niya ang paggamit ng artificial intelligence upang magdagdag ng kakaibang interaksyon sa loob ng app. "Paano kung magkaroon tayo ng isang AI persona na maaaring makipag-ugnayan sa mga users, sumagot sa mga simpleng tanong, o kahit na magbigay ng entertainment?" tanong ni Aidan sa kanyang team. "Parang isang chatbot?" tanong ni Terrence. "Oo, pero mas sophisticated," sagot ni Aidan. "Isang virtual assistant na may personalidad."

Nakarating ako sa baba na ang iniisip lamang ay kung paano ipapaliwanag sa kanya ang nangyari. "Magandang umaga, Mr. D. Ako po ito, si Ayumi na janitress," paunang bati ko. Alam ko na ang rason kung bakit niya ako pinatawag. Pinadyak ko ng mahina ang aking paa dahil sa labis na kaba na aking nararamdaman. Pakiramdam ko tuloy ay luluwas na ang aking puso sa katawan. Hindi ako pwedeng mawalan ng trabaho!

Bata pa naman ito. Nagteleport ako sa gitna ng mini stage. Charing! Basta nasa stage na ako. "Ehem. Ehem. Hi! I'm Azura and ako ang kakanta ngayon. To my friends out there, Hi sa inyo! Hehehehehe. And of course sa inyong lahat. By the way, this song is dedicated to my hhmmm." Inisip ko naman kung ano ang itatawag ko sa animal na yun. Mahirap na baka mahalata ng detective Conan na si Athena the sungit.

Isang babae na maputi na may nakapaskil na masayang ngiti sa kanyang labi ang nakita ko na nakatayo sa isang poste at tila kanina pa niya akong hinihintay. Naging mas naging alisto ako. "Who are you?" "Matagal ko na hinihintay ang pagbalik mo dito sa Japan. By the way, I'm Inspiration. Hindi ako isang kaibigan pwede rin mo ako maging kaaway." Nagsalubong ang mga kilay ko sa sinabi niya. Hindi ko gusto ang mga lumalabas sa bibig niya kaya naman ay hindi na ako nag aksaya ng oras at iniwan siya.

Umabot na ng madaling araw, alas tres, nang maalala niyang may naghihintay sa kanya isang imahe na nakaukit sa kanyang puso at isip, si Ayumi, nakasuot ng manipis na pantulog, ang buhok ay bahagyang magulo, nakatitig sa kanya na may halo ng pananabik at pag aalala. Gusto sana niyang tumawag. Isang tawag lang, isang boses na magpapadama sa kanya na kahit sa gitna ng chaos, may isang tao pa ring nagmamalasakit. Ngunit ayaw niyang gisingin ang dalaga kung sakaling mahimbing na ito sa kama. Pinilit niyang hawakan ang kanyang mga emosyon at nagpadala na lang ng mensahe:

“Sana nga po…” Limang taong gulang na si Aziyuki, habang lumalaki ay mas nakikita na ang itsurang pagiging Hapon nito. Bukod sa kaniyang mukha at biglaang pagbago ng kaniyang pag-uugali sa ibang tao ay napapansin din ni Akira na mahilig ito mag drawing at napakatalinong bata kahit sa murang edad pa lamang. Matatas na ito mag-english, magaling na magbilang, madaling matuto, isang beses lang ‘pinagsasabihan, at tahimik lang din na nakikinig sa mga tao na ani mo’y nag-oobserba. “Beb!” tawag ni Aia ng naisipan nitong dumaan sa tyangge kung saan nagtitinda si Akira.