Chapter 2:

Hindi pa man ganap na nakakabawi ang aking hininga ay naramdaman ko na ang mabigat na bulto ng kanyang walang saplot na katawan sa ibabaw ko. Ang mabangong amoy ng mamahaling pabango niya na may kasamang kakaibang anghang ng alak ay tuluyang lumamon sa aking sistema.

Mas lalo akong napakapit sa lukot-lukot na takip ng kama nang maramdaman ko ang matigas na bahagi ng kanyang pagkalalaki na pilit sumisiksik sa aking hita.

“Look at me, honey. Don’t you dare close your eyes,” bulong niya, ang boses ay tila kulog na nagpadala ng panginginig sa aking gulugod.

Gusto kong umiyak. Gusto kong sumigaw at sabihing ayoko na. Pero sa tuwing bubuka ang aking bibig, ang mukha ni Mama na nakaratay sa ospital ang tanging nakikita ko.

Para kay Mama, Adelina. Kayang-kaya mo ito.

“Sir Carter…” nanginginig kong usal, sinusubukang hanapin ang natitira kong tapang sa likod ng maskarang suot ko. “Pakiusap… dahan-dahan lang.”

Isang mapait na tawa ang kumawala sa kanyang mga labi. Walang babala niyang hinawakan ang aking dalawang kamay at marahas niyang itinaas ang mga ito— ipinako sa ibabaw ng aking ulo gamit ang iisang kamay lang niya. Ang posisyong iyon ay tuluyang nag-alis ng anumang depensa ko.

“I told you, I don’t play gentle with prostitutes. Gagamitin kita ngayon, babayaran ng malaking halaga, at ang kailangan mo lang gawin ay umungol nang paulit-ulit,” malamig niyang sagot bago marahas na hinalikan ang aking mga labi.

Hindi ito katulad ng mga halik sa telebisyon na marahan at puno ng pagmamahal. Ito ay halik ng pag-angkin, puno ng gutom at walang pakialam sa mararamdaman ko.

Kasabay ng marahas na paggalaw ng kanyang labi ay ang biglaang pagpapasok niya ng kanyang sandata sa aking perlas.

“Ah!” isang matinis na tili ang kumawala sa aking bibig, ngunit agad iyong nilamon ng kanyang mga halik.

Pakiramdam ko ay nahati ang aking katawan sa dalawa. Ang sakit ay gumuhit mula sa aking kaibuturan patungo sa bawat ugat ng aking katawan. Kusang pumatak ang luha sa gilid ng aking mga mata, dahan-dahang binabasa ang gilid ng maskarang nagtatago sa aking tunay na pagkakakilanlan.

Ngunit tila walang pakialam ang lalaking nasa ibabaw ko. Dahil walang puwang sa puso niya ang awa sa isang katulad ko na parausan niya lang ngayon gabi.

Nagsimula siyang gumalaw nang mabilis at may puwersa. Sa bawat pagbayô niya, nararamdaman ko ang bagsik ng kanyang katawan. Sa bawat pagbayô niya, ramdam na ramdam ko ang bawat sakit at hapdi sa aking kaibuturan.

Kalaunan, nang masanay ako sa laki ng sandata niya, unti-unting nawawala ang katinuan ko. Ang sakit na naramdaman ko sa simula ay unti-unting nahaluan ng nakapapasong init. Isang kakaibang sensasyon ang dahan-dahang pumapalit, tila ba hinihila ako ng isang malakas na agos sa isang lugar na ngayon ko lang napuntahan.

“Damn it… you’re so tight,” daing ni Carter, ang kanyang paghinga ay pabitin-bitin na rin habang mas binibilisan ang bawat pag-atake.

Sumasabay ang bawat lagutok ng kama sa marahas na pagbaba at pagtaas ng kanyang balakang. Ang bawat pagbayo ni Carter ay tila bagyong sumasalanta sa aking buong katawan, ngunit sa likod ng sakit, may isang kakaiba at naglalagablab na init ang tuluyang sumakop sa aking sistema.

Hindi ko na mapigilan ang aking sarili; ang aking mga kamay ay pilit kong hinila sa kanyang kamay. Nang magtagumpay ako, ibinaon ko ang mga daliri ko sa matitigas na kalamnan ng kanyang likod habang ang aking mga binti ay kusa nang lumingkis sa kanyang baywang.

“Ah… Carter… S-Sir Carter…” ang ungol ko ay hindi ko na mapigilan, isang pag-amin na tuluyan nang nawala ang aking kontrol.

“Say my name again, honey… fûcking say it,” paos at gumaralgal na ang kanyang boses, patunay na maging siya ay tinangay na rin ng baha ng pagnanasa.

Sa mas mabilis at mas malalim na pag-atake, naramdaman ko ang mabilis na pag-igting ng aking buong katawan. Ang hangin sa aking buong katawan ay tila nawala. At sa isang iglap, kasabay ng isang napakahabang ungol na kumawala sa aking bibig, ay ang pag-agos ng isang napakainit na likido sa aking kaibuturan.

Kasunod niyon, isang gumaralgal na daing ang kumawala sa lalamunan ni Carter habang marahas niyang idiniin ang kanyang sarili sa huling pagkakataon bago siya tuluyang nanghina sa ibabaw ko—ibinubuhos ang kanyang sariling semilya sa loob ko.

Hingal na hingal kaming dalawa. Ang tanging naririnig na lang sa silid ay ang aming mabilis na paghinga at ang ingay ng aircon. Nanatili siya sa ibabaw ko ng ilang sandali, ang kanyang mukha ay nakasubsob sa aking leeg bago siya dahan-dahang gumulong paitaas at humiga sa aking tabi.

Agad kong naramdaman ang biglang lamig nang mawala ang init ng kanyang katawan. Pikit-mata kong inayos ang aking sarili, dahan-dahang bumangon habang nararamdaman ang matinding panginginig at pangingirot sa pagitan ng aking mga hita.

Inabot ko ang aking suot na maskara, tinitiyak na hindi iyon natanggal sa buong panahon ng aming p********k. Salamat na lang at nanatili itong nakatali, nagpapanatili ng natitira kong proteksyon laban sa mundong ito na pinasukan ko ngayong gabi.

Narinig ko ang pagkaluskos ng kumot. Sa gilid ng aking mga mata, nakita kong umupo si Carter sa gilid ng kama. Kumuha siya ng isang stick ng sigarilyo mula sa kanyang jacket na nakasabit sa upuan, sinindihan ito, at humithit nang malalim. Ang usok ay dahan-dahang sumayaw sa hangin, tila nagdaragdag ng misteryo sa kanyang pigura.

“You’re surprisingly good for a first-timer,” malamig niyang kumento nang hindi tumitingin sa akin. “And you fûcking taste so good.”

Tumayo siya nang walang saplot, walang kaabog-abog na ipinakita ang kanyang perpektong pangangatawan, at lumapit sa kanyang bag. Kumuha siya ng ballpen at tseke roon. Magsusulat na sana siya roon, napatigil siya at tiningnan niya ako.

“How much are you again?” kaswal niyang tanong.

Walang bakas na insulto ang boses niya, pero para sa akin, malaking sampal iyon.

“I-Isang milyon,” nauutal kong sagot dahil sa kaba.

Alam kong malaking halaga ang hinihingi ko, pero dahil kailangan ko talaga ng pera, sisikmurain kong magmukhang pera sa harapan. Tutal, ito ang una’t huli ko siyang makikita.

Hindi na ako nagtaka nang biglang mahinang tumawa ang lalaking nasa harapan ko dahil sa sagot ko.

“What a price for a prôstitutè,” mahinang usal niya pero nanlaki ang mga mata ko nang isulat niya ito sa hawak niyang tseke.

Inihagis niya ang tseke sa ibabaw ng kama nang matapos siya sa pagpirma, mismo sa tapat ng aking mga binti.

“Take it. You’re so expensive for a prôstitutè, but I think it’s just fine since you’re a virgîn. Now, wash up and leave. I want to sleep alone,” utos niya, ang boses ay bumalik sa pagiging suplado at walang pakialam, malayo sa lalaking tila gustong lumamon sa akin kanina.

Tinitigan ko ang tseke sa harapan ko. Ang perang ito… ang perang naging kapalit ng aking dangal ang siya namang magiging tulay para sa bagong buhay ni Mama. Dahan-dahan kong kinuha ang tseke. Malamig ito sa balat, ngunit nagdala ito ng kakaibang init sa aking puso.

“S-Salamat, Sir,” nanginginig kong bulong.

Hindi siya sumagot. Humiga siyang muli at tumalikod sa akin, tila ba wala akong halaga pagkatapos niyang makuha ang kanyang gusto.

Mabilis akong tumayo, binalewala ang sakit sa aking katawan, at isa-isang pinulot ang aking mga damit sa sahig. Habang isinusuot ko ang aking damit, isang patak ng luha ang muling kumawala sa aking mga mata.

Nagawa ko na. Hindi na ako birhen, at hindi ko naibigay ang aking pagkabirhen sa dapat sana ay mapapangasawa ko. Pero habang hawak ko ang tseke kung saan nakasulat ang perang ilalaan ko para sa operasyon ng aking ina, alam kong kahit kailan ay hindi ko pagsisihan ang gabing ito.

Dahan-dahan akong naglakad patungo sa pinto, bitbit ang aking isang pirasong papel, at iniwan ko ang lalaking nagngangalang Carter sa gitna ng kadiliman ng kwartong iyon.