Wedding Passageway Novels & Stories

Nang maisaayos ang lahat, ay naghanda na sila sa marching papasok sa loob nang simbahan. Nag umpisa nang tumugtog ang wedding march. at isa-isa na silang naglakad. at nang si joan na ang papasok at maglalakad papasok nang simbahan. lahat sila'y napatingin sa ganda nang bride.

Napangiti ng konti at hindi iyon napansin ng lahat dahil nakatutok sila sa apat na lalaki. "Hmm...napaka misteryoso nga. may nakakapasok ba sa templong iyon kahit hindi napili na ipapakasal sa dyosa?" Dust. Umiling sila. "Tanging mga napipili lamang ang nakakapasok doon. May mga nagbabantay at hindi parin basta-basta makakapasok doon kung hindi ka nakasakay sa mga karwaheng gagamitin ng mga napiling ipapakasal. May barrier na nakapalibot doon." paliwanag nung isa sa kanila.

Sa background, maririnig ang hampas ng alon at mga palakpak. “By the power vested in me,” sabi ng pari, “I now pronounce you husband and wife… again!” Malakas ang palakpakan at hiyawan. Niyakap ni Sebastian si Jenny at marahang hinalikan sa labi, isang halik na puno ng pasasalamat, pag-ibig, at pangakong walang hanggan. Sa dulo ng seremonya, habang naglalakad sila papunta sa dalampasigan, may mga lanterns na pinakawalan sa himpapawid.

Napagkasunduan kasi na tatlo silang maghahatid kay Carrine sa altar. Nang makarating na sila sa gitna ay isinara na ng mga organizers ang pinto ng simbahan kaya doon na ako nakahinga ng maluwag dahil alam ko na nasa likod na ng pintong iyon si Carrine. Napalitan na ang wedding march ng kanta na napili ni Carrine para gawing wedding march niya dahil para sa kanya, ito ang kantang nababagay sa love story naming dalawa.

“Bawal nga po na makita ang bride sabi.” Ilang sandali matapos makalabas nina Kaye ay kinuha niya na rin ang wedding boquet niya. Ikinabit na rin sa buhok niya ang wedding veil. Umabot ng isang buwan ang paghahanda ng kanilang kasal sa simbahan dahil bukod sa engrandeng paghahanda ay kinailangan pa nilang lakarin ang mga dokumento katulad ng ‘Dispensation from Disparity of Religion’.

sagot ko kay Papa. Ito nga ang pangalawa naming kasal ni Itzael. “Sobrang saya ko para sa inyong dalawa ni Itzael,”naluluha na sambit ni Lola Martha sa akin. Nang matapos mag martya ng lahat ay humanda na kameng tatlo na tumayo sa entrance papasok. Garden weddings theme kasi yung venue ng kasal naming dalawa. When we entered inside, I saw flashes of cameras all pointed at me, and everyone’s attention was on me, as if I were the most beautiful bride they had ever seen.

Her eyes glistened with a mixture of emotions as she clutched a bouquet of wildflowers in her hands, each bloom symbolizing a different facet of her journey. As the soft strains of the piano's melody began to play, the guests turned their heads to watch the procession. Osiris, resplendent in a tailored suit that exuded a quiet elegance, stood at the end of the aisle. His gaze, fixed on the approaching figure of his bride, reflected a kaleidoscope of emotions that words could not adequately capture.

Something extraordinary. Everyone lined up. The visitors stood and the musicians played a melody for wedding. Nagsimula na ang march. Tumabi sa amin ang magiging kapares namin sa paglalakad patungo sa dulo ng aisle. Hindi na dapat ako magulat kung si Daze ang tatabi sa'kin. But no, I was taken aback when he walked beside me and offered his arm.

May nakangiti, nakasimangot, naka-wacky, at kung ano-ano pa. At syempre, hindi namin pinalampas ang marriage booth. Nagkaroon ng mini wedding sa pagitan naming dalawa. May natanggap kaming singsing mula sa kanila na sinuot namin sa isa’t isa. Mukhang laruan lang naman iyon pero gawa pa rin sa metal.

The journalists and cameramen are also here to televise the special coverage of our wedding. When I started walking down the aisle, parang bumibigat bawat hakbang ko like anytime mauuwi talaga ako sa talisod eh ngunit hindi ko pinahalata iyon but I just walked in with grace. I can hear the orchestra playing the Wedding March. Boring naman, hindi ba pwedeng EDM na lang patugtugin niyo?