Well Spent Time Quotes の小説・ストーリー

Paano ba naman kasi, hindi ko inasahang saktong magtatagpo ang mga mata namin. Tumikhim si Mr. Coldwell bago nagpatuloy, “So let’s enjoy tonight. Eat well, connect, and make the most of this time together. And as we move forward, let’s do our best—not just for the work we do, but for the people we’re working with.”

I won't stoop down on her level. “Why? Are you threatened?” Walang emosyong saad ko pabalik. Ramdam kong natigilan ito at may sasabihin pa sana ngunit hindi ko siya pinagbigyan ng pagkakataon. Tinalikuran ko na kaagad siya. Masasayang lang ang oras at enerhiya ko sa kaniya. If you're busy, time is faster than you could imagine. If you're not, it is slower than a crawling turtle. Fortunately, busy ako masyado sa trabaho these past few days kaya siguro sobrang bilis ng oras. It's a good thing though!

Aam ko kung anong ibig niyang sabihin at kontento na ako sa bagay na iyon. “Gusto kong matuto kang mag explore. Madaming magagandang bagay sa mundo na dapat mong maranasan at makita. Alam kong workaholic ka pero dapat ienjoy mo rin ang buhay. Ang pera nandiyan lang, ang kompanya nandiyan lang pero ang oras ay nauubos. Maiksi lang ang buhay kaya dapat ay sulitin mo dahil pag tanda mo ay hindi mo na ulit magagawa ang mga bagay na dapat ay ginawa mo nang bata ka pa.” Tumango siya ay yumakap sa akin.

Pagpunta •• Sa pagkakataon naman na ito, ako naman ang naging abala ulit. OT sa trabaho tapos abala sa system namin. Doon ko na lang napagtanto na time is precious at time is gold. Daniel Elizabeth Valdez: Can we go for a street food date today? "Oh hala!" pagkabigla ko no'ng makita ko ang message ni daniel sa akin mga fifteen minutes ago.

Iba talaga pag nag tatrabaho ka! Ang bilis ng oras kapag papasok, pero kapag uwian ang tagal ng oras! Time is gold talaga kapag papasok. Wala akong magagawa dahil ginusto ko'to eh. Pagkababa ko galing kwarto naabutan ko pa si dad na nagkakape at nagbabasa ng newspaper. Tumingin ako sa paligid doon ko napansin wala pa din si kuya?

Kailangan ko kumalma kahit saglit. “Matutunton ko kayo kahit saan kayo mapunta, kaya huwag nyo sayangin ang oras nyo para tumakas..” “Use your time to think for a better life, in short. Mag-desisyon kana Mabel. Kasi natakbo ang oras mo, baka mamaya ikaw na susunod na pag-lalamayan.” I smile and look at the sky. “Enjoy the remaining days that you have my fiance, kasi kapag binawi ko na. Hindi kana makakaulit pa.” Tinalikuran ko na sila at bumalik na ako sa daan na papunta sa rest house.

tuloy-tuloy niyang sabi. Wow! Pakiramdam ko ay magsisimula na akong ma-impress sa mga salitang sinasabi niya sa akin. How can he do that? Sobrang galing niya sa mga salita at talagang napapatunayan niya nga na businessman siya. "Ayaw kong mag-aksaya ka ng oras-" Pintuloy niya ako sa pagsasalita. "I already told you, Kali. This is not a waste of time," sagot niya.

“I’ll make time.” Tahimik. Simple lang na mga salita, pero iba ang dating. Habang nagtatrabaho siya sa café buong umaga, paminsan-minsan napapangiti siya nang hindi niya namamalayan. I’ll make time. Parang musika sa tenga niya, at hindi niya maiwasang isipin kung paano siya pinapahalagahan ng isang tao na hindi niya inaasahan.

hindi pa rin makapaniwalang saad ko habang nakatingin sa tatak noon. "It's nothing. We love you, the price is not important. Pinag-ipunan ko iyan ng matagal. Palagi ka kasing late, kaya binigyan kita ng relo para alam mo naman ang oras at saka para ipalala sa iyon na time is gold, huwag mong sayangin ang oras mo sa hindi ka naman gusto," wika ni Ate Raf.