Well Spent Time Quotes Novels & Stories

“Wag na wag mo sa aking sasabihin na negosyo mo na naman ang aatupagin mo! Kahit nga si Papa God nagpahinga. Ikaw? Tao ka pa ba?” “Yap, tao ako. But I am not a God. The time flies Zhia and I am the pilot of my Company. Tough times create tough people and Good things take time. Put this on your mind Zhia. Some people wait for a miracle to start living their lives happily. Others, use that time and create the miracle themselves. Time doesn't wait on anyone.” Seryoso niyang sabi sa akin na tuluyan na talaga niyang ikinatalikod at pumunta ng banyo. Siguro tinatawag na siya ng kalikasan. Pero bakit yung mga sinabi niya kanina tinamaan ako bigla. Ano nga ba ang ginagawa ko sa oras ko?

Hindi ko naman sinasabi na mga irresponsible kami sadyang alam lang namin Ang pag kakaiba Ng responsibility at Happiness. Kaya nga madalas na kami Ang mga Walang pera pero kami pa grabe mag travel yong para bang 'easy go lucky person kami tapos pag naubos na Ang budget trabaho na Naman ulit. Hahaha nakakatawang isipin pero that's reality. So ayon at dahil nasa ibang bansa ako di uso Dito Ang kukupad kupad dahil mahalaga Ang bawat segundo nila ika nga "Time is Gold " Yan ang paniniwala nila.

natatawa kong sabi. Kung saan-saan napunta ang kwentuhan namin na hindi napapansin ang oras, kung hindi pa ako maghihikab ay hindi matatapos ang usapan namin. At tungkol lang naman kay Nanet at minsan sa mga joke nito. Hindi ko maiwasan ang mapangiti na mag-isa. Masaya siya para sa kan'yang bestfriend at mukhang nakatagpo na ng lalaki na seryoso dito at malaman pa ang bulsa kaya pag pinakawalan niya ito sunga na talaga 'yon.

"Bibigyan kita ng limampung libo kung 'di ka papasok ngayong araw." Tumigil ako. "Lucas—" "Isang daang libo." "Puta, ang yaman mo yata masyado para bayaran ang pitong oras na duty ko." "Oo," sagot niya, walang halong biro. "Kaya 'wag mong sayangin ang oras mo sa trabaho mo na mukhang 'di ka naman pinapahalagahan."

“Kakaiba ka talaga, Zeno! Kahit bakasyon mo, trabaho pa rin nasa isip mo.” “Siguro rin kasi ayokong nababasa at ayokong nasa ilalim masyado ng araw. I’ll burn under the sun.” “Hindi lang workaholic, bampira rin pala. Kaya ka pala nagrereply sa mga text ko na anong oras na ah!” hindi pa rin humuhupa ang kanyang pagtawa. “Kailangan mo talaga mag-let loose noh! Ayos lang na magkasunburn kasi experience din. Ilang araw kang hindi makakagalaw nang maayos pero ayun yung batid na sobra kang nag-enjoy sa swimming.”

“I could live without it.” “And what about me?” Muli akong lumagok ng alak, saka sumenyas sa bartender at humingi ng ice cubes. “Ano ka ba, Gem? Inaaksaya mo ang oras at panahon mo sa taong ayaw magpahanap. Hindi ka ba nanghihinayang sa puwedeng mawala sa `yo dahil sa pagpapabaya mo sa trabaho?” sermon ni Cindy.

Mayroon kasi siyang sariling kasabihan sa time is gold. 'Sulitin ang kasiyahan bago ang kamiserablehan.' Ito ang ibig sabihin niya sa time is gold. Ilang beses namin sa kanya ipinaliwanag na mas magandang unahin ang mga schoolwork, pero wala raw pumapasok sa utak niya kapag matagal pa ang deadline. "I told you, Christine. You should gawa your schoolwork first before doing anything!" saway ni Vera.

Inaalam ang mga trends ngayon. Yun ang gawain ng isang writer. Dapat dumaragdag ang mga kaalaman nito. Naalala ko ang sinabi ng lalaki sa akin kanina. Importante ang oras kesa sa pera. Kaya pinulot ko na yung mga pinamili ko at tuluyan ngang umalis sa lugar. Di ko na lang pinansin yung mga taong nagsasayang ng oras nila. At para naman kay Kuya na tumulong sa akin, thank you na lang. Kung magkano man ang ibinigay sa ale, donasyon na niya ito sa matanda.

“I don’t like wasting time.” Lalo na sa mga gabing tulad nito—kung saan mas ramdam ko ang kawalan ng isang taong hindi ko dapat hinahanap. Hindi siya nagsalita pero nanatiling titig na titig sa akin kaya ang akala ko ay tapos na. Na naiintindihan na niya ang ibig kong sabihin. Pero mukhang mali ako. “So,” bigla niyang sabi habang nilapag niya ang wine, may ngiting sobrang bright na parang may sariling spotlight, “I’m really excited about… us.”

Paano ba naman kasi, hindi ko inasahang saktong magtatagpo ang mga mata namin. Tumikhim si Mr. Coldwell bago nagpatuloy, “So let’s enjoy tonight. Eat well, connect, and make the most of this time together. And as we move forward, let’s do our best—not just for the work we do, but for the people we’re working with.”