Well Spent Time Quotes Novels & Stories

"Salamat sa mga ginawa sa mga nakalipas na taon." Dinampot ni James ang kanyang wine at sinabing, "Para sa'yo 'to." Dinampot ni Quincy ang kanyang wine glass, nakipagtoast siya kay James, at tumawa. "Wala naman akong gaanong ginawa. Isang karangalan para sa'kin na nagkaroon ako ng partisipasyon sa pagtatag sa Wyrmstead. Naging maganda ang buhay ko sa mga nakalipas na taon at naging babad ako sa trabaho. Kapag abala ako sa trabaho, wala akong oras para isipin ang tungkol sa ibang bagay o ang isang tao. Kaya, wala akong oras para malungkot o umiyak."

saad nito at ito naman ako panay ngisi dahil sa totoo naman ang sinasabi niya. Sabi nga nila time is gold kaya hindi pwede na sasayangin ko lang sa walang kwentang bagay pero iba na ang usapan kapag minsan kailangan mo ring mag-enjoy sa buhay. "Akala ko nga hihinto na kayo sa kakatanong sa akin tungkol sa bagay na yan. Akala ko nga na ako na lang kaya ang magyaya sa inyo kapag hindi niyo pa ako tinanong ulit." sabi ko.

“Wala naman akong sinabing wala ng oras. Mababawasan lang ang quality time together.” “Mababawasan o may kahuhumalingan kang iba?” Matalas ang mga mata na tumingin ito sa kanya. Wala siyang magawa kung hindi ang bumuntong-hininga dahil baka umiral ang pagiging pikon niya. “I think I better get a rest first, Avva,” he said with a sigh, frantically changing the topic. “I just wasted my time coming here. I thought we were going to spend some time now that you're back. It seems like naiwan pa rin yata ang pagkatao mo sa U.S.”

pagbibiro ko pa. “That’s a waste of time,” tila napipikon niyang sabi. Tingnan mo ‘to, siya ang nagsimula tapos ngayon siya pa ang napipikon. “Paanong waste of time, ni hindi ka nga nag-a-allot ng time for that. You’re always busy with your work, you don’t even prioritize your happiness.” “I prioritize it that’s why I’m here,” he straightforwardly said. “Huh?”

Doon pa lang, tapos na ang usapan. “Kung sobrang busy ka, mas mabuti sigurong tigilan mo na ang pagbabadya dito sa trabaho ko. Nakakaperwisyo ka lang.” Diretso kong binaba ang tawag. Walang pasintabi, walang pag-aalinlangan. Hindi ko kailanman ugali ang magpaikot-ikot kapag malinaw naman ang sagot. At kung may isang bagay akong natutunan sa mundo ng negosyo at pera, ito ‘yon: oras ang pinaka-luxury na hindi mo kayang ibalik. Ayoko itong sayangin sa mga taong hindi marunong mag-prioritize.

sambit ko. “You should go. Why are you thinking if you have time or not? You wanted to watch, give yourself a time as well. You know, we are just always thinking about work without giving ourselves small amount of time to treat ourselves,” he said. Napanguso ako roon bago napatitig sa kaniya. The Juago in the past will surely be ranting with me now telling me not to go with other guys but as if today he doesn’t care about those kind of things now.

“I… I need more time to think.” Ngumiti siya, ngunit hindi iyon tipong masaya. It was the kind of smile that told me he was confident of the outcome. “Take all the time you want. But remember, every hour you waste, your company sinks deeper.” Ramdam kong kumirot ang dibdib ko. Totoo ang sinabi niya, at iyon ang mas lalong nagpapahirap sa akin. Lumunok ako ng laway, pilit pinapanatili ang tuwid na tindig. “I’m not saying yes. Not yet.”

Hindi gumana ang pagmamatigas niya kaya naman susubukan niyang umapila ng may pagpapakumbaba. Agad niyang pinalambot ang linya ng kanyang mukha, at sa mababang tinig ay sinabi, “You know how busy I am these days. Wala akong dapat sayangin na oras. I should seize every minute that counts. I have my deadlines and ideas are just pouring in my mind at this moment. You know the flow of my work. Can’t you just be more understanding?”

Hindi ko na lang pinansin. “I think we should focus on business, Mr. Samonte. Time is gold,” seryoso kong sabi. Bigla siyang natawa nang malakas. Mag-iisang buwan na akong pumapasok sa opisina. Malaking tulong ito sa akin—hindi na ako palaging umiiyak. Kaunti na lang ang oras ko sa bahay, at ramdam kong kaya ko na talagang mag-isa.

“Wala po ako sa labas pero alam kong tirik pa ang araw ngayon.” Napatingin si Violet sa labas at doon niya pa napagtanto na pinagpapawisan na rin siya sa suot na uniform. “Yes, I am aware. But time is gold for a busy person like him. Hanggat maari, lulubusin nito ang oras para makapaglibang.” “Well, you have a point, Miss Violet. Any progress?” tanong nito.