Tj Monterde Kung Siya Man Lyrics 소설 & 이야기

Puro narin kasi na Bacardi ang iniinom nila with lemon and salt as their chaser. "Five little monkey, humpy dumpy, mama call the doctor. And the doctor said, pagbilang kong tatlo nakatago na kayo. Kayo po na kaupo, subukan nyong tumayo. I wanna be a tutubi, at twinkle star haw haw de carabaw—STOOPPP!" the teddy bear stopped at Maddox, nginisihan lang siya ni Sariel dahil sa kanya galing bago mag stop sa mga kamay ni Maddox.

Halos manghina ang kanyang tuhod pagkatapos ng halik na iyon at parang gusto niyang sumunggab ng halik nang maamoy ang hininga nitong pinaghalong alak at natural na mabangong amoy. “One last chance, Mrs. Montezides… I'll give you one last chance to back out dahil sa oras na maangkin kita, hinding-hindi ka na kailanman makakawala pa sa akin…” Paos ang baritonong boses nitong tanong. Gustong umirap ni Sierra. Hindi makapaniwalang mayroong taglay na kabaitan at pagiging maginoo ang binata gayong malayong-malayo ito sa hitsura nitong parang lahat ay kaaway.

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang

"Mukhang hindi pa rin sinisira ni Jamie ang ugali niya after all these years. Pag-aari nga niya ang sigarilyong iyon." Umiling si Jordan at nagdasal na sana hindi siya makatagpo ni Miss Monroe balang araw. Kung hindi, siya ay nasa malalim na problema. Pagkatapos noon, pinindot ni Jordan ang numero ng telepono ni Keith na ipinadala sa kanya ni Miss Monroe bago tumawag. "Hello, sino ang nagsasalita?" Mabilis na sinagot ang tawag. Kahit gabi na, parang may tumutugtog na musika. Ito ay isang klasikong English na kanta na pinangalanang "It Never Rains In Southern California'.

Pero tinanggihan kuna ang perang ‘yon! “Ang swerte mo, girl”ngiting-ngiting sabi nito. “Tigilan mo nga ako Cheery dahil kapag ako nainis magiging prutas ka talaga”pagbabanta ko sa kaniya kaya napasimangot s’ya. Tumalon s’ya sa kama at nahiga ‘don. “Ang gwapo ni Mr.Monterroyo di’ba? Ang laki pang magbigay ng tip”anito kaya napairap ako bago isinarado ang nakabukas na pintuan.

sabi naman ni Calli Tumango naman si Monique at ngumiti. "Kaya nga eh, hindi lang ako sanay na gano'n siya kasi hindi ko pa naman siya nakita kung paano magalit pero ngayon alam ko na, pero ayaw ko din paasahin ang sarili ko na magiging maayos pa kami o kaya kung may kami pa, mahirap masaktan masyado na akong kota." aniya

Pero sa sandaling ito, parang silang dalawa lang ang nandoon. “At susunod na awit ko ay isang kanta tungkol sa pagpili… palagi,” wika ni TJ Monterde sa mikropono, at nagsimulang tumugtog ang gitara. "Hindi man araw-araw na nakangiti Ilang beses na rin tayong humihindi..."

Pero may mas iga-ganda pa pala ang gabing iyon. Nilingon ko ang likuran ko nang may marinig akong strum ng gitara. Rinig na rinig iyon at alam na alam ko ang title, intro pa lang! That 'Ikaw at Ako by TJ Monterfe' soft intro is enough to makes me cry!

Kaya may karapatan din akong lumaban "Kahit pumuti pa ang uwak, hinding hindi mo kami mapapaalis sa tinitirhan namin Ngayon Zion Montallejo...." manihang bilong ko sa sarili ko bago tuluyang nilisan ang lugar na iyon. "Sa Oras talaga na makita kitang poncio pilataong Montallejo ka, matitiris talaga kita ng pinong pinto! Hindi Ako pasisindak sayo!" nanggagalaiting bulong ko pa at pumara n ng Isang taxi

NILAMON ng sigaw at rebelasyon na iyon ang buong paligid, dahilan upang matahimik ang lahat. Sandaling natigilan ang mga taong kanina pa nakatingin sa kaniya at nagbubulungan. Ang kaninang malakas na tugtog ng Jazz music sa paligid ay humina— kasunod ng pagsalita ng lalaking singer sa mikropono. “Uhmm… Can we… get a clarification of that, Miss? Did you say… Montemayor?”