Willow Tree In Tagalog Novels & Stories

Tanong pa nito sa akin. saka ano tawag sa halaman na yan tanong pa ng mga ito. "Dama de noche" ang tawag sa halaman na yan. Sa kastila, pero sa tagalog ay "binibini ng gabi" o "babaeng gabi" ang ibig sabihin ay tuwing gabi lang siya namumukadkad, o namumulaklak. Doon kasi lumalabas ang ganda ng bulaklak ng halaman na yan.” tuwing gabi lang, Wika ko pa sa kanilang tatlo.

“Come here, Secretary Dem. I have something to show you.” “Yes, Sir.” Madaling sumunod ang sekretaryo. Subalit anong kunot ng noo nito nang makita ang tinitigan ng amo sa laptop. “Do you see that, Secretary Dem?” “Iyan ay isang grasshopper, Sir, na sa Tagalog ay tipaklong. Sila ay karaniwang makikita sa mga damuhan, halamanan, at iba't ibang uri ng vegetasyon. Karaniwang naririnig ang kanilang mga tunog sa mga bukid, parke, at iba pang lugar na may mga halamang paligid,” bagaman nagtataka ay seryoso at may pa-trivia na sagot ng sekretaryo.

tanong naman ni Mommy na nakatingin kay Willow “Ah Dad, Mom, Tito’s and Tita’s, this is Willow Celestino, my friend at siya po ang architect ng project namin sa Palawan!” “Good evening po!” magalang na sabi ni Willow at bumati din naman ang lahat sa kanya “Kumain na muna kayo!” sabi ni Tita Sophia sa amin kaya naman inaya ko na si Willow sa buffet table I was studying the reaction of Hera’s parents nang makita nila si Willow pero wala naman akong nakitang kakaiba, lalo na kay Tita Sophia. Pagkatapos namin kumain ni Willow ay inaya ko na siya sa pwesto kung saan nandoon ang mga kababata ko.

Malawak ang lawn area at may maliit ding greenhouse sa kabilang gilid naman. May isang malaking puno rin na sa taas ay may tree house. Nature na nature ang paligid. "Diego!" tawag nito, mula sa greenhouse ay lumabas ang isang lalaking kaedaran nito. Mayhawak pa itong maliit na palang pandukal. "Oh! Siya na ba iyon?" agad ay tanong nito nang makita ako. "Aba, kagandang bata!"

Wala pa yan Mag hintay ka lang at madame pa akong ipapagawa sayo. Para naman akong baliw dito na nakangisi na kaharap ang laptop ko. To be continued. _________________

Napagawi ang aking mga mata sa kinaroroonan nang malaking punong akasya na siyang tambayan naming dalawa. Tila ba'y naririnig ko ang aking mga magigiliw na halakhak at ang aking pagpupumiglas upang maka alpas sa mainit at matitipuno nitong mga bisig, at mga daliring siyang kumikiliti sa'kin. "Hi- hindi na ako makahinga, Salem!" Hindi na halos marinig ang aking boses na ngayo'y paos na. Kahit bumulong ay hirap na akong gawin.

Tumayo ito at mabilis na ibinato sa kan'ya ang dalawang baril na agad n'ya namang nasalo at mabilis na isinukbit sa kan'yang tagiliran. "Let's go!" aya nito at nagpatiuna na sa paglakad. "Teka! Wait! Saan ka pupunta?" tanong n'ya sa babae habang hinahabol ito. May pagka hangin talaga gumalaw itong si Black Lily dahil ang bilis mawala sa kan'yang paningin. Malingat lang s'ya ay hindi n'ya na ito masusundan o makikita pa.

“P-po?” “Sugata o kesu.” Hindi ako masyado magaling umunawa ng mga salita ng Japanese pero ang binanggit niya ay mas lalong nakapagpataas ng kilay ko. Sugata o kesu means to disappear. Anong ibig niyang sabihin? Sinong nawala? My eyebrows furrowed as I look at her. “A-ano po yon?” muli kong tanong dahil hindi ko siya maintindihan.

Hindi nga ako nagkamali dahil maya-maya'y nagsibagsakan na ang butil ng ulan. Memories bring back Napangiti na lang ako habang pinaglalaruan ang butil ng ulan na nasa palad ko. Napatingala pa ako sa itaas at dinamdam mabuti ang tunog ng ulan na nagsibagsakan sa bubong ng shed. I sometimes refer myself to pluviophile. "May pasok ka pa." Bahagya akong natigil sa ginagawa ko nang marinig ko ang boses niya. Napangiti pa ako ng pilit dahil mismong mga tenga ko ay nagha-hallucinate sa boses niya.

“Lilith.” Doon ko narealize na ang tinitignan niya pala sa aking dibdib ay ang aking name tag! Halos palamunan ako ng hiya dahil sa naisip. Tumango na lamang ako at nagpaalam na agad. That bastard! Narurumihan na ang isip ko dahil sa nagyari kagabi.