Workplace Mga Nobela at Kwento

Hindi na niya naitanong dito kung bakit kasi nag-walk out na ito at pumunta sa kanyang opisina, may sarili kasi itong opisina sa bahay nila upang kapag hindi ito pumapasok sa kompanya ay dito ito gumagawa ng trabaho nito. Bilang masunuring asawa at nakita niya din naman talaga na hindi gusto ng asawa niya si Waldo ay sinubukan niyang iwasan ito. Ayaw niya kasi na maging dahilan ito ng hindi nila pagkakaunawaan. Kaya naman sa tuwing nakikita niya ito na masasalubong niya ay talaga iwas na iwas siya, kulang na nga lang ay magtago siya sa mga tindang kagamitan doon sa mall.

Isang tipikal na corporate office. Mga empleyadong nagmamadali. May mga bitbit na laptop. May hawak na folders. May abalang nakikipag-usap sa telepono. Lahat ay may kanya-kanyang ginagawa. Hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaibang inggit. Kung naging normal lang ang buhay ko... Marahil ganito rin ang naging trabaho ko. Isang ordinaryong empleyado.

Takot sa kanya ang lahat ng mga empleyado dahil sa dominante niyang awra, sa cold treatment, at sa strikto niyang pamamalakad. Kapag nasa kompanya, purong trabaho lang dapat ang puwedeng pag-usapan. Marami na siyang napatalsik sa kompanya, kaya naman takot ang mga ito na sagutin siya kahit sa simpleng bagay lang.

kibit-balikat na sagot ko. "What? You need to be on work, Alejandra. It's not a school, it's a work. In school, you can be absent even if it's an unreasonable reason but in work, you need to always be on work, Alejandra. They will not accept your absence if it's not reasonable and if it's not have a medical certificate. And following me is not a reasonable reason for you to not attend on work." mahaba nitong paliwanag na kinibit-balikat ko lang. "Whatever." I rolled my eyes.

malamig kong sabi habang ibinababa ang cellphone. Kung sa bahay nila ginagawa ang kahalayan nila, iisipin ko na lang na dalawang asong naglalandi. Pero sa opisina? Hindi ko hahayaan. Kumpanyang pinaghirapan kong itayo ang lugar na iyon. Hindi ko papayagang bastusin nila iyon. Doon lang nila napansing may mga tao na pala.

Ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa nagbabagang selos na pilit niyang tinatakpan ng malamig na propesyonalismo. "Ang opisina ko ay hindi isang hardin para sa mga walang-kwentang romance ninyo ng manliligaw mo," mariin at nagbabantang utos ni Zion. "Itapon mo ang mga basurang iyan. Ngayon din. Nakakasira ito sa workplace environment ko."

Pinagbigyan ko naman sila at natutuwa na lang din dahil masaya sila na nakita ako. Maganda ang environment ng workplace sa kompanya ni Daddy, at halata na walang toxic doon dahil lahat sila ay masaya, at mababait sa isa't-isa kahit na hindi sila magkakapareho ng trabaho. "So, hanggang kailan ka rito, Z?" curious na tanong sa akin ni Pinky. "Kapag nagsimula na ulit ang klase namin," sagot ko dahil 'yon ang usapan namin ni Daddy.

Habang nasa loob ng elevator ay hindi ko maiwasang isipin kung bakit gusto akong makausap ni Sir Emman. Isang tao na akong natatrabaho sa WorkSpot, isang networking company na kung saan naghahanap kumakausap kami ng mga tao para mag-alok ng insurance. . . Hindi rin gano'n kalaki ang sahod na nakukuha ko dahil unang-una, hindi ako college graduate kaya mababa lang ang posisyon ko—umaasa lang ako sa mga quotang makukuha ko kada araw.

Gigil na wika nya nang makapasok sa kanyang opisina. Tumambad kaagad sa kanya ang madaming papel na patong-patong sa kanyang office table. Tama nang may pagkaka abalahan sya ngayong araw para hindi minu-minutong dumadapo sa kanyang isipan si Axcel.

At sa tuwing bumibisita ako sa kani-kanilang mga villa, sobrang saya ko kasi nakikita ko silang may mas komportableng buhay na ngayon. Ngayon, sa tuwing pumapasok ako sa opisina ng kumpanya, hindi ko mapigilang mapangiti sa dami ng mga taong abala. May mga empleyadong naka-uniform, nakapila ang mga delivery truck, at halos punong-puno ang mga opisina ng tawanan, sigawan ng tuwa, at mabilis na galaw ng mga kamay. Para akong nasa pelikula, na kung saan ay happy na happy ang boss habang pinagmamasdan ang kompanya niya.