Workplace Novels & Stories

Two months isn’t that bad. Nagpatuloy siya sa trabaho. Professional naman siya. ‘Di naman nila kailangang mag-usap palagi ni Wade apart from work. Just until she can land another job. Laking pasalamat niya lang na lagi itong wala sa opisina. Darating ito ng maaga, magbubukas ng emails at pagkatapos ay aalis din kaagad. Minsan, nakauwi na siya na wala pa rin ito.

At sa tuwing bumibisita ako sa kani-kanilang mga villa, sobrang saya ko kasi nakikita ko silang may mas komportableng buhay na ngayon. Ngayon, sa tuwing pumapasok ako sa opisina ng kumpanya, hindi ko mapigilang mapangiti sa dami ng mga taong abala. May mga empleyadong naka-uniform, nakapila ang mga delivery truck, at halos punong-puno ang mga opisina ng tawanan, sigawan ng tuwa, at mabilis na galaw ng mga kamay. Para akong nasa pelikula, na kung saan ay happy na happy ang boss habang pinagmamasdan ang kompanya niya.

"Pero hindi ba, kapag palagi mong kasama sa trabaho, nagiging kapalagayan mong loob ang isang tao, hanggang sa nagiging close mo, at eventually, matawag mong kaibigan. "I beg to disagree," Friends and co-workers are two distinct types of relationships. Friends are personal relationships built on mutual interests, trust, and affection, often involving social interactions outside of work or other obligations. Just like us.." Dexter reminded him. "We share personal experiences, emotions, and support each other."

"Walang makakaalam basta wag lang sa opisina gagawin, normal naman ang mga ganitong bagay, you're adult. Isa pa hindi naman kayo sa kumpanya nagkakilala. Bago ka pumasok sa company kilala nyo na at may nangyari na sa inyong dalawa. What I can advise you now is... pagbukurin ang harot sa trabaho para hindi maapektuhan ang work place nyong dalawa." "Well, may point ka naman," sang-ayon ni Angie at tumango-tango. Ganoon din si Rissi. Kaya lamang ay si Loisa ay hindi, ngunit mas pinili nitong manahimik. Nakipagkwentuhan pa siya sa mga kaibigan, kumain sila ng pizza at chicken habang umiinom ng beer. Doon na rin sila nagpalipas ng gabi, tutal ay may baon naman siyang extrang damit para pumasok ki

Isang tipikal na corporate office. Mga empleyadong nagmamadali. May mga bitbit na laptop. May hawak na folders. May abalang nakikipag-usap sa telepono. Lahat ay may kanya-kanyang ginagawa. Hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaibang inggit. Kung naging normal lang ang buhay ko... Marahil ganito rin ang naging trabaho ko. Isang ordinaryong empleyado.

kibit-balikat na sagot ko. "What? You need to be on work, Alejandra. It's not a school, it's a work. In school, you can be absent even if it's an unreasonable reason but in work, you need to always be on work, Alejandra. They will not accept your absence if it's not reasonable and if it's not have a medical certificate. And following me is not a reasonable reason for you to not attend on work." mahaba nitong paliwanag na kinibit-balikat ko lang. "Whatever." I rolled my eyes.

malamig kong sabi habang ibinababa ang cellphone. Kung sa bahay nila ginagawa ang kahalayan nila, iisipin ko na lang na dalawang asong naglalandi. Pero sa opisina? Hindi ko hahayaan. Kumpanyang pinaghirapan kong itayo ang lugar na iyon. Hindi ko papayagang bastusin nila iyon. Doon lang nila napansing may mga tao na pala.

Ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa nagbabagang selos na pilit niyang tinatakpan ng malamig na propesyonalismo. "Ang opisina ko ay hindi isang hardin para sa mga walang-kwentang romance ninyo ng manliligaw mo," mariin at nagbabantang utos ni Zion. "Itapon mo ang mga basurang iyan. Ngayon din. Nakakasira ito sa workplace environment ko."

Pinagbigyan ko naman sila at natutuwa na lang din dahil masaya sila na nakita ako. Maganda ang environment ng workplace sa kompanya ni Daddy, at halata na walang toxic doon dahil lahat sila ay masaya, at mababait sa isa't-isa kahit na hindi sila magkakapareho ng trabaho. "So, hanggang kailan ka rito, Z?" curious na tanong sa akin ni Pinky. "Kapag nagsimula na ulit ang klase namin," sagot ko dahil 'yon ang usapan namin ni Daddy.

Habang nasa loob ng elevator ay hindi ko maiwasang isipin kung bakit gusto akong makausap ni Sir Emman. Isang tao na akong natatrabaho sa WorkSpot, isang networking company na kung saan naghahanap kumakausap kami ng mga tao para mag-alok ng insurance. . . Hindi rin gano'n kalaki ang sahod na nakukuha ko dahil unang-una, hindi ako college graduate kaya mababa lang ang posisyon ko—umaasa lang ako sa mga quotang makukuha ko kada araw.