Workplace Novels & Stories

Magkatabing naupo. "Gawin na lang natin iyong pahingaan kapag nasa kompanya tayo at nagtratrabaho. Lalo na kung pareho tayong busy at hindi makauwi. Kailangan mo kasi ng bagong environment para mapadali sa pagpasok mo sa school. Hindi mo na kailangang batiin ang lahat ng madadaanan mo sa kompanya kung lalabas ka sa umaga. Para iwas aksaya ng oras." dagdag pa niya sa kanyang mahabang paliwanag.

wala sa office Di kapag natapos tayo mag trabaho kasama natin ang pamilya natin diba sa'ad KO dito. ay tama ka madam di tulad dito, sa office. pag katapos mo mag work byahe Ka Ng matagal uuwi para matulog gigising upang pumasok Diba ang toxic wala na panahon sa pamilya kaya ako din ng request ky boss na home base muna. at isa rin ako na pili, kaya parehas na Tayo sa bahay mag work madam at hindi na natin makikita si hambong wika pa nito, kapag nakikita natin yun araw-araw tayo na toxic, mabuti pa sa bahay Diba. sabay Kami napatawa sa sinabi nito dahil totoo Naman.

Wala siyang maisip. Ipinilig na lang niya ang kanyang ulo. Tamad na tamad ang katawan niyang gumalaw. Kung siya lang ang masusunod ay ayaw niya sanang pumasok sa kanyang opisina at doon na lang siya sa kaniyang silid at magmukmo ngunit hindi pwede. Hindi pwedeng maapektuhan ang trabaho niya ng personal na buhay niya.

Sa hallway ng opisina, abala ang lahat sa kani-kanilang gawain. Ang bawat yabag ay umaalingawngaw sa sahig na marmol, at ang tunog ng telepono’t mabilis na pagtitipa ng keyboard ay nagsasama-sama upang lumikha ng pamilyar na ingay ng isang corporate battlefield. Siyempre, wala na namang magawa si Jamaica, at sinadya si Jaden sa kumpanya nito, upang alamin kung totoo ang tsismis.

Tumango ako at bumaba sa lamesa at lumakad ito palabas. "Just check this, if you're good with it place the sticky note per folder, alright?" Tumango ako at umupo sa swivel chair ni Navi. Dapat talaga nag hahanap na ako ng trabaho ngayong araw, pero okay din kasi nasa workplace ako ni Navi at kahit na tutok kami sa trabaho ay mag kasama kami.

Ang gusto niya kasi ay magtrabaho lamang ng mapayapa. “ At alam mo ba? Tinaguriang bully iyan dito sa office natin. Kaya hangga't maaari iwasan mo sila kung ayaw mong ikaw ang maging next target nila,” paalala pa nito sa kaniya. “Akala ko sa mga school lang nangyayari ang mga pambu-bully. Pati rin pala sa ganitong trabaho ay may mga bully pa rin,” saad niya habang nagbubuklat ng mga files.

Mabilis siyang dumiretso paitaas upang mapuntahan ang kan’yang working area. Tila naman sinampal siya ng katotohanan nang makitang may isang dalagitang nakaupo sa kan’yang working place. Makikita sa dalagang iyon ang saya sa kan’yang mga mata. Sino ba naming hindi sasaya kung magkaroon ka ng trabaho, hindi ba, sa isip isip niya.

Kaya narito siya ngayon sa sarili niyang opisina na sadyang inilaan para sa kanya at para na rin maging personal niyang working place. Bukod kay Russell may personal secretary at staff siya na nasa labas lang kanyang opisina. May kanya-kanya itong cubicle at partisipasyon sa bawat parte ng kanilang trabaho. Kaya naman mas naging magaan ang lahat. Very smooth and contented siya mula sa simula hanggang sa mga oras na ito. Kaya maayos naman at walang problema. Maliban lang sa sarili niyang pakiramdam, pero kahit paano naman nagagawa niyang ihiwalay ang trabaho niya sa personal niyang buhay.

Ayaw na ayaw nilang nakikitang naglalakwatsa ang mga empleyado nila sa loob ng building during working hours kung kaya't ang iba sa kanila'y ngayon ko lamang nakita. Nilibot ko ang aking paningin at hindi ko parin mapigilang mamangha sa lawak ng meeting room ng Sarmiento Press Inc. na kasing laki ng isang basketball court, may malaking white screen sa unahan para sa mga presentations at may mga special na upuan sa unahan na exclusive talaga sa CEO at mga namamahala ng kompanya.

Nag-iwas ako nang tingin at mas niyakap ang mga buhat-buhat kong kahon. “Sa mundo ng kumpanyang ‘to, walang sino man ang humarap sa akin na nagrereklamo at pagod na pagod. Kung gusto mo nang umuwi, lumayas ka rito.” Madiin niyang sabi. “Hindi ko pinupulot ang mga perang pinapasweldo ko sa inyo. Nagtatrabaho ako ng maayos at sinasakripisyo ko ang pagod ko kahit wala na akong tulog. How dare you complain? Ganyan ba talaga ang gusto mo, ang makaramdam na masarap na buhay na walang ginagawang mabibigat na trabaho sa mismong workplace mo?”